Israel Poland POLISH-JEWISH RELATIONS

The Ambiguous Symbolism of Wannsee for the Nazis and for Israel

2010-07-10T12:39:00.001-07:00

The Ambiguous Symbolism of Wannsee for the Nazis and for Israel

The luxurious mansion known as Wannse Villa, was the site of the briefing, sixty five years ago, which had the purpose to coordinate German ministries to implement the “Final Solution of the Jewish Question.” Wannsse Villa served many very different uses. First it belonged to then richest man in Berlin, Dr. Alekxander Helphand, also known as “Parvus,” a leftist Jewish tycoon, who made money as an arms dealer during WWI and handled German subsidies for the Bolshevik Revolution. “Parvus” was one of the lovers of Polish born German communist leader, Rosa Luxemburg (Rozalia Luksenburg, a Jewess who was staunchly opposed to the independence of Poland).

Helphand was the author of the basic plan for Berlin’s strategy, for elimination of the Eastern Front, by crucial German support of the revolution in Russia. Helphand proposed to recruit Vladimir Lenin, a refugee in Switzerland, and obtained virtually unlimited German money, to convert a clique of conspirators, into Russian revolutionary power.
Helphand’s plan was first dated on March 9, 1915 and later the date was changed to March 9, 1917, as it is registered in the Journal of the German Foreign Ministry as document A86-WK-11c, secret volume 5.

It is estimated that the German treasury spent equivalent of ten tons of gold, to finance the demoralization and collapse of the eastern front, and make Russia a vassal state of a great German colonial empire. In fact Lenin, whose mother was Jewish, and who surrounded himself, with Jewish revolutionaries, delivered the terms of Russian surrender in the treaty of Brest Litovsk, signed on March 3, 1918. Lenin was considered a traitor by Russian socialists and for this reason he had to use mainly Jewish cadres.

Earlier on July 18. 1917 Lenin was accused by the Russian Ministry of Justice under Prime Minster A. F. Kerensky (1881-1970) and was declared guilty of high treason. Evidence was produced in court, that Bolsheviks received huge amounts of money from the German Government. Helphand was exposed as a German agent, in a treasonable cooperation between Bolsheviks and the German Government. The total expenditure of the German treasury, as mentioned above, is estimated at equivalent to ten tons of gold. Lenin, while crossing German territory, had with him on board of his train six million dollars, thanks to German banker Max Warburg.

Leon Trotsky with an American passport and large amount of money in his hand, departed New York on board of the ship SS. Kristianiafiord, on March 27, 1917 together with 275 Jewish revolutionaries. They were detained in Halifax, Nova Scottia, by the Canadians, who logically thought, that Trotsky may help to stage a revolution in Russia, which would allow a diversion of large number of German soldiers to the Western Front and cause more Canadian soldiers to be killed there.

However, after five days of detention, Trotsky and company were released upon intervention of Sir William Wiseman, partner of Kuhn and Loeb financial firm, and they continued their voyage to St. Petersburg, where they met Lenin in April 1917 in the Russian capital, then in a state of complete anarchy.

The Bolsheviks were not a strong political force when Tsar Nicolas II abdicated on the 15th of March, 1917. Despite this fact, a year later, Lenin was in position, to issue personally, the criminal order to execute the entire family of the tsar in Yekatyrenburgu by a Jewish death squad.

According to a well documented book by Gary Allen entitled “None Dare Call it Conspiracy” Lenin and Trotsky were able to use the money, they brought with them from the U.S. and from Germany, to bribe corrupt Russian officials and hire criminal gangs to grab control of the Russian state, in the middle of an unprecedented anarchy. Lenin and Trotsky proclaimed that “all powers were in the hands of the soviets.” In reality over 95% of the population was against the Bolshevik coup, and had to be coerced by brutal and deadly terror.

It took years for the Soviet power to be consolidated in all of Russia. When about a quarter of a million prisoners, serving time since revolution of 1905, were set free, they contributed to the creation of anarchy in Russia and fall of the Kerenski government, a government which was in process of trying Lenin and Trotsky for high treason. One should remember that Lenin and Trotsky did not arrive in Russia because the masses wanted them there. They did arrive to autocratic Russia because of politics of Berlin and of Washington.

It should be noticed that the brother of Max Warburg, who resided in Germany, Paul Warburg, was the main architect of the Federal Reserve System in U.S., an institution which played key role in financing American war effort during World War One, while Paul Warburg was its director. Federal Reserve serves as the central bank in control of the monetary policy of U.S. and it has been from the beginning controlled by Jews, and operated legally, free of any veto by the president of the United States.

Allen writes that the Federal Reserve System is a tool used by Jewish conspiracy, thanks to which, international bankers are able to increase, without any limits, state debts and derive from these debts colossal profits, using compounded interest and there by have control over governments unable to pay their debts. During the Wilson administration U.S. debt increased by 800% and it is increasing fast during Bush’s “war on terror,” especially because now the government of the United States, free of the gold standard, has monopoly to legally print dollar notes in any amount necessary to prevent bankruptcy and maintain dollars the reserve currency in central banks and in trade on the world market of such commodities as crude oil, for example. The dollar printing monopoly makes dollars the safest currency in the world despite the huge deficits in foreign trade, for which deficit U.S. pays mainly with treasury bonds with guaranteed face value.

Two month before the Federal Reserve Act was passed, the conspiring bankers created the instrument for payment of the astronomical state debts, in form of the federal income tax proportional to personal income, just as Karl Marks had demanded earlier, in his Communist Manifesto.

The bankers had reserved for themselves tax exemptions to minimize their tax burden and freely invest in revolutionary movements and war strategies, which serve the purpose of centralization of power in the name of homeland security etc. which today favors Jewish neoconservatives and gives them a chance to control the government by means of military-industrial-Zionist complex and to collect their profits and compound interests.

Allen believes that during World War One, Bernard Baruch had full control over the US economy, as the head of the “War Industries Board.” This board had been planned twenty years earlier by banker-conspirators. Baruch then obtained for himself over $200 million, in today’s dollars worth billions.

Paul Warburg had to resign from the Federal Reserve System, when it became known in America that his brother Max Warburg, was in charge of German state finances. The third of Warburg brothers, Felix, was a son-in-law of Jacob Schiff, who was the main partner of the New York firm of Kuhn, Loeb & Co. in which firm the three Warburg brothers were also partners. Max Warburg was also in charge of Rothschild bank in Frankfurt, Germany.

Jacob Schiff successfully financed Leon Trotsky, with some $20 million and according to the book by a Russian general Arsene de Goulevich, “Tsardom and the Revolution,” received from Lenin’s government $100 million in gold during 1918-1922, paid directly to the firm Kuhn, Loeb & Co. in New York.

Bolshevik Revolution was financed also by Max Warburg and Olaf Aschberg using money from “Nye Banken” in Stockholm, Sweden. Schiff spent millions for the overthrow of the tsarist government first then of the Kerensky government and at the same time he spent ten million dollars for help for Jewish population in Russia.

Gary Allen believes that the same bankers dominated the terms of the Treaty of Versailles and prepared the next world war by financing Hitler’s regime, as a “reaction” to Bolshevism and as a trigger mechanism for the Second World War. It is known that at Versailles, in 1918, the French marshal Ferdinand Foche pointed to the free city of Gdańsk and correctly predicted that Gdańsk would be the pretext to start the WWII.

The career of Aleksander Helphand, the famous owner of the Wannsee palacial residence in Berlin, is described in the book by Z. A. B. Zeman and W. B. Scharlau: “The Merchant of Revolution – The Life of Alexander Israel Helphand (Parvus),” London, Oxford University Press, 1965.

Israel Elephand was born in Berezino, 90 miles east of Wilno, in Minsk province, where poor, mostly illiterate Jews accounted for about half of the population. His first language was Yiddish, which he learned to read and write with Hebrew characters. As a child he spoke very little Polish or Russian. He lived in self-contained Jewish community, for which trade and sex outside marriage, were the only links with the gentiles.

Elephand-Helphand learned Russian and discarded rigid ritual, after his parents moved south to Odessa in 1870. By 1882 he started developing revolutionary believes and read Russian translation of Marks’s “Das Kapital.” He traveled first time outside Russia at the age of nineteen in 1886. Helphand accepted Marks’s revolutionary doctrine and studied history and political economy at the University of Basel, Switzerland in 1888-1891.

His major subject was “Contemporary Economic and Political Problems of Capitalism and Socialism.” He has graduated as doctor of philosophy on July 8, 1891. At that time he considered Germany as the key to Western Europe. For years he lived in poverty and started using pen-name “Parvus” (“barefoot” in the Bavarian dialect).

Helphand was deported from Berlin and in 1893 and a year later worked in Leipzig for “Volkeszeitung.” He soon became editor of the “Arbeiterzeitung.” By 1900 Hephand’s works had such titles as: “Proletariat to use social revolution to destroy capitalism,” “Revolution as the main aim,” and “Only power mattered – everything was permissible.”

In 1903 Helphand tutored Leon Trotsky on strategy of mass strikes and Marks’s original “revolution in permanence,” which later became Trotsky’s “permanent war for communism.” A century later, with the decline of communism, Jewish followers of Trotsky in New York, converted to radical Zionism and created the ideology of neo-conservatism, this time based on a “permanent war for democracy,” for building of a global empire and for benefit of the future hegemony of the state of Israel “from Niles in Egypt to Eufrates in Iraq.”

In 1906, using false papers as Karl Wawerk he traveled in Russia, was caught by the tsarist police and was sent to Siberia without trial, by an administrative decision. Helphand-Wawerk manged to escape. Upon return to Germany Helphand wrote on “Unity of world market and need for free trade as good for revolution.”

In November 1906 he returned to Germany and received mail as “Peter Klein” and became lover of Rosa Luxemburg, Polish-Jewish communist active in Germany. Born to a Jewish family in Zamość in Congress Poland as Rosalia Luksenburg, on March 5, 1870, she had a growth defect and was physically handicapped all her life, which ended tragically, when on January 15, 1919, she was knocked out with a riffle butt and afterwards shot in the head by a member of German nationalist militia known as Freikorps. Her body was thrown into a nearby river. During the years of her political activities she called for a “dictatorship of the proletariat” and always strongly opposed the independence of Poland.

Luxemburg was on January 1, 1919 one of the creators of the Communist Party of Germany (KDP), which took part in German national assembly. KDP participated in the founding of the Weimar Republic, politically dominated by Jews, who established military and industrial cooperation with the Soviet Union. After the death of the president Hindenburg, the German Army changed the course of history, and nominated Adolph Hitler as the Chancellor of Germany in 1933.

Twenty three years earlier in 1910 Dr. Alexander Helphand arrived in Turkey and became a successful arms merchant, trader and a political consultant to the Turkish government. After June 28, 1914 the killings in Sarayevo became known in Turkey, he also learned about the ultimatum issued by Berlin to Russia “to demobilize in twelve hours or be in the state of war with Germany,” Helphand preached that “German victory is best for the Turks.” He became propagandist of German victory and wrote the plan registered on March 9, 1915, for subversion of Russia, as mentioned above.

Helphand became leading advisor of the German government and obtained formal withdrawal of the deportation order of 1893, as well as, a permit to travel freely in Germany. As stated above, Helphand obtained unlimited German money to convert a clique of conspirators into Russian revolutionary power. He very strongly opposed independence of Poland, as did all Jewish international organizations including conservatives, Zionists and leftists. Alexander Helphand died of heart attack on December 12, 1924 as the richest man in Berlin in his palatial residence located in Wannsee. In the same building in January, 1942 was held the ill-famous event called “Wannsee Conference,” which in reality was a briefing for Nazi bureaucracy how to proceed with the new program for “the final solution of the Jewish question,” now conceived to replace the recent Nazi program of evacuation of European Jews to the island of Madagascar.

The fortune of Aleksander Helphand, the owner of the Wannsee palace, was made by taking advantage of the fact, that the German government financed the Bolshevik revolution in order to liquidate the eastern front, so that masses of German soldiers could be sent from the east to fight on the western front. The situation of Berlin government deteriorated after the Zionists helped to bring the United States into the war against Germany.

The logic of the risky German strategy is understandable because of the dire situation of Germany, which found itself in a two front war. However, it is harder to understand why the richest and the strongest bankers in the world, mainly Jews, or people closely related to them, financed the Bolshevik revolution, which was promising the confiscation of their wealth.

Among these bankers were such names as Rothschild, Rockefeller, Schiff, Warburg, Morgan, Harriman and Milner. Now it is clear that they were not afraid of the Bolshevik revolution, because they controlled it. This clique helped the Soviets financially, and what is more important by the transfer of western technology. Anthony Sutton described this process in the three volumes of the book on the “Western Technology and the Economic Development of the Soviets,” Stanford University, Hoover Institution on War, Revolution and Peace.

Jewish intervention for helping to bring the U.S. into the war was rewarded by the British government with the proclamation of “Jewish Homeland” in Palestine in a memorandum addressed to Sir Walter Rothschild, the chief Zionist in England. Known as Balfour Declaration it was signed by Arthur Balfour, British Foreign Minister and dated on November 2, 1917.

The Balfour Declaration was given to the Zionists for their help to bring the U.S. into a war that was strongly resisted by powerful political anti-war forces, which included the first wife of President Wilson. However his second wife was pro-Zionist and she was for the U.S. participation in the war, as it is was described by J. Comelius in “The Hidden History of the Balfour Declaration.” Actually the British were under Jewish pressure earlier, and already in 1903, they proposed “Jewish Homeland in Uganda.” Later, as the Uganda offer did not work, Balfour said to Zionist leader Chaim Wiesman in 1915: “When the shooting is over, you will get Jerusalem.”

When in August 1914, Germany attached Russia, according to the plans of general Schliffen, France was to be defeated quickly, and Russia was to be conquered over a few year period in order to became a colony of the German Empire. However the trench war from Switzerland all the way to the sea shores became stabilized, in a no win situation, already by the end of 1914. The British offensive of 60,000 soldiers in the middle of 1916 was unsuccessful and loses on both sides were about one million killed.

Despite the strength of the pacifist movement in the U.S. the relations with Germany worsened after the Germans attacked on May 7, 1915 the ship “Lusitania” and caused the drowning of some 1200 passengers. Then they attacked the ship “Arabic” on August 19, 1915 and followed with the attack on the ship “Sussex.” Meanwhile, secret new understanding between the British and the Zionists, started in October of 1916, and resulted in major changes in the governments in London and in Berlin.

In 1912 the Germans helped to build a Jewish technical institute in Haifa and in August 1914 the Zionists proposed creation by Germany of a Jewish state on Polish territory, with the capital in Lublin, as a German protectorate, on the future eastern postwar borders of Germany and Austria. The Zionist leader in Berlin, Frantz Oppenheimer assured the government in Berlin that he was German to “the last drop of blood.” (Iwo Cyprian Pogonowski, “Jews in Poland: A Documentary History: The Rise of The Jews as a Nation from Congressus Judaicus in Poland to the Knesset in Israel,” New York 1993, Hippocrene Books Inc. page 297,)

Lloyd George became British Prime Minister of a “war cabinet” and Balfour became the Minister of Foreign Affairs on December 6, 1916. Berlin’s peace offer of December 18 was rejected by Lloyd George, who promised to fight to final victory. This in turn caused intensification of the attacks by German submarines and led to the break of the diplomatic relations between the U.S. and Germany, while the British government was near financial ruin and, in reality, could be bailed out only by the United States.

Zionist agent in German Foreign Ministry, Herr von Kemnitz, betrayed his boss Minister Zimmermann and passed to the British, German secret codes #7500. On January 1917 Tsar Nicolas abdicated and social-democratic government of Aleksander Kerensky was formed, with approval of the U.S. government and of the Zionists leadership.

U.S. declared war on Germany on April 6, 1917 and the British gave credit for this fact to the Zionists and gave them in return the declaration on the “Jewish Homeland” in Palestine in November, 1917. Bolshevik coup gave power to Lenin, also in November 1917. On Lenin’s order, as mentioned above, a Jewish death squad, murdered the entire family of the last Tsar of Russia.

Despite the hostility of all international Jewish organizations, the Poles declared the independence of Poland, on November 11, 1918, as the ceasefire ended the hostilities of World War One. The war ended after a protracted period of blocking of German credits by Jewish bankers worldwide. Also Jewish leaders in German labor unions were able to conduct crippling strikes in German armament industry.

Thus, the Balfour Declaration constituted a payment in return for Jewish role in the defeat of Germany in World War One, while the role of the Jews in the overthrowing of the Russian government, by means of the Bolshevik coup, also was of a fundamental importance for the eventual creation of the state of Israel in Palestine.

During Soviet invasion of Poland in 1920, Lenin attempted to overrun Poland and form a Moscow-Berlin axis, in order to start a world wide communist revolution. General Mikhail Tukhachevsky gave the order to the Red Army on July 4, 1920: “To the west, over the corpse of ‘White Poland,’ on the road to the worldwide conflagration.” (Pogonowski, Iwo Cyprian. “Poland an Illustrated History,” New York: Hippocrene Books Inc., 2000. Page 17.)

There were some six million communists in Germany in 1920, led by people such as mentioned above, Roza Luxemburg (Rozalia Luksenburg), midst bitterness caused by the defeat in 1918. At the time many Germans were ready to accept a communist government, in return for the acquisition of western Poland and the Gdańsk Pomerania region, lands of the former Prussian Partition of Poland, once those lands were occupied by the Red Army.

In 1933 the United States extended a formal recognition of the USSR under the pressure of financiers, mostly Jews. Thus, U.S. saved the Soviets from an economic collapse. At the same time Jewish dominated financiers gave huge loans to the government of Adolph Hitler in order to bring about the WWII, as the next step on the road to a global empire described in the New York Times bestseller “Confessions of an Economic Hit Man” by John Perkins (published by Plume, Penguin Group in 2006). Socialism including the national socialist variety was then useful tool to shape the world for the ultimate goal of one world government.
The Polish victory destroyed Lenin’s hope for the world revolution in the battles of Warsaw and on the Memel River during the Polish-Soviet war of 1920. Polish victory resulted in years of Soviet retaliation against Polish minority in the USSR. Twenty years later the Soviets would avenge this defeat. This happened in 1939, when Poles defended their independence and ruined Hitler’s “best case scenario” for the conquest of the “Lebensraum” for the next 1000 years.
The chronology of Hitler’s efforts to form the Anti-Komintern Pact, and to start a two-front war against the Soviet Union was described in detail by Ambassador Jozef Lipski documented in his book "Diplomat in Berlin 1933-39" Hitler's declarations since Aug. 5, 1935, that good Polish-German relations were of primary importance to him. He proposed an alliance against Russia, military cooperation, an air pact, etc. However, the government of Poland knew that the essence of the policies of the Nazi government, at all times, was the implementation of the doctrine of Lebensraum which meant eventual annexation by Germany of Poland and other Slavonic countries between the Baltic and the Black Sea.

Stalin fearful of a two front war by Germany and Japan against the USSR decided to stop the Japanese Kwantung Army in Manchuko by a Soviet offensive in August 1939. According to The Oxford Companion to World War II (Oxford University Press, 1995) Soviet general Grigory Zhukov was the first in history to use the blitz-krieg tactics. These tactics were developed jointly by the Germans and the Soviets on Soviet polygons after the Treaty of Rapallo of April 16, 1922. From May 28, 1939 the largest air battles in history up to that time were fought in Asia and involved 140 to 200 Soviet and Japanese aircraft (A. Stella, Khalkhin-Gol, "The Forgotten War", Journal of Contemporary History, 18, 1983).
Stalin, concerned that the Japanese aimed to cut the Trans-Siberian railway, send Zhukov to organize a counteroffensive using 35 infantry battalions, 20 cavalry squadrons, 500 aircraft and 500 of the new and powerful tanks. This force locally outnumbered the forces of the advancing Kwantung Army. On August 20, Zhukov launched a surprise offensive and in ten days inflicted massive casualties on the Japanese. "Zhukov's essential achievement lay in combining tanks, artillery, aircraft and men in an integrated offensive for the first time in modern war. By 31 August, the Russians have completed what they described as the most impeccable encirclement of the enemy army since Hannibal beat the Romans at Cannae. The 23rd Division of the Kwantung Army was virtually wiped out, and at least 18,000 Japanese were killed."(P. Snow "Nomonhan -the Unknown Victory", History Today, July 1990).

Hitler thought that he would have on his side some 600 divisions, including 220 Japanese divisions, this shown on pages 214 and 215, in the above mentioned Pogonowski’s “Poland An Illustrated History History.” Maps of Hitler’s “best case scenario” are compared there with the actual events. Hitler called the coming conflict "the war of the engines" ("Motorenkrieg"). Ironically the German army used 600,000 horses in addition to the 200,000 trucks, which were less dependable than the horses according to Stephen Badsey, "World War II Battle Plans" 2000, p. 96.

Actually, the Polish Army destroyed in combat one third of German tanks and one fourth of the airplanes used against it. German records indicate that in order to defeat in 1940 the French and British armies, the Germans used less than half as much ammunition, artillery shells, and bombs than was used against the Poles in September 1939. Polish forces stayed engaged against Germany after the bloody battles of September 1939. However, the crucial role of Poland was the derailment of Hitler's strategy already in January 1939.

In 1941 the Jewish dominated international bankers mobilized help for the Soviets. In 1943 at the Teheran Conference these bankers were represented by Arvill Harriman, who had a Jewish wife and was in charge the aid from the U.S. to the Soviets in form of entire factories and huge war supplies. At Teheran, Harriman personally contributed to the betrayal of Poland and the decision of Roosevelt and Churchill to extend the Soviet postwar sphere of interest to include Poland with the rest of East Central Europe as the next stage on the road towards the global empire, described by Gary Allen 35 years ago and more recently by John Perkins.

Hitler’s government tried to forcibly relocate the entire Jewish population of Europe to the French island colony of Madagascar, off the coast of Africa. It happened a little more than a year before, the event known as the “Wannsee Conference” on January 20, 1942, the briefing that proclaimed and organized the “Final Solution of the Jewish Question” by Nazi civilian government and SS officials.

In May 1940 H. Himmler stated in his “Reflections on the treatment of People of Alien Races in the East” in his words: “I hope that the concept of Jews will be completely extinguished through the possibility of a large migration of all Jews to Africa…” Hitler’s victory in France seemed by then certain and therefore French colonies would be under German control. Hitler hoped to conclude a favorable peace treaty with England, which was to experience German aerial bombardment and was expected to capitulate as quickly as did the French. The Nazis hoped that the French and the British navy would be at their disposal, for use in the evacuation of all Jews from Europe.

Evacuation plan was set in motion by the Jewish Department of the German Ministry of Foreign Affairs, on June 3, 1940. However Jewish intelligentsia was to be held by the Nazis as hostage against American Jews. On August 15th, 1940, Adolf Eichman released text “Reichssicherheitshauptamt: Madagascar Projekt” according to which one million Jews per year were to be shipped from Europe to Madagascar over the period of four years.

Hans Frank, the ruler of the General Government of occupied Poland supported the project of resettlement of four million Jews to Madagascar, rather than deportation of European Jews to Poland. Deportation of Jews was stopped on July 10, 1940 as well as the construction of the Warsaw ghetto was also stopped, according to “Wikipedia.org /Madagascar Plan.”

Nazis pretended to give autonomy to Jewish settlement on Madagascar and the Wafen SS was to control and oversee Jewish government on the island and convert it into a “super ghetto” organized as a police state. By June 18, Hitler and Ribbentrop discussed the Madagascar Plan with Mussolini. Goering’s office was to oversee the administration of Jewish economics within the Madagascar Plan, also called “Four Year Plan.”

In Summer of 1940 Hitler had a feeling of victory. France was ready to capitulate and Hitler hoped that Britain after heavy bombardment would do the same. Thus, the Nazis expected that the French would turn over the Madagascar colony to Germany in the peace treaty and French and British navies were to be used for transportation of Jews from Europe to Madagascar as stated above. Nazi failure in the Battle of Britain, in which Polish pilots played a significant role, spelled out collapse of Hitler’s notion about the use of the British fleet for evacuation of the Jews from Europe. Thus, by early December or slightly over a year before the “Wannsee Conference” took place, the Madagascar Plan was abandoned entirely by the Nazis.

However, many of the Holocaust profiteers and other members of the Holocaust Industry, do not like to mention the Madagascar Plan or even to admit the significance of the “Wannsee Briefing,” because apparently they would like to claim that the decision to commit the crime of genocide of the Jewish population was born much earlier in Germany or possibly in other areas of Christianity.

Now let us take a little closer look at the Wansee briefing called the “Wansee Conference.” To begin with, this meeting happened soon after the crushing defeat of Hitler’s army in the battle for Moscow. Thus, while the Madagascar deportation plan was conceived during expectation of Nazi victory on the western front, a little more than a year later, the plan for the “Final Solution” was conceived in the realization, that Nazi defeat was possible, especially since the Japanese did not attack the Soviet Siberian army.
Actually, Joahim von Ribbentrop tried on March 28, 1941, in Berlin to convince count Oshima, the Ambassador of Japan, to deliver a "crushing blow" against the USSR together with Germany. The Germans wanted the Japanese to cut the trans-Siberian railway in eastern Asia and to attack Vladivostok. However the Japanese remembered "Hitler's Nazi-Soviet Pact of 23 August 1939,’ which pact was seen by the Japanese government as a betrayal of the anti-Comintern Pact. This fact reinforced Japan's decision to use Hitler, but never to trust him. The Nazi-Soviet pact was announced during a Japanese military disaster. ... Hostilities ended officially on September 16, 1939..." and the Soviets were free to invade Poland the next day (Laurie Barber, "Checkmate at the Russian Border: Russian-Japanese Conflict before Pearl Harbour", 2000).
In 1941 when the Germans were advancing deep into Russia, Richard Sorge, the Soviet spy in Tokyo, had before November 1, 1941, informed Stalin that Japan will not resume attacks against USSR in Asia. However, the Japanese sunk several Soviet ships and increased their forces in Korea and Manchuria as if they were planning to attack the Soviets.
Next month, Hitler declared war on the United States four days after the Japanese attacked Pearl Harbor on December 7, 1941. Apparently Hitler made his decision hopping in vain for a Japanese attacks on the USSR, while he was getting reports about American Navy's armed intervention against German submarines in the Atlantic. After the naval battle on Sept 4, 1941 between the USS Grear and a German submarine, President Roosevelt publicly ordered US Navy to shoot on sight any German submarine. ("Oxford History of the American People", Oxford University Press, 1965)
The situation of the German Army on the eastern front suddenly worsened. "On 1 December, [1941] Army Group Centre made a last all-out attack to take Moscow, but the balance of forces favored the defender. ... At down of 3 December, Zhukov's Siberian divisions [100,000 men with 300 tanks and 2000 artillery pieces] crushed through the extended flanks of the [German] Army Group Centre." (Stephen Badsey, "World War II Battle Plans" 2000, p. 98).
The Nazis believed that with the defeat, millions of legendary “Ost Juden” or eastern Jews could migrate into Germany. The possibility of this Jewish migration was what the Nazis wanted to preempt because of their racism and fear of communist victory as well as a fear of Jewish domination, which Germans have already experienced during the Weimar Republic and remembered the horrors such as the Jewish led “Red Republic” of Bavaria.

Actually the legend of the “Ost Juden” or “Beteljuden” was very strongly cultivated by German Jews, who fought for the domination of the German society and did not want the migration of masses of poor Jews from the East. We have to look back to the “golden decade” of Jewish exploitation of Ukraine. The “golden decade” ended with the Chmielnicki’s uprising which erupted in 1648 and slaughtered about 100,000 people. At that time, Ukraine was a province of Poland. The word “Ukraina” is a Polish word meaning the “borderland.”

According to professor Israel Shahak, Jewish leadership in Poland concluded, after the mass killing in the Ukraine, that the Jews will be evicted from Poland in the same way as they have been repeatedly evicted from England, France, individual German states and from Spain.

Jewish financiers started moving their capital out of Poland to Berlin, where they financed the creation of the Kingdom of Prussia in 1701, which Kingdom in 1772 initiated partitions of Poland, at the time under Russian domination. The crime of partitions destroyed the Polish State after nearly a thousand year long history, rich in cultural and political developments. Poland at times was one of the leading powers in Europe during the period from 840 to 1795.

The crime of partition of Poland (1772-1795) violated the Treaty of Westfalia of 1648, at the same time, the size of the Kingdom of Prussia more than doubled, so that it could dominate the 350 independent states and principalities on German territory and eventually unite the whole of Germany, with the capital in Berlin, in 1871. Up till then majority of the population of Prussia was Polish speaking and was exposed to very cruel “boot camp” routines to become Prussian soldiers. The same routines in even more sadistic forms were used in Nazi concentration camps during WWII.

During the take over of Polish provinces, which began in 1772 and ended in 1795 the wealthy and influential Jews, who had ambitions to dominate the Government in Berlin, used the Prussian army to chase out of the new provinces of Prussia the masses of poor Jews, whom they called “Beteljuden,” because they were often seen carrying with them their bed covers. Rich Jews did not like to use poor Jewish girls as servants and they preferred Christian girls, whom they contemptuously called “shiksas.”

Hitler’s grandmother named Schickelgruber served as a maid in a Jewish household in Vienna and after becoming pregnant returned to her village. There her son Alois was called “Jewish bastard.” Eventually she married and her son Alois Schickelgruber was adopted by a man named Hitler. Had Alois’ kept his original name, the grandson the servant girl, named Adolph, would have had hard time after 1933, to make German people under the Nazi rule greet each other with words “Heil Schickelgruber” instead of “Heil Hitler” or “Heil Sieg.”

The Jews who dominated the Weimar Republik were against mass migration of poor Jews from the East and they helped to keep alive the propaganda against the “Ost Juden,” which propaganda eventually turned deadly for all the Jews in German occupied Europe during WWII. It should be noticed that in the U.S. during the war, rich Jews with German background, did not protest against the atrocities committed on the Jews by the Nazis.

Thus, by the end of January 1942 Jews became the number one target of Nazi killings. Up till then the Polish leadership community was mass murdered starting on September 1, 1939. However, the Polish leadership community continued to be exterminated by Nazis as well as by the Soviets. Unlike Poles the Jews were not victims of mass murder by the Soviets and often many of them served as communist commissars and executioners.

Jews in the NKVD were among Soviet mass killers of the Poles at Katyn and many other places of execution of Poles listed on the NKVD “Katyn List” of 27,000 people, mainly Polish officers, prisoners of war (POW) in 1939-1941. Communist terror was formed in the tradition of the 1000 years of terror of the Rabbis exercised over Jewish communities as described in the books of Israel Shahak and other Jewish writers. The Soviets and their terror apparatus returned to Poland with the retreat of Hitler’s army in 1944.

The death squads, the Einsatzgruppen, were conducting executions of Jews from the beginning of the invasion of the Soviet Union in 1941. The head of the Nazi terror apparatus Reinhold Heydrich issued an order to the Nazi death squads, to take advantage of mass executions of some 30,000 Polish citizens by the NKVD in Soviet prisons during the Summer of 1941. The Nazi executioners were to eradicate evidence of their crimes and to pretend that the relatives, of the Polish victims of the NKVD, were taking vengeance on the Jewish collaborators of Soviet executioners, in such localities as Jedwabne, for example.

Later Jedwabne was exploited by the Holocaust Industry as a “recycling” of the Nazi propaganda scheme in movies and books about Catholic neighbors killing Jewish neighbors. Holocaust Industry spreads this propaganda in order to claim some $65 billion in damages from Poland, for the benefit of the Holocaust profiteers themselves. Poles in general are sick and tired of the constant barrage of slander by the Holocaust Industry that falsely describes Catholic Poles and the entire Catholic Church under pope Pius XII, as partners of the Nazis in the killing of Jews.

Unfortunately very few people in the West realize that Auschwitz was intended and was used to serve as the extermination site to kill Polish leadership. The continuing slanderous campaign in the media is conducted by the Holcaust profiteers and people who support them. This activity is well described by Norman Finkelstein in his book “Holocaust Industry: Reflections on the Exploitation of Jewish Suffering.”

Nazi genocidal intentions towards the Jews are documented most completely in the documentary record covering the Wannsee meeting, in which there is a Nazi estimate of eleven million Jews, including five million Jews in the Soviet Union, which was obviously inaccurate. The minutes of this meeting survived the war. Senior members of the key ministries and institutions were to conduct the deportation and extermination of the Jews at installations designated for this purpose.

During the Nuremberg Trials these minutes of the Wannsee meeting were used extensively and proved that the strategy for removing the Jews from Nazi Germany was changing from encouraging emigration to requiring deportation, forced labor and then systematic killing process, after Jews lost any value as hostages, once Hitler declared war against the United States.

High estimates include 1,200,000 Jews killed by Nazi death squads, the Einsatzgrupen, 3,000,000 in the death camps, 500,000 in main concentration camps and 500,000 in the ghettos including transportation, or in sum possibly over five million Jew, mostly poverty stricken people (Iwo Cyprian Pogonowski, “Jews in Poland: A Documentary History: The Rise of The Jews as a Nation from Congerssus Judaicus in Poland to the Knesset in Israel,” New York 1993, Hippocrene Books Inc. page 326,)

A detailed estimate of mass killings during the twentieth century of a total of 216 million people was made by Milton Leitenberg, of the Center for International Security Studies. There are other estimates of the number of victims, however, all of them agree, that during the twentieth the largest number of people was killed, during the entire history of mankind.

Tragic losses of the Jews represent less than three percent of the total human loses during the twentieth century, which century therefore is often called by historians the “century of death.” Wars and communist governments were the main culprits. In both major causes of suffering, Jewish bankers and ideologues, as well as executioners, played a major role.

The Prussian Drill and Nazi dehumanizing routine during WWII
In Dante’a Inffierno are the words: Lasciate ogni speranza voi ch' entrate, (Abandon hope, all you who enter here), which could be used as a subtitle here.
On a steamy August day in Tarnow, in 1941, in German-occupied Poland, German SS guards pointed machine guns at the heads of five Polish prisoners sitting in chains on a bench at the rear of a flatbed truck. The convoy of similarly loaded trucks was traveling (expeditiously) through town's business and residential areas (giving an impression) as if heading off to an execution site. Polish civilians (and especially women in residential areas) feared the worst and women openly cried (and covered the eyes of the children to spare them the frightening sight, which was repeated 100 times throughout the day -- for a total of about 500 Polish prisoners. This was the Nazi policy of "Schreklichkeit." (intimidating terror). In German terminology it stood for the policy intended to terrorize the population of occupied Poland by maintaining continuous atmosphere of fear and doom.
From the trucks the prisoners were packed onto cattle cars of the train destined for Auschwitz Concentration Camp. After arrival at Auschwitz, the train was placed on a railroad siding, with the prisoners still on board, for two days without water or food. For whatever reason, a decision was eventually made not to unload the prisoners at the overcrowded Auschwitz camp which was in an early stage of its operation. Instead the train went to another camp in Oranienburg, near Berlin. I was one of the prisoners. I was on that train. This was the start of the eighth out of 64 months altogether of my descent into hell on earth at the hands of German-Nazi executioners (captors).
I had arrived, on August 10, 1940 at what became my final destination for the duration of World War II: the Oranienburg-Sachsenhausen Concentration Camp. Once I was outside the cattle car, I stretched and took a deep breath. An SS guard standing behind me noticed the stretching and immediately knocked me off my feet with a blow of his rifle butt on the back of my head. He shouted: "frecher Hund!" (you insolent dog!). I later realized that this behavior was part of a concerted and constant routine meant to terrorize the prisoners.
A friend, Witek Wierzbicki helped me to get up and wiped fresh blood off my head. Witek was a student of comparative literature at the University of Warsaw, and recently recovered from an arm wound, which he suffered as a cavalryman during the September campaign. Soon we were formed into a marching column, five men abreast.
After an hour march we crossed the camp gate. I have noticed an inscription above the gate, but I still had a blurred vision from the head blow. I asked Witek about it. He could plainly see that the inscription above him read "Arbeit Macht Frei" (Work makes you free). Instead of repeating this, my friend perfectly captured the reality of the moment and wryly claimed that it was the quotation upon entering Dante's Inferno: Lasciate ogni speranza voi ch' entrate (Abandon all hope, you who enter here).
When I think about the concentration camp, certain things stand indelibly in my mind: the camp terminology, and the roughly-barked German orders with their hate-filled words. Even now as an old man, it still pains me to think about the concentration camp, of the beatings, the shootings, the deaths, the stacked corpses. And for those of us in the camp who were not corpses yet, the Nazis running the camp conducted a systematic campaign of dehumanizing routines to deprive prisoners of human dignity and of human individuality. They wanted break our spirits. They wanted us, like in Dante's Inferno, to abandon hope.
Quarantine - "Stehkommando" (commando or an order to stand for hours or the whole day)
The new arrivals (Zugaenge) were deloused (applying lice-killing liquid to their bodies), their hair was cut off; they were given "zebra" striped prison garb. Each inmate was given two number strips with red triangle and the letter "P" to indicate that we were Polish political prisoners (one for the left side of the coat and the other for the right legging of the pants)
Most of men in my transport, including me, have previously spent many months in Gestapo prisons and were pale and not used to sunshine. There was no sitting down during the working hours (Arbeitszeit), which extended from the morning count of prisoners to the evening count in the camp main square called Apell Platz. The prisoners were nominally held as if in preventive captivity and therefore were called "Schutzhaeftlinge."
Upon arrival we were directed to the quarantine section of the camp. There, as in the rest of the camp, each of the barracks was controlled by a "Blockaeltester" or "der Blockaelteste" (chief of the barracks), a hardened criminal (Berufsverbrecher) from German prison system and an expert in the browbeating intimidation. He wore next to his identification number a green triangle, identifying him as a criminal. Food distribution was under his control. German homosexuals were called "asos" for "asociale Elemente" (asocial elements). We were given shoes with wooden soles. Walking was forbidden during the "Arbeitszeit" (during the work time): we were ordered to run whenever we were going anyplace. The command was "im Laufschritt, marsch! marsch!" (run, march! March!).
We were assigned to a "Stehkommando," which meant that we were to stand the whole day in front of the quarantine building with shorn heads exposed to the Summer sun. Soon the skin on our heads started swelling. In the worst cases victims looked as if they had helmets on. Some actually could not see anything as the swelling covered their foreheads and eyes.
By any measure, life in the camp was indeed a hellish existence. Under the supervision of the SS-guards, several times a day the "Blockaeltester" ordered "sport." He and his helpers would make us lay down and get up in a hurry several hundred times and run a few steps in between hitting the ground. They shouted their commands in rapid succession: "hinlegen! auf! marsch! marsch!" (Lay down, up, march! march!). Then they would order us to jump like frogs shouting "Kniebeugen! huepfen!" (deep-knee bend, squat, jump!) Then they shouted "hinlegen! rollen!" (lay down on the ground and roll). It usually lasted until many prisoners started to vomit, sometimes with blood. After the "sport" the SS-men would order those who could get up to carry to the barrack those that could not walk despite beating and kicking.
Over 3000 Polish Catholic priests were murdered in concentration camps and prisons by the Germans during the war. I saw two Catholic priests, monsignors in their sixties, collapsing after one of these dehumanizing "sport" routines. Some of these routines originated from military drill developed in the 19th century Prussian Army for soldiers, most of whom were Polish, did not speak German because they inhabited Polish provinces annexed by Prussia during partitions of Poland at the end of 18th century. Among prisoners who were on starvation diet, many were old and sick for whom this sport was murderous. Obviously the Nazi intent was to eliminate the weak by exhaustion or outright killing in the plain sight of other prisoners, whose spirit was to be broken and remain so. Hitler's government treated human life as a natural resource to be systematically extracted with a high degree exploitation efficiency.
The SS-men seemed to be motivated by Nazi type of patriotism and the "Rassen wahn" or "racial delusion" mixed with sadism. Many of the SS-guards assigned to Sachsenhausen Konzentrationslager previously served in Spain in German expeditionary forces during the Spanish civil war. They used Spanish curse words, such as "carajo" and added them to vulgarities of their own repertoire. They also brought from Spain the feeling of contempt for Muslims. The slang expression coined by the SS-guards for rundown prisoners was "Musulmaenner." One monster SS-man - a heavy weigh boxer, Obersturmfuerer Bogdalle, was especially cruel. He would order a prisoner to stand to attention and then suddenly hit him in the stomach. Many of his victims suffered internal tears such as bursting of the liver or kidneys. Another killer, Untersturmfuehrer Schubert, spied on prisoners from a distance for a smallest infraction such as walking instead of running and then beat them mercilessly.
The command: "alle Musulmaenner austreten" (all Muslims step forward) would start the selection by the "Blockaeltester" of the most rundown prisoners too sick and too weak to do any work. They were supposed to be further weakened and then killed.
During the quarantine, a man from my transport, an electrical engineer named Owczarek, scaled the double electric fence. He used a ladder, on each end of which he tied a pair of tennis shoes in order to use the rubber sole as electric insulation. During the morning count he was missing and the prisoners were kept standing for three days in front of their barracks until the escapee was brought back to the camp. Since he was from our building we were extra worked over with nasty "sport" routines including rolling on the ground until many among us vomited.
The Canal Commando
After about three months in quarantine barracks the "Zugaenge" or new arrivals were assigned to regular barracks and sent to work. Witek and I, as well as many other inmates from our transport, were sent to the "Canal Commando," which unloaded cargo at a port on a canal connecting rivers near Berlin. The cargo usually consisted of building materials and debris of broken up concrete pavements and buildings. We were unloading the cargo amidst swinging clubs and shouts: "Bewegung, schnell, faulenzer Drecksaeke " (move, fast, lazybones, you shit bags).
I worked on the barge unloading materials while Witek was ordered to run while pushing (operating) a heavily loaded wheelbarrow. I did not have work gloves and the skin on my hands was heavily abraded and infected after I had to unload one hundred pound cement bags for days on end. Witek's war wound became re-infected. His wounded arm was shorter and often he was losing balance while running with wheelbarrow . Each time it happened the SS-men clubbed him mercilessly and called him "bloede Sau" (stupid swine), etc.
After several months of such an ordeal Witek committed suicide. He was terribly rundown and in pain. One morning, before going to work, he had deliberately thrown himself on the barbed wire of the electrified fence and brought on himself machine gun fire from nearby guard tower. He died on the spot. I remember him affectionately to this day.
"Tongrube" (the clay pit)
"Klinkerwerk" or brickyard consisted mainly of a large building, about 600x600 feet. It housed twelve gas generators and twenty four canal baking ovens through which insulated platforms moved bricks through the fire zone. The raw clay was brought by narrow gauge railroad from a clay pit called "Tongrube." It was located few miles away from the main brick works.
Shooting of prisoners had to be reported and certified by special SS-officers. When I was working in the clay pit, such special SS-officers traveled each morning to the "Tongrube" to save time, as they expected to report daily prisoners' death by shooting.
A digging machine equipped with buckets was mounted on two rails some ten fteet apart. It loaded clay directly on hopper wagons of the narrow gauge railroad. In order to accommodate the clay excavation schedule, the prisoners had to move the rails to a new position for the digging machine, as well as the narrow gage rails of track next to it. At the low point of the clay pit, there was accumulation of muddy water, which was more than ten feet deep in which a number of prisoners drowned.
The rail sections were about ten meters (thirty feet) long. The rails were mounted on wooden railroad ties. Periodically rail sections had to be relocated by the prisoners. They had to stand between the ties, grab the rail and lift it so that they could get their shoulders under it in order to carry it through soft mud to the next location. Prisoners were not lined up by body height so that the shorter men actually pulled themselves up to avoid beating by SS-guards and "Vorarbeiters" as the prisoner-foremen were called This of course increased weight of the entire load. In addition the SS-men often remained standing on the ties in order not to have to walk in the mud and at the same time to have access to prisoners to kick and hit them. The inferno created by the repositioning of rail sections is hard to describe. I believe that the continuous hunger bangs of the prisoners created kind of stupor which to some extent isolated them from the awful reality of the atrocities. By that time the malnutrition took visible toll on my organism. My body weight dropped from the initial 180 to 97 pounds. My molar teeth were crumbling and gradually I lost most of them.
X-ray survey and gassing of TB positive prisoners.
In Summer of 1944 an X-ray survey was conducted in Sachsenhausen camp to identify prisoners ill with tuberculosis. Since I was coughing and spitting blood, a friend of mine who was a medical doctor, Stanislaw Kelles-Kraus, told me to try to get someone in a better health than I, to substitute for me during the X-ray exam. The substitute prisoner had to put on my prison clothing with my identification number. This was Kazio Wiecek, who after the war practiced law in Chicago. Of course he took great risk by doing so. It should be noted that in Sachsenhausen the identification numbers were marked on clothing but not tatooed on prisoners' skin it as was practiced in Auschwitz. (As it happened, Kazio's prison identification number differed only by one digit from mine, which was 28865.) After the war I have learned that I had a number of TB calcification-scars in my lungs and therefore very likely I would have been selected for the gas chamber, which was in the adjacent to the camp industrial yard or the "Industriehof of the Sachsenhausen Koncentrations Lager."
The list of numbers of prisoners, who apparently were diagnosed with tuberculosis, were send to barracks in order to form a transport. Word spread that the men listed were to be gassed. During the following counting of prisoners, Janek (I am almost sure that his last name was Olszewski) from Torun was missing. SS-men suspected that he was hiding in the camp and they used dogs to locate him under a man-hole cover in the camp sewers. Janek was brought to the "Raportfuehrer", the SS-man in charge, who asked him: "Why did you hide? The place where your transport is going is better than Sachsenhausen." Janek answered: "I know, but I would like to live longer."
One day in the Spring of 1944 I was ordered to help load corpses onto a large flatbed truck for transport to the in-camp crematorium. I noticed signs of life in a man buried under several layers of corpses. I got him out from under the dead men and I recognized him. He was Jozef Kettner, a noncommissioned officer from Kalisz, Poland. He was both monstrously swollen and compressed. His bloated legs filled his pants and under the weight of bodies piled on top of him his legs were flatten to a thickness of two to three inches. He could not walk, so I carried him into a nearby building of the camp hospital called "Revier," where I knew several medics. It was truly a miracle that Josef Kettner survived the ordeal and was able to return to his family in Poland after the war.
The carpet bombing
In the Spring of 1945, I was reassigned to work in the main building of the "Klinkerwerk". By that time "Kninkerwerk" became a satellite camp of Sachsenhausen with sleeping quarters, however, the same prison identification numbers were maintained. By that time, the huge brick baking ovens were converted to serve as heat treatment of mortar shells. On April 10, the sirens sounded alarm because American flying fortresses were approaching.
While the SS-guards hid in the bomb shelters, which were not available to prisoners, I climbed on the roof to see the airplanes. Suddenly I realized that smoke bombs, used for marking bombing targets, were released so that they were heading directly towards the building I was watching them from. I got down from the roof to the top of one of the 10 feet high brick backing ovens when I heard the explosions, which formed a uniform roar of the first wave of bombs of the carpet bombing attack that was in progress. I held my mouth open in order to equalize air pressure on my ear drums and I tried to get out of the building and into the open. After two waves of bombs exploded in the huge building I managed to get outside and get into a crater made by an earlier bomb explosion. Before the bombing was over I had to move from crater to crater as the sand was shifting by bomb explosions and was filling craters made by earlier bombs. When explosions ceased, after two hours of bombing I found a sizable piece of fragmentation bomb in my pocket. I was not wounded, however, I must have suffered a strong concussion because for several months I perspired only on one side of my head.
Close friend of mine, Mieczyslaw (Mietek) Hildebrandt (now a chemical engineer in Paris, France) operated one of the generators during the night shift and was waken up by the roar of the carpet bombing. He got outside just in time before phosphorous bombs set the wooden barracks on fire. Near him a group of prisoners started to cut the barbed wire fence, which just lost the high voltage. An SS-man got out of his concrete shelter and took aim at the prisoners who were trying to get out through a hole in the fence. At that moment a phosphorous bomb killed the SS-man before he could fire.
Cannibalism
Some of the prisoners jumped from higher floors of the brickyard building on a large outdoor storage of coke, without realizing that it was already burning without producing visible flames. It was set on fire by phosphorous incendiary bombs in the earlier stage of the raid. Their bodies were literally baked. I later saw starved Soviet prisoners carving and eating flesh from the thighs of the corpses. Later on a Soviet officer, Ivan (Vania) Davidovich, captured in battle of Sevastopol, Crimea, and an inmate in Sachsenhausen told me how Lazar Kaganovich used hunger as a weapon in the early thirties to force collectivization. In Ukraine alone some seven million people were starved to death. Cannibalism became widespread. The effects of Soviet brutalization of they own people still could be seen a few years later in Sachsenhausen.
Casualties of the American bombing
There were about 2,000 prisoners in "Klinkerwerk" satellite camp during the American carpet bombing from 3.05 p.m. to about 4.50 p.m. Practically all prisoners were nationals of countries allied with the United States and therefore in present day terminology, the carpet bombing was a tragic case of a "friendly fire." By the time the bombing ended some 700 prisoners were dead and only about one thousand could walk back to the main camp of Sachsenhousen. Cleaning work was conducted during following days. Dead bodies of prisoners were loaded on trucks, and shipped directly to the crematorium. I was told that seriously injured prisoners were sent to the gas chambers and then to crematorium. SS-guards did not permit any rescue efforts on the part of the prisoners
Death march of Brandenburg
Ten days after the carpet bombing destroyed the satellite camp "Klinkerwerk," on Apr. 20, 1945, the nine-year existence of the Oranienburg-Sachsenhausen Concentration Camp came to an end. On that day the camp was evacuated and the "death march of Brandenburg" of 33,500 inmates began. On May 2, 1945, the columns of remaining 18,000 inmates from Sachsenhausen found themselves in no-man's land near Schwerin; some one hundred kilometers north-west from Berlin. Corpses of 6,000 inmates shot by the SS-guards along the evacuation road were counted and are listed on the monument at the camp site. I have heard that the American commander in Schwerin ordered local German civilians to bury 900 dead shot by the SS-guards. Since all Jews were transported east in 1943, where most of them were murdered, there were no prisoners marked with the star of David among the thousands of inmates in Sachsenhausen at the time of the evacuation of the camp.
I and Mr. Hildebrandt marched in column of prisoners from Sachsenhausen. When we were passing a column of women prisoners from Rawensbrueck Concentration Camp for women, one of the women prisoners shouted in Polish a question: "Did you get any food from the Red Cross?" Someone from Sachsenhausen answered: "No, instead we are getting hell from the Black Cross. (German-Nazi Swastica)"
Leon Kulikowski, now an architect in California, told me how he served in the First Polish Army (organized by the Soviets), which in the night of Apr. 17/18 successfully crossed the Oder River near Berlin along with Soviet forces. It was in fact the only not Soviet force storming the German capital. In the evening of Apr. 20, 1945 the German army retreated from Oranienburg-Sachsenhausen and the first regiment of the first division of the First Polish Army, took control of the entire area. This brought an end of the operation of the Sachsenhausen Concentration Camp. About quarter million inmates passed through Sachsenhausen during the camp operation in 1936-1945; about 130,000 inmates of 41 different nationalities died there. The camp was equipped with gas chambers. Also equipped with gas chambers was the Rawensbrueck Concentration Camp for Women. It operated six years in 1939-1945; some 130,000 women of twenty seven nationalities were held there including 40,000 Polish women. 92,000 women died there.
Poland’s Government Appeal, of December 10, 1942 to stop genocide

The Prime Minister of the Polish Government-in-Exile, General Władysław Sikorski issued the only wartime appeal to stop Nazi genocide in occupied Poland. The urgent appeal was primarily addressed to the governments of the United States and Great Britain. On December 10, 1942, it called for immediate bombing the access railways, gas chambers, and crematoria, among other measures of retaliation and punishment against Nazi Germany. Sikorski’s government published the text of the appeal in an official brochure of the Minister of Foreign Affairs: “The Mass Extermination of Jews in German Occupied Poland” (Huchinson & C0 LTD, London, New York, 1942).

Discussion of Jewish fate in Europe during WWII should not exclude the topic of the book “Hitler’s Jewish Soldiers,” by Bryan Mark Rigg, University Press of Kansas, 2002, in which the author refutes the idea that "All Jews Were Victims" of the Holocaust because: “Not every one who had Jewish ancestry was a victim of the death camps” (Rigg, p. 268).

According to Israel’s “Law of Return,” a Jew is defined as a person having a Jewish mother while remaining unconverted to another religion, especially Catholicism, or one who converted to Judaism. Thus, a large fraction of the Mischlinge (German-Jewish “mongrels”) consisted of Jews that would qualify for immigration to Israel. Rigg estimates that 60% of half-Jews and 30% of quarter-Jews in Nazi Germany were Jewish by that standard (p. 18, 283).

The number of Mischlinge spared from persecution by Hitler numbers in the thousands (p. 3). There were perhaps 16,000 Mischlinge officers were in the Wehrmacht in 1940, and more than 150,000 Mischlinge fought in Nazi forces during WWII. Top Nazi officials were actively involved in protection of German Jews, including Ribbentrop, Sauckel, Bormann, Canaris, Donitz, Heydrich, Himmler, von Schirach, Kaltenbrunner, and Goring (p. 182).
Moreover, Luftwaffe Field Marshall Erhart Milch, was either a half or full Jew (pp. 29-30). According to Rigg (p. 203), some 200 full-blooded Jews (the Schutzjuden, or protected Jews) were spared persecution in Berlin alone and at least 6,000 full-blooded Jews served in the Wehrmacht (p. 65). Rigg describes a number of Mischlinge directly involved in the German conquest of Poland in 1939.
Rigg writes about the involvement of German Jews in the Holocaust itself such as Eichmann, Killy, Eppinger, Goldschlag, Abrahamsohn, and Scherwitz (p. 258). Hitler himself suffered of an obsessive fear of his own Jewishness. Rigg also mentioned the probable Jewishness of Reinhard Heydrich (p. 176), one of the chief architects of the Holocaust. However, most documents that trace the ancestry of top Nazi officials have been destroyed. German Muslims were accepted as full Germans (p. 18). German Mischlinge were spared from extermination (p. 169).
Earlier, before WWII, German Jews and Mischlinge scorned the Ostjuden (the eastern European Jews), and advocated German discrimination against them (pp. 12-13), which I have discussed already. As for the struggle of the Holocaust Industry to impose on the world Jewish superiority, Rigg mentioned Jewish prayer in which Jews thank God that “He did not create them as gentiles” (p. 48).
Rigg?s did not mention that the blonde, blue-eyed Polish children were kidnapped and raised as Germans (as part of the Lebensborn program), while all other Poles were defined as untermenschen (subhumans). Rigg omits the fact that the same tripartite division used against Jews was also used against Slavs, namely those 1). Condemned to immediate death, 2) Kept alive only as long as deemed useful to the Reich, and 3) Provisionally accepted, to varying degrees, as “true” Germans. In the first group were several million murdered Poles, including half of the Polish intelligentsia.
The Soviets played a key role in the creation of the state of Israel

The Soviets played a key role in the actual creation of the state of Israel for the purpose of creating conflict in the Middle East during the Cold War. In March 1947, Andrei Gromyko, Ambasador of the U.S.S.R at the United Nations made the first ever formal proposal in UN to create the state of Israel in Palestine. This happened at the end of series of some sixteen pogroms staged by the NKVD in the satellite countries and after the eviction of some 711,000 Jews, through the “Iron Curtain.” Of all of these refugees only 312,000 Jews actually arrived in Palestine.

On August 1946 the Soviets staged the last postwar pogrom in the satellite states. It took place in Bratislava, Slovakia. Before that date there were four pogroms staged in Budapest, Hungary and three in Soviet occupied Poland . The NKVD conducted the remaining pogroms in the other satellite states. (Pogonowski, Iwo Cyprian, “The Pogrom of Kielce,” Culture Wars,”Vol. 26, No 11, November, 2006).

Among Jewish refugees were veterans of the Red Army, who were given Czech weapons free of charge, by the Soviets, so that they could conquer land for the new state, which was recognized by the UN on May 14, 1948, within borders that lasted until 1967.
Earlier, in 1950, the Zionists organized pogroms in Arab states and caused arrival to Israel of some 547,000 Arab Jews.

About one million two hundred sixty thousand Jews were brutally chased out of their homes in Europe and in the Arab states for the purpose of creating of the state of Israel which was made possible by the immigration of some 760,000 Jewish refugees (Pogonowski, Iwo Cyprian. “Poland an Illustrated History,” New York: Hippocrene Books Inc., 2000. Page 224). From the beginning the state of Israel gave shelter to all Jews including wartime criminals as long as they were qualified to take advantage of the “law of return.”

The ambiguous symbolism of Wannsee for the Nazis is obviously very different than it is for Israel. In German history the Nazis left a memory of criminal behavior and defeat. The Holocaust Industry and such people as professor Yehuda Bauer of the University of Jerusalem may have political and financial reasons to treat Wannsee as a “silly story,” however for the state of Israel Wannsee is a very real warning to come to terms with their Arab neighbors and not to treat the Palestinians the way Nazis treated Jews.

Actually, Yehuda Bauer is quoted in the January 30, 1992 issue of the Canadian Jewish News to the effect that Wannsee meeting “was hardly a conference” and that “the public still repeats time after time the silly story that at Wannsee the extermination of the Jews was arrived at.” This statement contradicts detailed description of the historic change of Hitler’s attitude from planning evacuation of Jews from Europe to Madagascar by using French and English navy, to planning extermination of European Jews after the disaster suffered by German Army at Moscow a year later.

Związane ręce Komorowskiego Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu

2010-06-18T08:35:00.001-07:00

Związane ręce Komorowskiego Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
Nasz Dziennik, 2010-06-18
Z Andrzejem Zybertowiczem, socjologiem, byłym doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. bezpieczeństwa państwa, profesorem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, rozmawia Mariusz Bober

Rok temu powiedział Pan w jednym z wywiadów, że "jeżeli skala kryzysu będzie wymagała (...) wprowadzenia w życie trudnych decyzji instytucjonalnych, to Platforma Obywatelska okaże się do nich niezdolna". Po katastrofie pod Katyniem i klęsce powodzi obserwujemy inercję władz na niespotykaną skalę.
- Zauważmy, że wcale nie spotkały nas wszystkie możliwe kryzysy. Można sobie wyobrazić jeszcze gorsze: wojnę, epidemie czy też kryzys finansowy na skalę większą niż wielka depresja z 1929 roku. Katastrofa smoleńska pokazała, że powinny być zmienione procedury bezpieczeństwa lotów najważniejszych osób w państwie. Ale brak takich procedur nie wywołuje od razu żadnych widocznych skutków. A uporządkowanie tej sprawy nie wymusza reform w innych obszarach funkcjonowania państwa, które również wymagają zmian.

Katastrofa smoleńska ujawniła niewydolność państwa polskiego, i to na wielu płaszczyznach...
- Dla mnie, jako badacza faktycznych reguł gry w społeczeństwie, było to oczywiste co najmniej od połowy lat 90. ubiegłego wieku. W 2004 r. podczas ogólnopolskiego zjazdu socjologicznego omawiałem zjawisko diagnozy bez konsekwencji, dostrzeżone zresztą także przez osoby dalekie od myślenia niepodległościowego. Zjawisko to polega na tym, że chociaż poważne niesprawności w funkcjonowaniu państwa są dostrzegane i zdiagnozowane, to potrzebne rozwiązania nie są wprowadzane w życie. Wiemy o niesprawności służby zdrowia, sądownictwa, mediów publicznych, tajnych służb, ale państwo nie ma zdolności uporania się z tymi problemami.

PO przez ostatnie lata sprawiała wrażenie, że ma monopol na modernizację państwa...
- Platforma w ostatnich latach miała wyniki w wywoływaniu wrażeń, tylko co zreformowała? Państwo może być naprawiane na trzy sposoby: albo samo jest w stanie dokonać niezbędnych zmian, albo naprawa jest wymuszana oddolnie - przez społeczeństwo; może to być też dokonywane poprzez mechanizmy postkolonialne - a więc jakieś inne państwo lub międzynarodowe korporacje wymuszają modernizację. Ale wówczas dokonywane są tylko takie zmiany, które są potrzebne obcym podmiotom do tego, by płynnie mogły prowadzić swoje interesy. Problem polega na tym, że w Polsce, mimo że mamy demokrację, czyli system pozwalający na samoregulację, państwo jest nieprzejrzyste samo dla siebie. Rządy PO raczej pogorszyły sytuację, ponieważ wielu jej polityków działa w sytuacji konfliktu interesów, co sprawia, że nie mają dostatecznie silnych motywacji, by wprowadzać reformy.

Jarosław Kaczyński apelujący do PO o współdziałanie w reformowaniu państwa spotka się więc z murem?
- Jarosław Kaczyński wyciągnął wniosek, że musimy zbudować w Polsce nowy typ porozumienia politycznego. Najwyraźniej uznał, że jeśli dwa główne ugrupowania postsolidarnościowe będą nadal prowadziły ze sobą ostrą walkę, to państwo polskie nie osiągnie zdolności do samonaprawy. Kaczyński przemyślał swoją rolę w polskiej polityce i - być może - rozstał się ze złudzeniem, że jest w stanie zbudować formację, która sama będzie w stanie wziąć odpowiedzialność za dopasowanie Polski do wyzwań współczesności w taki sposób, by nie zagubić naszej tradycji. Prezes PiS zrozumiał też, że Polacy są mocno podzieleni i budując przyszłość, trzeba, by różne środowiska polityczne znalazły minimum porozumienia. Stąd dzisiejszy język prezesa PiS. To nie jest efekt tylko tego wstrząsu, jakim była dla niego śmierć brata i wielu bliskich, utalentowanych współpracowników w katastrofie smoleńskiej. To także rezultat wcześniejszych przemyśleń. Tymczasem Donald Tusk jakby wszedł w mentalność "starego" Jarosława Kaczyńskiego: pielęgnuje złudzenie, że jest w stanie uzyskać pełną kontrolę nad państwem i je reformować - gdy tylko w Pałacu Prezydenckim usadowi niezbyt "lotnego", za to zależnego od siebie polityka.

Ale przez ponad 2,5 roku rządów Donald Tusk nie pokazał, że ma zdolność reformowania kraju...
- To, co robi prezes Jarosław Kaczyński, jest sygnałem zarówno dla PO, jak i dla wyborców. Sygnał dla Platformy jest następujący: wyciągnijcie wniosek, który ja wyciągnąłem; jeśli macie ambicje przejęcia pakietu kontrolnego nad państwem, to uznajcie, że w dzisiejszym dynamicznym świecie to jest nieskuteczne. Jeśli wyborcy dadzą Bronisławowi Komorowskiemu prezydenturę, to chociaż Donald Tusk może zyska złudzenie kontroli nad państwem, to reformy nadal nie będą przeprowadzane. Wyborcom Kaczyński mówi: głos na mnie to szansa na prawdziwy, kreatywny pluralizm w Polsce i odblokowanie potencjału rozwojowego.

Do niedawna PO usprawiedliwiała swoją bezczynność rzekomym blokowaniem reform państwa przez śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego...
- Zaprzecza temu usprawiedliwieniu przykład mediów publicznych, które niewątpliwie wymagają reformy. Nie została ona należycie przeprowadzona w okresie rządów PiS. Gdyby Platforma naprawdę chciała je uspołecznić, postarałaby się o minimalne porozumienie w tej sprawie wszystkich sił politycznych. Zaproponowałaby PiS lub śp. prezydentowi Kaczyńskiemu opracowanie wspólnego projektu. Ale PO nie dotrzymała nawet umowy z SLD, przy poparciu którego mogła przecież odrzucić weto prezydenckie. Sytuacja ta pokazuje, że oskarżanie śp. Lecha Kaczyńskiego o blokowanie zmian jest nieuczciwe. To wymówka, bo albo PO nie ma woli do przeprowadzenia reform, bo jest uwikłana w jakieś ciche zależności z grupami interesów, albo jest niesprawna organizacyjnie. A może jedno i drugie.

Jak PO wykorzystuje pełnię władzy, którą de facto obecnie sprawuje?
- Na razie Platforma zajmuje się tym, co wcześniej krytykowała u PiS, czyli przejmowaniem kontroli nad kolejnymi instytucjami państwa. Osłabia IPN, dogaduje się z Aleksandrem Kwaśniewskim, by osadzić na stanowisku prezesa Narodowego Banku Polskiego Marka Belkę, czy z innymi środowiskami, by obsadzić urząd Rzecznika Praw Obywatelskich. Gdyby PO rzeczywiście była partią obywatelską, zaczekałaby z tymi zmianami do wyborów prezydenckich, czyli do stabilnej sytuacji politycznej. Zastanawiam się w tym kontekście nad mentalnością Bronisława Komorowskiego. Ostatnio gra z Kwaśniewskim i ludźmi Wojskowych Służb Informacyjnych, a poparcie dla niego deklarują tacy ludzie jak gen. Marek Dukaczewski [były szef WSI - przyp. red.] czy Włodzimierz Cimoszewicz.

...który zachęcał, byśmy przyłączyli się do rosyjsko-niemieckiego projektu Gazociągu Północnego.
- Wypowiedział się tym samym przeciwko naszemu interesowi narodowemu. Gdy słucham reklam wyborczych Bronisława Komorowskiego, w których mówi, że całe życie służył Narodowi, odnoszę wrażenie, że został on wpuszczony przez Donalda Tuska w pogoń za władzą, w której kompletnie się pogubił. Nawet jeśli Komorowski zyska splendory Pałacu Prezydenckiego, to będzie tak uzależniony od różnych środowisk, że nie będzie zdolny do myślenia w kategoriach interesu narodowego.

Od kogo może być najbardziej uzależniony?
- Mam na myśli głównie grupy biznesowe powiązane ze środowiskiem WSI, podobnie jak niektóre grupy medialne. Jeśli dzięki ich poparciu Komorowski wygra wybory, będzie miał ręce związane zarówno przez nich, jak i przez Donalda Tuska. Jeśli marszałek Sejmu opowiada bzdury na temat metod wydobycia gazu łupkowego, to zastanawiam się, kto mu je wkłada do głowy? Czy nie właśnie część środowiska WSI od lat związana z Moskwą? To Moskwa ma interes w tym, żeby Gazprom zarabiał w Polsce, a nie Polacy na wydobyciu gazu.

Co nas czeka, gdyby PO przypieczętowała swoją władzę wygraną Bronisława Komorowskiego?
- Jego ewentualna wygrana niewielką przewagą i obecna kampania, która odblokowała potencjał PiS, otworzy dla tej partii drogę do wygrania wyborów samorządowych i parlamentarnych i rozpoczęcia rzeczywistych reform w kraju. Ale uwaga: to zależy od tego, czy środowiska niepodległościowe nie wpadną w defetyzm. Przecież już dziś widać, iż odnieśliśmy wielki sukces: tylu Polaków podniosło głowę, przestało się wstydzić swojego patriotyzmu. Zobaczyliśmy, jak dla wielu rodaków ważne są symbole naszej państwowości, niepodległości i dumy. PiS już odzyskało potencjał koalicyjny, którego starano się go pozbawić przez ostanie 3 lata.

Przed wyborami... (2010-06-16)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: prof. dr hab. Andrzej Zybertowicz- socjolog z UMK, doradca prezydenta RP ds. bezpieczeństwa państwa
Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=21904
Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

W latach 1973-1977 studiował historię na UMK (tu na specjalizacji archiwistyka) i UAM.

Początkowo pracował w Instytucie Filozofii UMK, następnie od 1989 do 1995 w Katedrze Socjologii UMK i od 1995 w Instytucie Socjologii UMK.

W 1985 doktorat z historii na UAM W Poznaniu.

Habilitacja na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1997 roku. Rozprawa habilitacyjna (”Przemoc i poznanie: Studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy”) poprzedzona była wieloletnimi zagraniczymi wyjazdami stypendialnymi.

Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Socjologii UMK w latach 1998-2006. Był również członkiem Komitetu Naukoznawstwa Polskiej Akademii Nauk.

Był założycielem i pierwszym kierownikiem (od 2006 do września 2007) Podyplomowego Studium Socjologii Bezpieczeństwa Wewnętrznego przy Instytucie Socjologii UMK

Od lipca do listopada 2007 był głównym doradcą ds. bezpieczeństwa państwa premiera Jarosława Kaczyńskiego.

Od stycznia 2008 jest doradcą ds. bezpieczeńswa państwa Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.

Zainteresowania badawcze Andrzeja Zybertowicza dotyczą przede wszystkim socjologii wiedzy oraz “zakulisowych” wymiarów życia społecznego.

Komentuje w mediach wydarznia polityczne.

Obecnie w UMK na bezpłatnym urlopie naukowym.
Konferencja “Konflikt interesów w Europie Środkowo-Wschodniej”
4 maja 2010Zapraszam do udziału we współorganizowanej przeze mnie międzynarodowej konferencji poświęconej zjawisku konfliktu interesów w Europie Środkowo-Wschodniej, która odbędzie się 25-27 sierpnia 2010 w Instytucie Socjologii UMK w Toruniu. Konferencja adresowana jest nie tylko do osób ze środowiska akademickiego, do udziału serdecznie zapraszamy także przedstawicieli instytucji, organizacji i stowarzyszeń zajmujących się takimi zagadnieniami jak korupcja, lobbing, przestępczość gospodarcza, przejrzystość reguł demokracji, mechanizmy stanowienia prawa, sytuacja mediów. Spośród zaproszonych gości swój udział potwierdzili m.in.:

Prof. Janine Wedel, George Mason University , autorka książki Shadow Elite: How the World’s New Power Brokers Undermine Democracy, Government, and the Free Market (Basic Books, 2009)
Prof. György Schöpflin, deputowany do Parlamentu Europejskiego, były wykładowca University of London
Prof. Antoni Z. Kamiński, były prezes Transparency International Polska, współautor “Korupcji rządów: państwa pokomunistyczne wobec globalizacji”
Więcej informacji po kliknięciu na poniższy baner:

Kategorie: dla studentów, inne IPN - protest Polonii Kanadyjskiej
“Ogromny niepokój wśród kół kanadyjskiej Polonii wywołał uchwalony ostatnio przez
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej akt nowelizacji ustawy
o Instytucie Pamięci Narodowej (IPN) w Polsce”
- takie są pierwsze słowa listu Przedstawicieli Polonii Kanadyjskiej, którzy poparli protest
polskich kół naukowych przeciwko podpisaniu przez Bronisława Komorowskiego
nowelizacji ustawy o IPN.
Czy kandydat na Prezydenta RP mógł zachować się inaczej? Przecież poparciem obdarzył go
b. Prezydent Lech Wałęsa, któremu IPN poświęcił książkę SB a Lech Wałęsa,
autorstwa Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka.

Kategorie: inne Polsko, mój Narodzie, jesteś!
15 kwietnia 2010

Kategorie: inne Zapraszam na spotkanie promocyjne najnowszego numeru pisma „Obywatel”
27 stycznia 2010W czwartek, 28 stycznia o godzinie 18.00, w sali nr I, Instytut Socjologii UMK, ul. Fosa Staromiejska 1a (w Toruniu, a jakże!), będzie dyskusja o najnowszym numerze pisma „Obywatel”. Tematem - zakulisowe wymiary życia społecznego. W trakcie debaty wraz ze współpracownikami, autorami tekstów opublikowanych w „Obywalelu”, czyli: dr Krzysztofem Pietrowiczem, dr Joanną Szalacha oraz Filipem Gołębiewskim, zastanowimy się nad wpływem nieformalnych grup interesu na Polskę w ciągu ostatnich dwudziestu lat.

Serdecznie zachęcam do lektury tekstów autorstwa moich współpracowników, zamieszczonych w „Obywatelu”, których lista znajduje się poniżej:

dr Joanna Szalacha - „O dobrym państwie (polskim)”

dr Joanna Szalacha - „Po stronie dobra wspólnego”

dr Krzysztof Pietrowicz - „20 afer gospodarczych na 20 lat III RP”

dr Piotr Stankiewicz - „Za kulisami nauki, czyli eksperci w służbie biznesu”

dr Daniel Wicenty - „Nie widząc, nie słysząc, nie mówiąc”

Filip A. Gołębiewski - „Media masowe jako panopticon: przypadek Polski”

Maciej Gurtowski - „Redukcja do tajności”

Jest też wywiad ze mną, który zatytułowano: „Sięgać tam, gdzie wzrok nie sięga”

Kategorie: inne Sukces fałszu
5 grudnia 2009W wywiadzie dla Naszego Dziennika poruszam problem zafałszowania życia publicznego, zafałszowania które przenika także do naszych indywidualnych świadomości. Sukcesy wyborcze Platformy Obywatelskiej współtworzą kłamstwa. Dwa przykłady. Pierwszy fałsz, to tezy o tworzącym się za rządu PiS państwie podsłuchów rzekomo łamiącym wszelkie demokratyczne standardy - ten fałsz pomógł partii Donalda Tuska wygrać wybory parlamentarne w 2007 roku. Fałsz drugi, informacja o rzekomej sprzedaży stoczni z tajemniczemu, rzekomo katarskiemu, inwestorowi - ta nieprawda dodała PO głosy w wyborach do parlamentu europejskiego w 2009 roku. Ci wyborcy, którzy dali się zwieść tym informacjom i zaufali PO, dziś mają prawo czuć się oszukani. Niewiele jednak osób jest w stanie przyznać się do tego, iż popełniło błąd wierząc w nadchodzącą nową jakość życia publicznego.

To prowadzi do kolejnego fałszu, tym razem na poziomie jednostkowym - do samookłamywania się. Efektem jest bierność społeczeństwa i jego elit wobec tak jawnych przykładów naruszania standardów demokracji jak afera hazardowa, podsłuchiwanie dziennikarzy przez tajną służbę, liczne konflikty interesów polityków rządzącej ekipy. Ciekawe, ile jeszcze afer trzeba będzie ujawnić, aby dyskurs publiczny został odkłamany i zrozumiano, że rządy PO nie są jedynym dopuszczalnym scenariuszem dla Polski.

Zachęcam też do porównania mojego spojrzenia na CBA z ujęciem Gromosława Czempińskiego. Oba teksty opublikowała Rzeczpospolita.

Kategorie: inne Samokontrola, samo-kontrola, samowola
11 listopada 2009Zdolność do samokontroli, jako cecha przypisywana jednostce, zwykle oceniana jest pozytywnie. Kojarzy się ze zdolnością do zdystansowanego osądu i opanowaniem. Traktujemy samokontrolę jako element dobrego wychowania.

Gdy jednak rozważamy problem samokontroli w złożonych systemach społecznych - takich jak instytucje i organizacje - rzecz się komplikuje. W takim kontekście samo-kontrola prowadzi często do samowoli. Samo-kontrola powoduje zastąpienie oficjalnych reguł i norm relacjami towarzyskimi. Wiedzieli o tym już Rzymianie (starożytni). Swą cywilizacyjną mądrość zawarli w klasycznej sentencji: Nemo iudex in causa sua (Nikt nie może być sędzią we własnej sprawie).

Tymczasem Platforma Obywatelska pomysł samo-kontroli chętnie rozprzestrzenia na instytucje naszego państwa. Rozdział funkcji prokuratora generalnego i ministra sprawiedliwości podda prokuraturę samo-kontroli. Stało się tak mimo przestróg licznych komentatorów. Niedawna publikacja „Rzeczpospolitej” ujawniająca układ między prokuratorami, biznesmenami i przestępcami pokazuje, że obawy nie były bezzasadne. Samo-kontrola trafiła również do domeny tajnych służb. To tylko za rządów PO sejmową komisją ds. służb nie kieruje poseł z opozycji. W ramach tej samej filozofii samo-kontroli szefem CBA przestał być Mariusz Kamiński.

Kolejne osiągnięcie w dziedzinie samo-kontroli to powołanie komisji śledczej, w której główne skrzypce grają posłowie PO. Jak będą dociekać prawdy w sprawie, przez którą stanowisko stracił Grzegorz Schetyna? Wiara w to byłaby nieracjonalna -stanowiłaby odrzucenie całej tradycji prawa rzymskiego. Zresztą któż rozsądny chciałby podpaść szefowi własnego klubu?

W tych wszystkich przypadkach samo-kontrola nie sprzyja zdystansowanemu osądowi.

Po odrzuceniu tej zasady prawa rzymskiego, z której wypływa pluralizm kultury Zachodu, dalszych cywilizacyjnych reform partia Donalda Tuska nie musi już dokonywać. Samo-kontrola wystarczy.

Kategorie: inne Ugoda sądowa z Zygmuntem Solorzem-Żakiem
28 października 2009W dniu dzisiejszym przed Sądem Okręgowym w Toruniu w procesie, który wytoczył mi Zygmunt Solorz-Żak (szczegóły procesu tutaj) została zawarta ugoda o następującej treści:

“1. Ja, Andrzej Zybertowicz, przepraszam Pana Zygmunta Solorza-Żaka za to, że w programie ‘Misja Specjalna’, wyemitowanym w programie 1 TVP w dniu 16 listopada 2006 roku, wyraziłem nie mające potwierdzenia stwierdzenie, że Pan Zygmunt Solorz-Żak współpracował ze służbami wojskowymi, że dzięki tej współpracy osiągnął korzyści finansowe i wsparcie w działalności gospodarczej, w tym koncesję dla TV Polsat i kredyt z FOZZ. Wyrażam ubolewanie z powodu naruszenia dóbr osobistych Pana Zygmunta Solorza-Żaka.

2. Zygmunt Solorz-Żak oświadcza, iż przyjmuje przeprosiny Pana Andrzeja Zybertowicza”.

W wyniku ugody powód Z. Solorz-Żak zrezygnował z wszystkich pozostałych roszczeń, w tym dotyczących kosztów procesu.

Mój komentarz: ta ugoda jest kompromisem. To w jakim zakresie poczyniła go każda ze stron, można zobaczyć, porównując dwa dokumenty dostępne na mej stronie domowej. Pełny tekst pozwu jest tutaj, a pełny tekst mojej odpowiedzi na pozew można uzyskać tutaj. Moja analiza badawcza sieci biznesowej Solorza znajduje się tutaj.

Kategorie: inne Zapraszam na spotkanie z oksfordzkimi socjologami
25 października 2009We wtorek, 27 października o godzinie 12.00, w sali nr I, Instytut Socjologii UMK, ul. Fosa Staromiejska 1a odbędzie się, prowadzone przeze mnie, spotkanie z dwoma wybitnymi socjologami - Diego Gambettą i Federico Varese.

Prof. Diego Gambetta jest autorem wydanej przez Oficynę Naukową książki “Mafia Sycylijska”. W Nuffield College University of Oxford zajmuje się problemami przestępczości zorganizowanej, komunikacji i zaufania oraz zastosowaniem teorii ekonomicznych i teorii racjonalnego wyboru w naukach społecznych.

Prof. Federico Varese, kryminolog z Linacre College oraz Centre for Criminology, University of Oxford prowadzi analizy sieciowe grup przestępczych, bada zagadnienie mafii, korupcji i
dynamiki zachowań altruistycznych. W trakcie spotkania porozmawiamy o jego książce “Mafia Rosyjska”.

W księgarniach - nie tylko toruńskich - książki jeszcze do nabycia; także przez Internet - Gambetta - tutaj, a Varese tutaj.

Komentarz do książki “Mafia Sycylijska” przygotują dr Joanna Szalacha (WSB w Toruniu) i dr Stanisław Burdziej (UW-M w Olsztynie). Komentarz do książki “Mafia Rosyjska” zaprezentują Maciej Gurtowski i Jakub Zieliński (doktoranci ZIG IS UMK)

Autografy autorów - do zdobycia na spotkaniu w Instytucie Socjologii UMK.

Wymiana myśli z autorami i komentatorami - miło słuchana!

Serdecznie zapraszam wszystkich zainteresowanych.

Kategorie: inne Do pilnowania tajnych służb potrzeba Herkulesa
21 października 2009W wywiadzie udzielonym dziennikowi Polska The Times analizuję obecną sytuację w tajnych służbach. Nie tylko obecne, ujawnione przez media, patologie są powodem do obaw. Głównym problemem jest korzystny dla osób nie działających zgodnie z interesem narodowym - brak skutecznej, demokratycznej kontroli nad służbami. Wypowiedzi obecnego premiera wskazują, że rozumie on powagę sytuacji, lecz z wielu przyczyn (jak się zdaje, po części charakterologicznych, po części strukturalnych) powstrzyma się od działania. W tekście sygnalnie proponuję trzyelementowy nadzor nad służbami, bez którego wszelkie odwołania szefów i rzekome audyty to tylko zamiatanie pod dywan. Taka reforma jednak wymagałaby woli politycznej, której brak.

Z kolei w Fakcie dopowiadam: “To nie CBA jest problemem, lecz system”

Kategorie: inne Zaproszenie do Kanady
19 października 2009Ottawa, poniedziałek, 19 października 2009, godz. 19

Wykład „Strukturalny konflikt interesów jako fundament III RP”. Zaprasza Polski Instytut Naukowy w Kanadzie i Biblioteka Polska, Oddział Ottawski.

Miejsce: Audytorium (sala 203), II piętro, gmach główny, Saint Paul University, 223 Main Street, Ottawa. Wstęp wolny i bezpłatny parking. Po wykładzie i dyskusji skromny poczęstunek. Szczegóły tutaj.

Ottawa, wtorek, 20 października 2009, godz. 11

Wykład i rozmowa na temat: „Hidden Actors of the Post-communist Transformation and Paradoxes of Ignorance”. Zaprasza The Department of History of the University of Ottawa and the Polish Institute of Arts and Sciences Ottawa Branch.

Miejsce: University of Ottawa, Arts 509 70 Laurier East, 5th floor. Szczegóły tutaj.

Montreal, czwartek, 22 października 2009, godz. 9

Wykład “A Structural Conflict of Interests as the Foundation of the Post-Communist Poland” wygłoszę na konferencji “From Totalitarianism to Democracy: Twisted and Unfinished Road. On the 20th Anniversary of the Fall of Communism in Eastern Europe” zorganizowanej w McGill University. Pełny program konferencji tutaj.

Poland arrested Mossad spy over Dubai killing of Hamas man

2010-06-12T09:12:00.001-07:00

Poland arrested Mossad spy over Dubai killing of Hamas man
Polish authorities have arrested a suspected Mossad in connection with the killing of a top Hamas official, the German federal prosecutor's office said.
Saturday, 12 June 2010 17:19

Polish authorities have arrested a suspected Mossan spy who is wanted by Germany in connection with the Dubai assassination of a top Hamas official, the German federal prosecutor's office said on Saturday.

Along with other western nations, Germany was angry that its passports were used by the Mossad in assassination of Mahmoud al-Mabhouh to death in a hotel room on January 19.

"He was arrested in Warsaw and is suspected of being involved in illegally obtaining a [German] passport," a spokesman for German federal prosecution said.

A man using the name of Uri Brodsky is suspected of working for a foreign spy agency in Germany and helping issue a fake German passport to a member of the Mossad

The authorities have not given other details, saying Poland had not yet formally decided to extradite him.

"It's now up to the Poles to decide if they are going to hand him over to Germany," the spokesman said, confirming a report in German magazine Der Spiegel.

Der Spiegel will report Monday that the suspect, Uri Brodsky, was arrested early June on arrival at Warsaw's airport on suspicions that he helped a member of the hit squad get a German passport in June 2009

Polonia arresta a presunto agente de la Mossad israelí

Las autoridades polacas han detenido a un presunto agente de la Mossad, el servicio de espionaje israelí, buscado en relación con el asesinato de un líder de la milicia islamista Hamas en Dubai, dijo el sábado la procuraduría alemana.

Un vocero de la procuraduría dijo a The Associated Press que Alemania pedirá la extradición de Uri Brodsky.

Según el vocero, se sospecha que Brodsky trabajó para una agencia de espionaje extranjera en Alemania y ayudó a obtener un pasaporte falso alemán para un miembro del grupo de la Mossad acusado de asesinar a Mahmud al-Mabhuh en enero.

Brodsky fue detenido días atrás al arribar a Polonia, bajo una orden de arresto europea emitida por Alemania, dijo el vocero, que habló bajo la condición reglamentaria de no ser identificado.

El vocero no supo indicar cuánto tiempo demorará la extradición de Brodsky, y se limitó a decir que "el asunto está ahora en manos de las autoridades polacas".

Si una persona accede a ser extraditada, es cuestión de días, agregó. "Empero, parece improbable que así sea en este caso".

El Ministerio del Interior polaco se negó a comentar a detención.

La policía en los Amiratos Arabes Unidos dijo que en el avanzado equipo ligado al asesinato el 19 de enero de al-Mabhouh _uno de los fundadores de ala militar de Hamas_ participaron 25 sospechosos, en su mayoría con pasaportes falsos de naciones europeas. El jefe de la policía de Dubai, el teniente general Dahi Khalfan Tamim, dijo estar seguro "casi en un 100%" de que la Mossad tramó el asesinato.

El semanario alemán Der Spiegel indicó que la detención en Polonia ha creado ya cierta tirantez diplomática. La embajada israelí pidió a las autoridades polacas que no extraditen a Brodsky, indicó la revista en un número que saldrá a circulación el lunes.

Agent Mossadu zatrzymany na Okęciu. Pomógł w zamachu w Dubaju. Deportowac do Niemiec. Brawo dla Polskich Sluzb.

Do zatrzymania doszło na początku czerwca na lotnisku Okęcie we Warszawie - ujawnił dziś na stronie internetowej niemiecki "Der Spiegel". Izraelczyk został zatrzymany na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania na wniosek prokuratury niemieckiej - potwierdził w sobotę rzecznik prokuratury

Zatrzymany Uri Brodsky, prawdopodobnie logistyk wywiadu izraelskiego Mossad w Niemczech, jest podejrzany o udzielenie pomocy grupie agentów Mossadu, która dokonała 18 stycznia zabójstwa w Dubaju Mahmouda al-Mabhouha, jednego z założycieli zbrojnego ramienia Hamasu. - Został zatrzymany w Warszawie pod zarzutem posługiwania się fałszywym paszportem - potwierdził rzecznik prokuratury niemieckiej. - Teraz do Polski należy decyzja, czy wyda go Niemcom - dodał.

Według "Der Spiegel" (artykuł ma się ukazać w poniedziałkowym wydaniu), mężczyzna przedstawiający się jako Uri Brodsky, został zatrzymany na początku czerwca gdy przyleciał na lotnisko w Warszawie.

Śledczy z Dubaju twierdzą, że za zamachem stoi Izrael, policja w Dubaju opublikowała listę 26 podejrzanych (12 Brytyjczyków, 6 Irlandczyków, 4 Francuzów, 3 Australijczyków i jednego Niemca) wraz z fotografiami, wskazując, że ich paszporty były autentyczne, ale podejrzani posłużyli się nimi udając właścicieli tych dokumentów.

Uri Brodsky - według Spiegla - pomógł jednemu z członków grupy Mossadu uzyskać w 2009 r. paszport niemiecki.

Niemieckie służby od kilku miesięcy badały w jaki sposób ten paszport trafił do agenta Mossadu, który posłużył się nim wjeżdżając do Dubaju. Izraelski wywiad - pisze Spiegel- był pewien, że Niemcy nie rozwikłają kombinacji z paszportem.

Paszport został wydany 18 czerwca 2009 r. w Kolonii mężczyźnie, który podał, że nazywa się Michael Bodenheimer, i który wylegitymował się paszportem izraelskim wydanym pod koniec 2008 r. Twierdził, że mieszka w Kolonii i przedstawił wyciąg z aktu małżeństwa swoich rodziców, których rodzina była prześladowana przez nazistów.

Jaki związek ma z tym zatrzymany w Warszawie Uri Brodsky nie jest jeszcze do końca jasne.

Jak pisze "Der Spiegel", izraelska ambasada w Warszawie interweniowała już u władz polskich, by wstrzymać ekstradycję agenta do Niemiec.

Komorowski i WSI 2/3

2010-06-09T09:34:00.001-07:00

Komorowski i WSI 2/3

Bitwa Warszawska 1920 Warsaw in 1920, the Bolsheviks retreated.

2010-05-28T13:27:00.001-07:00

Bitwa Warszawska 1920 Warsaw in 1920, the Bolsheviks retreated.

part1

Jak uratowaliśmy Europę

Po dziesięcioleciach przemilczeń i zafałszowań dotyczących wojny polsko-sowieckiej w latach 1919-1920 stopniowo odsłania się coraz pełniejsza prawda o tej tak ważnej dla naszych dziejów i dziejów Europy wojnie. Ciągle jeszcze wśród wielu czytelników utrzymuje się niedostateczna znajomość fragmentów dziejów tej wojny. Stosunkowo najwięcej napisano o samym przebiegu działań militarnych.

Obalono przede wszystkim kłamstwa PRL-owskiej propagandy sugerującej, że wojna polsko-sowiecka zaczęła się dopiero wiosną 1920 roku od rzekomej "polskiej agresji" - "wyprawy Piłsudskiego na Kijów". W rzeczywistości walki z bolszewikami zaczęły się już w początkach 1919 roku od starć z atakującymi Polaków i maszerującymi na Zachód jednostkami Armii Czerwonej. Bolszewickie oddziały pokonały polską samoobronę w regionie Święcian i Lidy, a 5 stycznia 1919 roku polskie oddziały musiały wycofać się z Wilna po trzydniowym boju z bolszewikami. Później walki toczyły się ze zmiennym szczęściem, a samo uderzenie Piłsudskiego na Kijów było tylko próbą uprzedzenia starannie przygotowywanej sowieckiej napaści na Polskę, która miała - według sowieckich planów - ruszyć w lipcu 1920 roku. I wtedy wiosną i latem 1920 roku rozegrały się walki decydujące o losie Polski w tej wojnie, rozstrzygnięte słynną Bitwą Warszawską, nazywaną Cudem nad Wisłą.

W szkicu tym chciałbym wspomnieć o sprawach dużo mniej akcentowanych w mediach, a jakże ważnych, począwszy od roli ogromnego narodowego zespolenia sił w przełomowym dla Polski sierpniu 1920 roku. Wykazane wówczas poświęcenie całego Narodu Polskiego pokazało, jak bardzo dojrzał on do odzyskanej niepodległości, jak bardzo gotów był poświęcić dla niej wszystkie siły. Co najważniejsze, w tym okresie mogliśmy liczyć zarówno na moc ducha milionów prostych Polaków, jak i prawdziwie godne zachowanie ze strony elit, tak wojskowych, jak i cywilnych. Tu chciałbym szczególnie mocno wyeksponować ciągle za mało przypominaną rolę polskiego duchowieństwa w walce o uratowanie Rzeczypospolitej w lipcu i sierpniu 1920 roku. Innym ważnym wątkiem mego szkicu jest zwrócenie uwagi na ciągle za mało docenione międzynarodowe reperkusje polskiego zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej i jej rolę w uratowaniu Europy przed bolszewizmem.

Kościół wobec bolszewickiej nawały

Można by długo wyliczać przejawy pełnych poświęcenia wystąpień różnych warstw społeczeństwa polskiego w obronie zagrożonej Ojczyzny. Ze względów objętościowych ograniczę się tu do bardziej szczegółowego przedstawienia ciągle za mało znanej postawy duchowieństwa w najtrudniejszych dniach lata 1920 roku. Jakże wymownym świadectwem bezgranicznego zaangażowania w losy Narodu były rozliczne listy biskupów z lipca i sierpnia 1920 roku apelujące do Narodu o wzmożony wysiłek obronny, a do Ojca Świętego i do biskupów świata o zrozumienie dla Polski znajdującej się w śmiertelnym zagrożeniu, o pomoc i ratunek. W liście do Ojca Świętego Benedykta XV z 7 lipca 1920 roku biskupi prosili m.in.: "Ojcze Święty, w tej ciężkiej chwili prosimy Cię, módl się za Ojczyznę naszą. Módl się, abyśmy nie ulegli i przy Bożej pomocy murem piersi własnych zasłonili świat przed grożącym mu niebezpieczeństwem". W wysłanym tegoż 7 lipca 1920 roku liście do biskupów świata biskupi polscy akcentowali m.in.: "Polska w pochodzie bolszewizmu na świat jest już ostatnią dla niego barierą, a gdyby się ta załamała, rozleje się on po świecie falami zniszczenia". Hierarchowie ostrzegali przed zaślepieniem Europy i świata na rozmiary bolszewickiego zagrożenia. Z goryczą pisali: "Jeszcze nie przebrzmiały echa i wołania, iż bolszewizm zagraża krwawo zdobytemu pokojowi świata, że jest on zarazą, od której wszelkie ginie życie (...).

Jeszcze nie przebrzmiały te hasła, uroczyście wywoływane na usta rządów i dyplomacji, aż oto Europa zaczyna się słaniać do stóp swojego nieprzejednanego wroga (...). Gdy dotychczas piętnowała jego ducha, jako zgubny zaczyn świata, to dziś woła, iż dla zboża i handlu należy rozgrzeszyć sumienie z nadmiernej rzekomo jego wrażliwości (...). Gdy słały narody tak niedawno wojska i amunicje na pokonanie bolszewizmu, to dziś zimnym zdają się patrzeć okiem, jak w krwawych zapasach pławi się Polska, a nieraz odnosi się wrażenie, jak gdyby państwa niektóre, miast odgradzać zarazę wschodu przez Polskę jak najsilniejszą, rade by ją jednak widzieć małą i słabą".

W wystosowanym również 7 lipca 1920 roku liście do Narodu biskupi apelowali o zjednoczenie wszystkich Polaków dla przeciwdziałania bolszewickiej nawale, pisząc m.in.: "(...) Oto wróg zebrał wszystkie swe siły, ażeby zagrodzić nasze granice, zetrzeć naszą bohaterską armię i odebrać Polsce na nowo przecenny skarb jej wolności. Wróg to jest tym groźniejszy, bo łączy okrucieństwo i żądzę niszczenia z nienawiścią wszelkiej kultury, szczególnie zaś chrześcijaństwa i Kościoła (...), szczególniejszą nienawiścią zapałał on do Polski. Bo gdy niektóre mocarstwa zeszły ze swej pierwotnej drogi, aby zawierać z tym wrogiem umowy, własnego niepomne niebezpieczeństwa, Polska jedna oparła się pokuśnym wołaniom tego wroga i jakby murem stanęła, aby mu wstęp do siebie z zachodu Europy zagrodzić. Dlatego to wróg ów poprzysiągł jej zniszczenie i zemstę".

Jakże wymowne było w tych wystąpieniach poczucie polskiej misji bronienia największych wartości chrześcijańskich i Ojczyzny przeciwko bolszewizmowi nawet wtedy, gdy potężne mocarstwa Zachodu poszły na paktowanie z bolszewikami. Dnia 27 lipca 1920 roku biskupi polscy złożyli na Jasnej Górze Akt poświęcenia Najświętszemu Sercu Jezusa i ponownego obrania Matki Bożej na Królową Polski. W wystosowanej tegoż dnia Odezwie do Narodu po konferencji na Jasnej Górze biskupi polscy wystąpili z płomiennym apelem, zagrzewającym do walki w obronie Ojczyzny. Przypominając triumf bohaterskiej obrony Częstochowy sprzed kilku stuleci, dodawali otuchy i wiary w to, że znowu zwycięży "armia narodowego zbawienia".

Warto tu przypomnieć szczególnie dużą rolę odegraną przez ks. kard. Aleksandra Kakowskiego w działaniach na rzecz religijno-patriotycznej mobilizacji ludności stolicy do przeciwstawienia się nawale bolszewickiej. W liście wystosowanym 31 lipca 1920 roku do duchowieństwa archidiecezji warszawskiej ks. kard. Kakowski poza apelem o nieustające modlitwy za Ojczyznę polecał: "Zaoszczędzone przez wiernych z odmówienia sobie przyjemności i zachowania postu pieniądze oraz wszystkie ofiary zebrane na tacę w dniu 8 sierpnia w kościołach winny być przeznaczone w całej archidiecezji na żołnierza polskiego. Pieniądze, złożone przez kapłanów, Kuria prześle do zarządu armii ochotniczej". W dniu 7 sierpnia 1920 roku ksiądz kardynał wystąpił do proboszczów i rektorów kościołów m.st. Warszawy z listem o obowiązku trwania na stanowiskach wobec groźby agresji. Ksiądz kardynał Kakowski akcentował m.in.: "Nie trwoga, nie zemsta pchać nas winna, lecz płomienne wołanie Matki Ojczyzny o pomoc i ratunek. Ze względu na ważność chwili i grożące miastu naszemu niebezpieczeństwo praca około okopów w dni niedzielne i świąteczne jest dozwoloną.

Niech serc nie warzy zwątpienie i małoduszność, bo dopóki tętni w duszy polskiej wiara w opiekę Bożą i prawdziwy patriotyzm, nie masz takiej siły, która by nas złamać mogła".
Te płomienne wezwania księdza kardynała były realizowane na co dzień przez wielką rzeszę duchowieństwa, czego jakże wspaniałym symbolem stała się bohaterska śmierć ks. Ignacego Skorupki pod Ossowem koło Radzymina 14 sierpnia 1920 roku.

Jakże ważne jest przypomnienie tej tak ogromnej więzi Kościoła z Narodem w dobie szczególnego śmiertelnego zagrożenia Polski po przebudzeniu z długotrwałej niewoli. Trzeba o tym przypominać tym bardziej w czasie, gdy tak mocno nasila się ofensywa wrogów Kościoła i religii, gdy tak usilnie próbuje się zacierać zasługi Kościoła dla Polski. Wrogowie Kościoła kontynuują dziś ciągle to samo plugawe kalumniatorstwo antykościelne i antyreligijne, jakie rozpoczęto na szeroką skalę w dobie stalinizmu.

Dość przypomnieć choćby wydawane wówczas w PRL-u paszkwile w stylu "Tysiąca lat zatargów z papieżami" Andrzeja Nowickiego, dziś wielkiego mistrza masonerii w Polsce. Nie będę tu szerzej rozwodzić się na temat, jak oszczercza była głoszona przez Nowickiego i podobnych mu pamflecistów teza o rzekomych ciągłych zatargach Polski z Papieżami. Przypomnę teraz tylko jedną, ale jakże ważną postać spośród licznych Papieży przeczących wspomnianej oszczerczej tezie - Ojca Świętego Benedykta XIV i jego rolę w mobilizowaniu poparcia dla zagrożonej przez bolszewizm Polski. W wystosowanym 5 sierpnia 1920 roku liście do ks. kard. Bazylego Pompili Benedykt XIV dziękował mu za to, że nakazał wzniesienie do Najwyższego uroczystych i gorących modłów "dla ubłagania miłosierdzia Pańskiego nad nieszczęsną Polską". I akcentował: "Przyczyny nader poważne każą nam wyrazić życzenie, aby za przykładem danym przez Ciebie, kardynale, poszli wszyscy Biskupi świata katolickiego" (podkr. - J.R.N., cyt. za "Zwycięstwo 1920. Warszawa wobec agresji bolszewickiej", Paris 1990, s. 111).

W osobnym liście skierowanym do biskupów polskich 8 września 1920 roku Ojciec Święty Benedykt XIV niezwykle mocno uwypuklił znaczenie Bitwy Warszawskiej nie tylko dla Polaków, ale dla wszystkich narodów chrześcijańskiej Europy, pisząc, że uzyskane dzięki modłom zwycięstwo - "dobrodziejstwo Boga Wspomożyciela dziwnie na dobre wyszło nie tylko narodowi waszemu, lecz i innym ludom. Komuż bowiem nie wiadomo, że szalony napór wroga to miał na celu, aby zniszczyć Polskę, owo przedmurze Europy, a następnie podkopać i zburzyć całe chrześcijaństwo i opartą na nim kulturę, posługując się do tego krzewieniem szalonej i chorobliwej doktryny?".

Warto dodać też ważną sugestię prof. Normana Daviesa na temat warszawskich reperkusji ówczesnego pobytu w Polsce dziekana korpusu dyplomatycznego - nuncjusza papieskiego Achille Rattiego. Zdaniem prof. Daviesa: "Wiedza o tym, jak wielkie piętno odcisnął pobyt w Warszawie na siedemnaście lat pontyfikatu monsignore Achille Rattiego (1922-1939), który zasiadał na tronie Piotrowym jako Pius XI, byłaby nader pouczająca. Nie będzie przesadą stwierdzenie, iż encyklika 'Divini Redemptoris', wyklinająca ateistyczny komunizm, stanowiła uogólnienie jego osobistego wyzwania rzuconego armiom bolszewickim pod Radzyminem".

Świadectwo Charles'a de Gaulle'a

Ciągle mało znany jest fakt, że obok A. Rattiego, przyszłego Papieża Piusa XI, w czasie Bitwy Warszawskiej przebywał w Polsce jako oficer francuskiej misji wojskowej największy chyba Francuz XX wieku, słynny później polityk i wódz Francuzów Charles de Gaulle.

Tym bardziej warto więc przypomnieć tu zapiski de Gaulle'a na temat przebiegu zwycięskiej ofensywy polskiej w sierpniu 1920 r., po raz pierwszy przedstawione w zakazanych wówczas w kraju "Zeszytach Historycznych" paryskiej "Kultury" z 1971 r.:
"14 sierpnia: Ogólna ofensywa została postanowiona (...). W tej samej chwili wydaje się, że wszystko do najdrobniejszego szczegółu jest jasne. Wierne wojska polskie, których wyższe kadry były jednymi z najlepszych na świecie, odczuwają natychmiast, że silna i logiczna wola ma zamiar skoordynować wysiłki (...). Jeszcze zanim rozpoczęła się bitwa, czuję, jak tych żołnierzy znaczy powiew zwycięstwa, który tak dobrze znam (...).

17 sierpnia: Ofensywa rozpoczęła się świetnie. Grupa manewrowa, którą dowodzi szef Państwa, Piłsudski, zgrupowana pomiędzy Iwanogrodem a Chełmem, szybko posuwa się na północ. Nieprzyjaciel, całkowicie zaskoczony widokiem na swoim lewym skrzydle Polaków, o których myślał, że są w stanie rozkładu, nigdzie nie stawia poważnego oporu, ucieka w rozsypce na wszystkie strony albo poddaje się całymi oddziałami (...).

20 sierpnia: Tak, to jest zwycięstwo kompletne, triumfujące zwycięstwo. Z innych armii rosyjskich, które groziły Warszawie, niewiele co powróci. Mimo szybkości, z jaką uciekały, Polacy je przeganiali i zachodzili od lasu" (por. Ch. de Gaulle, Bitwa o Wisłę. Dziennik działań wojennych oficera francuskiego, w: "Zeszyty Historyczne", Paryż 1971, zesz. 19, s. 13-16).

Ocaliliśmy Europę

Ciągle za mało mówi się o ogromnym znaczeniu słynnej Bitwy Warszawskiej 1920 roku dla losów całej Europy. Ambasador brytyjski w Warszawie lord Edgar D'Abernon nazwał ją już w tytule swej książki "Osiemnastą decydującą bitwą w dziejach świata". W publikowanym w sierpniu 1930 r. artykule lord D'Abernon pisał: "Współczesna historia cywilizacji zna mało wydarzeń posiadających znaczenie większe od bitwy pod Warszawą w roku 1920. Nie zna zaś ani jednego, które by było mniej docenione... Gdyby bitwa pod Warszawą zakończyła się była zwycięstwem bolszewików, nastąpiłby punkt zwrotny w dziejach Europy, nie ulega bowiem wątpliwości, iż upadkiem Warszawy Środkowa Europa stanęłaby otworem dla propagandy komunistycznej i dla sowieckiej inwazji (...). Zadaniem pisarzy politycznych... jest wytłumaczenie europejskiej opinii publicznej, że w roku 1920 Europę zbawiła Polska".

Francuski generał Louis A. Faury pisał w artykule ogłoszonym w 1928 r.: "Przed dwustu laty Polska pod murami Wiednia uratowała świat chrześcijański od niebezpieczeństwa tureckiego; nad Wisłą i nad Niemnem szlachetny ten naród oddał ponownie światu cywilizowanemu usługę, którą nie dość oceniono". Brytyjski historyk J.F.C. Fuller pisał w książce "Bitwa pod Warszawą 1920" (wyd. podziemne, Warszawa 1980, s. 34): "Osłaniając centralną Europę od zarazy marksistowskiej, Bitwa Warszawska cofnęła wskazówki bolszewickiego zegara (...), zatamowała potencjalny wybuch niezadowolenia społecznego na Zachodzie, niwecząc prawie eksperyment bolszewików".

Warto przypomnieć również, że znany popularyzator historii wojen i wojskowości Simon Goodough w wydanej w 1979 r. książce "Tactical Genius in Battle" ocenił geniusz Józefa Piłsudskiego zademonstrowany w Bitwie Warszawskiej za godny wyróżnienia w kręgu zwycięzców 27 wielkich bitew w dziejach świata. Obok Temistoklesa, Aleksandra Wielkiego, Cezara, Gustawa Adolfa, wielkiego Kondeusza i wielu innych wielkich wodzów!

Zapobieżenie przez polskie zwycięstwo nad Rosją Sowiecką dalszemu rozprzestrzenianiu się bolszewizmu w Europie "zyskało" Polakom trwałą nienawiść różnych środowisk komunistycznych w Europie i świecie, służąc za pożywkę dla różnych zajadłych "czerwonych" siewców antypolonizmu. Niejednokrotnie zauważałem to bardzo silnie w kraju naszych węgierskich "bratanków", dowiadując się, z jaką nienawiścią pisali lub mówili o nas wpływowi komunistyczni weterani dawnej czerwonej Węgierskiej Republiki Rad. Pamiętali bowiem, że Polacy swym triumfem w 1920 roku rozbili im wszystkie nadzieje na ponowne zwycięstwo komunizmu na Węgrzech po obaleniu w 1919 roku żałosnego bolszewickiego eksperymentu - 133-dniowej Węgierskiej Republiki Rad. W 1920 roku w sztabie konnej armii Budionnego przy Stalinie była wielka grupa komunistów węgierskich czekających na triumfalny powrót do Budapesztu wraz z wojskami sowieckimi, które opanują Polskę (por. W. Pobóg-Malinowski, Najnowsza historia Polski, t. II, 1914-1939, Londyn 1967, s. 504).

Polskie zwycięstwo w 1920 roku uratowało od komunizmu Węgry, Czechy, Niemcy i kraje bałtyckie, a może i resztę Europy. Dowodzący armią sowiecką Michaił Tuchaczewski wzdychał z goryczą na myśl o straconych przez Sowietów szansach w 1920 roku: "Nie ulega wątpliwości, że gdybyśmy byli zwyciężyli nad Wisłą, wówczas rewolucja ogarnęłaby płomieniem cały ląd europejski". Czołowa komunistka niemiecka Klara Zetkin uwieczniła swe smętne rozmowy z Leninem (już po zawarciu rozejmu ryskiego) na temat skutków klęski Armii Czerwonej w Polsce: "Przedwczesny przymrozek odwrotu Armii Czerwonej z Polski zwarzył rozwijający się kwiat rewolucji (...). Opisywałam Leninowi, w jaki sposób odbiło się to na rewolucyjnej awangardzie niemieckiej klasy robotniczej (...), kiedy towarzysze z sowieckimi gwiazdami na czapkach, w niewiarygodnie zużytych strzępach mundurów i cywilnych ubrań, w podartych butach, popędzali ostrogami swoje żwawe koniki wprost ku niemieckiej granicy. (...) Lenin przez parę minut siedział w milczeniu, pogrążony w rozmyślaniach.

- Tak - powiedział w końcu - a więc zdarzyło się to, co może musiało się stać (...). Polacy widzieli w czerwonoarmiejcach nie braci i wyzwolicieli, ale wrogów. Polacy myśleli i działali nie jak przystało na socjałów i rewolucjonistów, ale jak nacjonaliści i imperialiści. Ta rewolucja, na którą liczyliśmy w Polsce, nie powiodła się. Robotnicy i chłopi, oszukani przez Piłsudskiego i Daszyńskiego, powstali w obronie swego klasowego wroga, pozwalając, aby nasi dzielni żołnierze z Armii Czerwonej umierali z głodu, zapędzani w zasadzki, pobici na śmierć (...). Gdy Lenin mówił (...), na twarzy jego malowało się niewysłowione cierpienie" (cyt. za N. Davies, Orzeł Biały Czerwona gwiazda. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Kraków 1997, s. 270-271).

Największe znaczenie miało polskie zwycięstwo dla małych krajów bałtyckich. Słynny litewski publicysta niepodległościowy Anastar Terleckas pisał w połowie lat 90., że gdyby nie polskie zwycięstwo w 1920 r. Litwa musiałaby przeżyć dodatkowe 20 lat rosyjskiej okupacji i rusyfikacji. Co zaś oznaczałoby to dla małego, kilkumilionowego narodu litewskiego, można sobie łatwo wyobrazić. Pisząc o znaczeniu polskiego zwycięstwa dla krajów bałtyckich, warto przy okazji wspomnieć o mało znanym, a pięknym przykładzie bezpośredniej i bezinteresownej polskiej pomocy wojskowej dla Łotwy. Dnia 3 stycznia 1920 roku dwie dywizje polskie pod dowództwem generała Edwarda Rydza-Śmigłego, wspierając narodową armię łotewską, wyzwoliły z rąk bolszewików jedno z największych miast Łotwy - port Dyneburg. Józef Piłsudski, który przybył pod koniec stycznia 1920 roku do Dyneburga, by osobiście udekorować gen. Rydza-Śmigłego za zwycięską akcję Orderem Virtuti Militari, powiedział podczas uroczystego obiadu z naczelnym wodzem armii łotewskiej gen. Ballodisem oraz gen. Burtem z misji angielskiej: "Przyjemnie mi jest być w oddziale, który spotkało rzeczywiste szczęście walczyć zgodnie z tradycją polską za naszą i waszą wolność - nie tylko za wolność naszego narodu, ale i za wolność naszego sąsiada i przyjaciela" (W. Pobóg-Malinowski, op.cit., t. III, s. 403).

Słynny polonijny naukowiec ze Stanów Zjednoczonych profesor Iwo Cyprian Pogonowski opowiadał mi kiedyś historię o tym, jak po dziś dzień pamięć o polskim triumfie warszawskim 1920 roku jest deformowana przez niektórych zajadłych rzeczników żydowskiego antypolonizmu. Otóż są takie fanatyczne żydowskie środowiska w USA, które obciążają Polaków winą... za dojście Hitlera do władzy w Niemczech. Głoszą one bowiem, że gdyby Polacy nie pobili wojsk bolszewickich pod Warszawą w 1920 roku, to one dotarłyby do Niemiec i połączyły się z tamtymi siłami komunistycznymi. W Niemczech zatriumfowałaby wówczas skomunizowana lewica i Hitler nigdy nie doszedłby tam do władzy. Nie warto chyba nawet komentować tej tak niemądrej antypolskiej "logiki" wywodów!

Skutki klęski 1920 roku dla Sowietów

Poniesiona przez Rosję sowiecką klęska w wojnie z Polską miała bardzo duże znaczenie dla wewnętrznego rozwoju Związku Sowieckiego, decydująco wpływając na przymusową rezygnację Sowietów z tak niszczącego dla ludności systemu komunizmu wojennego i zmuszając do wprowadzenia dużo bardziej elastycznego NEP-u (nowej ekonomicznej polityki). Warto przypominać te fakty, bo są ciągle za mało akcentowane w historiografii polskiej i zagranicznej, choć stanowią jeszcze jeden więcej dowód doniosłości międzynarodowych skutków Bitwy Warszawskiej.

Nader przekonywujące w tym względzie wydają się uwagi Normana Daviesa w książce "Orzeł Biały Czerwona Gwiazda" (s. 278-279): "Wojna polska przyczyniła się bezspornie do kryzysu komunizmu wojennego, a w konsekwencji do wprowadzenia przez Lenina 'nowej polityki ekonomicznej' (NEP).

Latem 1920 roku na froncie polskim walczyło osiem z szesnastu armii bolszewickich.

Wojna polska była poważnym i jedynym zagranicznym przedsięwzięciem Armii Czerwonej, które wyraźnie nadwerężyło program 'komunizmu wojennego' na skutek militaryzacji kolei, nasilenia rekwizycji, wzrostu zapotrzebowania na zapasy i uzbrojenie (...). Prawdą jest również to, że nagła klęska kampanii polskiej spowodowała jesienią 1920 roku szok nie mniej powalający niż chaos, który istniał już wcześniej. Dopóki wydawało się, że Armia Czerwona broni Rosji przed 'polskimi jaśniepanami', dopóty można było usprawiedliwiać i tolerować cierpienia, których przysparzał komunizm wojenny. Wszelako od momentu podpisania rozejmu ryskiego (...) cały ten system stracił sens (...). Komunizm wojenny przestał był użyteczny i trzeba go było zastąpić czymś innym. W okresie trwania kampanii polskiej, kiedy nadzieje na eksport rewolucji były nadal żywe, NEP nie był potrzebny, w momencie klęski tej kampanii stał się logiczną koniecznością".

Dodajmy - stał się logiczną koniecznością, bo klęska pozbawiła Sowietów możliwości złupienia podbitej Polski, a w ślad za nią krajów sąsiednich, które umożliwiłoby dalsze kontynuowanie dotychczasowej polityki "komunizmu wojennego". Jak pisał cytowany już brytyjski historyk J.F.C. Fuller, klęska Sowietów w Bitwie Warszawskiej pozbawiła Rosję "możliwości grabieży, potrzebnej jej bardzo do powstrzymania beznadziejnego kryzysu ekonomicznego".

Był jednak, jak się zdaje, jeszcze jeden szczególnie ponury skutek sowieckiej klęski w wojnie z Polską w 1920 roku. Była to wciąż tląca się, nieugaszona nienawiść sowieckich przywódców bolszewickich na czele ze Stalinem do Polski, która tak mocno przekreśliła ich zaborcze i grabieżcze plany. Słynny rosyjski historyk Dymitr Wołkogonow tak tłumaczył podjętą w 1940 roku decyzję sowieckiego Biura Politycznego o rozstrzelaniu tysięcy polskich oficerów: "Była to zapewne zemsta za sromotną klęskę Rosji Radzieckiej w 1920 roku i upokarzający traktat ryski, którego, jak mówią, Stalin nie mógł Polakom wybaczyć" (D. Wołkogonow, Lenin, Warszawa 1997, s. 474).

Stalin i sowieccy enkawudziści mieli za co się mścić. Polskie zwycięstwo w 1920 roku uratowało Europę na ponad 20 lat przed potwornymi skutkami sowieckiej ekspansji i grabieży.

prof. Jerzy Robert Nowak

Sprawa zabezpieczenia miejsca/lokalizacji tragedii przez Rzad Tuska to kpina z Narodu Polkiego Bogdan Święczkowski - były szef ABW

2010-05-09T12:02:00.001-07:00

Sprawa zabezpieczenia miejsca/lokalizacji tragedii przez Rzad Tuska to kpina z Narodu Polkiego Bogdan Święczkowski - były szef ABW
z ofiar o rodzin tragedi. Dlatego mysle ze Komorowski przegra przez to wybory a PO bedzie nadal tracic na popularnosci.
Nawet ze PO i Komorowski publicznie powiedzieli-klamali do Polakow ze strona katastrofy jest zabezpieczona to w swoim umysle ciesza sie i minimalizuja dzialania prokuratury i sluzb specialnych w tej sprawie. Tak samo jak w sprawie Generala Papaly kiety to zadeptano dowody.
1. zabezpecza sie miejsce w minutach 24 godziny na dobe, w godzinach mozna zainstalowac przenosny plot
2. dlaczego nie zrobiono to nie jest wielki koszt?
3. dlaczego nie zainstalowano internetowych kamer 24 godziny na dobe?
To jest maly koszt antena nadawcza z loniska albo najbrizszego budynku, ktory na internet kontact?
Taki plot mozna postawic na 10 hektarach w kilka godzin.
zabatrz wideo
http://www.youtube.com/watch?v=p-yO-GDqe8Q
i zdjecie

http://image.made-in-china.com/2f0j00RBvTLMDracqH/Temporary-Fence-Panels.jpg

Bezpieczeństwo Polski po 10 kwietnia 2010 roku cz. I
Bogdan Święczkowski - były szef ABW (2010-05-08) Rozmowy niedokończone

słuchaj
zapisz

katalog blogówrejestracjazaloguj sięmój blog
zarządzaj kontem
wyloguj się
dodaj do ulubionychRSSPolityka - Kultura - Religia
Artur Bazakredaktor "Teologii Politycznej" 2010-05-09 16:00
Czy polskie państwo zdało egzamin?

20 czerwca jako obywatele Rzeczypospolitej zdecydujemy, czy nasze państwo zdało najważniejszy egzamin.

państwo polskie w obliczu dramatu katastrofy pod Smoleńskiem i jej skutków zdało egzamin. Zdała egzamin konstytucja, zdały egzamin instytucje państwa, zdaliśmy wszyscy. Wszyscy, którzy modlili się wtedy i myśleli, o tym, by państwo polskie potrafiło ten kryzys jak najlepiej pokonać” – mówił Bronisław Komorowski podczas swojego wystąpienia 3 maja na Pl. Piłsudskiego.

Trzeba te słowa kandydata PO na prezydenta przypominać za każdym razem, kiedy dowiadujemy się czegoś nowego na temat okoliczności i wyników śledztwa prowadzonego przez polską prokuraturę oraz komisję, na której czele stoi minister spraw wewnętrznych i administracji.

Najważniejsze śledztwo w historii Rzeczypospolitej prowadził do piątku naczelny prokurator wojskowy płk. Krzysztof Parulski. Człowiek, który – jak twierdzi były szef ABW, Bogdan Święczkowski w wywiadzie dla Radia Maryja – nie ma żadnych kompetencji do przewodzenia tak skomplikowanemu śledztwu. A jak przypomina Cezary Gmyz, dziennikarz śledczy „Rzeczpospolitej”, płk. Parulski do prokuratury wojskowej trafił w stanie wojennym. Sprzeciwiał się otwarcie polityce byłego ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry, a śp. Lech Kaczyński blokował wielokrotnie jego nominację generalską. Prokurator generalny Andrzej Seremet odwołał płk. Krzysztofa Pakulskiego z prowadzenia śledztwa i powołał na jego miejsce jednego z najlepszych polskich śledczych, Marka Pasionka.

Stało się 27 dni od katastrofy w Smoleńsku. Jak słusznie wskazuje były szef ABW Bogdan Święczkowski, najważniejsze decyzje dot. śledztwa oraz ustalenia, mające decydujący wpływ na dalszy jego przebieg, podejmowane są w ciągu pierwszych dwóch dni postępowania. Ponadto śledztwo powinno objąć czas przed katastrofą, sama katastrofę oraz wydarzenia tuż po niej. A więc ujawnione powinny zostać wszystkie decyzje polityczne, które doprowadziły m.in. do zorganizowania dwóch oddzielnych uroczystości z udziałem premiera Donalda Tuska i prezydenta RP. W tym obowiązku zastępują polskich, niezależnych ponoć, śledczych dziennikarze i blogerzy. (Tutajmożna wysłuchać całego wywiadu z Bogdanem Święczkowskim). Jeśli to wszystko, co mówi były szef ABW jest prawdą, to być może już nigdy nie dowiemy się całej prawdy o tym, co wydarzyło się 10 kwietnia pod Smoleńskiem.

„Rzeczpospolita” dotarła do umowy z 7 lipca 1993 r. między resortem MON i rosyjskiego odpowiednika, na podstawie której można było włączyć się w polsko-rosyjskie śledztwo na równorzędnych prawach. Według specjalistów to zaniechanie to skandal i kompromitacja polskiego rządu. Jak dowiadujemy się z treści przesłuchania na komisji infrastruktury Edmunda Klicha, akredytowanego przy Międzypaństwowej Komisji Lotniczej w Moskwie, to Rosjanie wyszli z propozycją Konwencji Chicagowskiej jako podstawy prawnej śledztwa. Czy tak funkcjonuje podmiotowe państwo, członek UE i NATO? Nie, tak działa państwo, które jest petentem i byłą kolonią imperium, z którym nie chcę nawet dzisiaj ryzykować dobrych relacji oddając całkowicie sprawę prowadzenia śledztwa w ręce Rosjan. Wymownym symbolem niech będzie odesłanie z powrotem do Rosji trzeciej czarnej skrzynki, która już trafiła do Polski.

Słowa Bronisława Komorowskiego należy przypominać nieustannie, kiedy rząd Donalda Tuska i pełniący obowiązki prezydenta Rzeczypospolitej Bronisław Komorowski głoszą wielki przełom w stosunkach polsko-rosyjskich.

Przekazanie 67 akt śledztwa rosyjskiej prokuratury na ręce p.o. prezydenta można skomentować tylko jednym słowem: szopka. Otrzymaliśmy dokumenty, które znamy od 1992 r. i zapowiedź odtajnienia kolejnych. Pewnie te zapowiedzi będziemy słyszeć do czasu wyborów. Kiedy już p.o. prezydenta zostanie prezydentem RP, o dalszym odtajnieniu akt możemy tylko pomarzyć. Nawet jeśli są jeszcze jakieś dokumenty, które strona rosyjska dla nas szykuje, obawiam się, że będą to akta, w których nie będzie żadnych istotnych faktów, które mogłyby stanowić podstawę czynności procesowych, mających na celu zadośćuczynienie rodzinom ofiar oraz kwalifikację zbrodni katyńskiej jako ludobójstwa.

Udział Bronisława Komorowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego w defiladzie zwycięstwa na Placu Czerwonym to rzeczywiście przełom w relacjach polsko-rosyjskich. Nieobecność najwyższych przedstawicieli USA, Wielkiej Brytanii, Włoch, Francji i …Białorusi rzuca na nasze stosunki nowe światło. W tym kontekście defilowanie naszej kompanii honorowej w rytm rosyjskiego marszu tuż za wojskami Wspólnoty Niepodległych Państw jest niezwykle wymownym symbolem.

Nie wolno wreszcie o słowach kandydata PO na prezydenta zapominać, gdy obserwujemy, jak partia rządząca przejmuje kolejne niezależne instytucje państwa oraz desygnuje fachowców na ważne stanowiska w imię zachowania ciągłości instytucjonalnej państwa oraz odpowiedzialności za jego właściwe funkcjonowanie.
Proszę prześledzić życiorysy i przyglądać się poszczególnym nominacjom na: szefa Sztabu Generalnego WP, p.o. obowiązki kancelarii prezydenta RP oraz wkrótce szefa IPN i członków KRRiT. Jednym słowem, patrzmy jako obywatele władzy na ręce.

Nie wolno o tym wszystkim zapomnieć, kiedy jako obywatele będziemy realizować swoje podstawowe prawo wrzucając do urny kartę wyborczą 20 czerwca. To my mamy prawo do mówienia, czy nasze państwo zdało egzamin!

Poland and Georgia W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK 1917-1968 wrogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007)

2010-05-08T19:02:00.001-07:00

Poland and Georgia W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK 1917-1968 wrogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007)

janek533 Przepiękna pieśń, jak również cała historia związana z tym dlaczego Lech Kaczyński został bohaterem Gruzji. Dziękujemy wam Gruzini
Very beautifull song so as the whole history why Lech Kaczyński become the hero of Georgia. I`m very greatfull for Georgia 1 day ago TheGeorgian29 Rest in peace Lech, u were really our friend and Hero :) We love you ... 1 day ago woodYates Thanks comrades. 3 days ago szampon Moments like that make me want to be with you, our Georgian brothers and sisters. If only us, the Poles, could commemorate him as beautifully. I write these words with tears in my eyes, mourning for President, thanking you and fearing for my beloved Poland.
We have fallen on really hard times, but we shall prevail. We shall be free.
Bog, Honor, Ojczyzna.
3 days ago okoRa100 Piękne. Pozdrowienia z Podhala, dzięki
6 days ago jooker43 Thank You !!! 1 week ago AnnaE28 Chwała i cześć! 2 1 week ago slawomirstella Dzięki Wam Gruzini 2 1 week ago ozznera Georgians will never forget Kaczynski, rest in peace Lech and Maria, god bless to your souls.

gruzińskich, którzy znaleźli się w szeregach Armii Krajowej w czasie II wojny światowej. Obecnie żyją w różnych krajach świata. W Polsce ma nastąpić odsłonięcie ich pomnika na terenie Muzeum Powstania Warszawskiego. http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/4222697

president of Poland supporting Georgia

Georgian Folk song dedicated to the memory of Lech Kaczyński and his wife Maria

W rogatywce i tygrysiej skórze – film dokumentalny – TV Polonia …Losy gruzińskich oficerów, którzy w czasie II wojny światowej znaleźli się w AK. W Muzeum Powstania Warszawskiego ma powstać ich pomnik.

Originally Published in Georgia Today Newspaper

Last week, Georgia Today learned about a unique work that Jerzy Lubach, a renowned Polish documentary director, friend of Georgia and expert of the Caucasus had taken over. This is a documentary about Georgian officers who fought in the Polish army against the fascist and communist invaders. In the interview, Lubach disclosed a touching story of a Georgian noble diaspora having left a glorious trace in Polish history. Jerzy Lubach, along with his Georgian colleagues, discovered many interesting facts in the recently opened archives of Poland, Georgia and Russia. Since it sounds so interesting, we decided to narrate a bit about the basic story that laid the ground to the idea for the film. First of all, how did Georgian officers find themselves in Poland? Jerzy Lubach willingly answered this and other questions.
Jerzy Lubach

When Georgia gained independence from the Russian Empire, Georgia and Poland launched extensive diplomatic, political and military exchanges। The Polish state envoy, Waclaw Ostrowski, was dispatched to Georgia to set up a Polish diplomatic mission in the fledgling democratic republic. Poland firmly adhered to the policy of establishing close diplomatic relations with the states of the South Caucasus, which had escaped the shadow of Russian rule. Marshal and leader of Poland, Jozef Pilsudski, attached great importance to that strategy. Soon Georgia became a pivotal state as the way to Azerbaijan was cut off because of Bolshevic upheaval there. However, all the plans of fast development of Polish-Georgian relations collapsed with intrusion of the Soviet Red Army in independent Georgia on February 1921. After two weeks of merciless fighting, the tiny Georgian corps was crushed and the Soviet flag was raised in Tbilisi. The state was annexed, and the remainder of the leading Georgian military personnel as well as the temporary government fled to Europe via Batumi and Constantinople. Poland did not recognize the annexation of Georgia and kept close relations with the Georgian political and military authorities in exile. Moreover, in autumn 1921 Marshal Pilsudski’s military attaché in Constantinople, Colonel Babicki, addressed an offer to the chief of the Georgian military headquarters, General Alexander Zakariadze, that Poland was willing to accept Georgian officers in the Polish army. Georgian officers – six generals among them – came to Poland and it was to become their second motherland. According to historical data, they quickly grasped the specifics of the Polish military, perfected their Polish and established close relations with their Polish colleagues. “Although Germany announced free passage from Poland for any foreigners, none of the Georgian officer left the country in September 1939, when the fascist army invaded Polish lands. They heroically battled against the fascist occupants as well as Stalin’s Soviet army,” stressed Jerzy Lubach. Some Georgian officers held high military positions in the Polish army. Colonel Valerian Tevzadze led the northern defense of Warsaw. He later was awarded with the Silver Cross for Military Valor. After the Red Army took over Poland, Valerian Tevzadze joined the Polish underground against the communists until his death 1987. “Many Poles knew about Tevzadze who was just a ‘tidbit’ for both Soviet and Polish KGB, but no one gave him in,” underlined the film director in his talk with Georgia Today. As we learned, the current defense minister of Georgia, David Tevzadze, is a close descendent of Valerian Tevzadze. The minister pledged support to the film crew. “There are many other figures from the ranks of Georgian officers who gained fame in the battle for Poland,” Jerzy Lubach narrated. Major Artemi Aronishidze led the 360th infantry battalion in the defense of Warsaw. “He did not retreat until the surrender of the capital to the fascists.” Aronishidze was soon captured by the Germans, and later handed over to the Soviet KGB. Overall amnesty saved him from capital punishment. The major, who was also awarded the Silver Cross, died at 58, in 1950. Giorgi Tumanishvili was born in Poland, to a family of a Georgian officer in exile. In his youth he joined the Polish army in 1939 and had time for taking part in a number of Polish military campaigns against the fascists. Having gained the rank of captain, he was twice awarded with the Silver Cross for Military Valor. Dimitri Shalikashvili gained the rank of major in Poland. After the fall of Warsaw he escaped to America where his sons managed to reach the highest military positions. John Malkhaz Shalikashvili, the eldest son, was the chief of the united military headquarters of the U.S. for years in the early 90s. The younger brother is now taking active part in the Train and Equip Program conducted by the U.S. government in Georgia. “But, such success stories are very rare. A number of Georgian officers fighting in the Polish army died in Gestapo dungeons or Soviet camps,” the film director sighed. Thus, it is obvious that Jerzy Lubach has got a lot to say about the history of the military fraternity between the two nations. Tamara Dularidze, a lecturer at a Moscow cinematography institute and friend of the Polish director is working along with him. Dularidze and Lubach have a good experience in working together on Georgian-Polish history. The film “Seeking the White Angel”, about Grigol Peradze, a Georgian priest and scientist working in Poland, having been killed by the fascists for treating Polish Jews, deserved a high honor. The documentary about Georgian officers in Poland is to be shot in Georgia, Poland, Great Britain and Russia. The Georgian film studio Grifon Film Productions, under Irakli Metreveli, expressed its willingness to work in partnership with Jerzy Lubach on the film. “I hope to invite John Malkhaz Shalikashvili to work in Warsaw as well,” Jerzy Lubach told Georgia Today. The director is going to re-scrutinize the archive of the first Georgian republic of 1918-1921, which should provide a great deal of material for the film.
Georgian emigration in Poland
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
The documented ties between Georgia and Poland reach back to the XV century, when the Georgian (Kartlian) King Konstantin sent a diplomatic mission to the Polish King Alexander Jagellon. Later, Polish King Jan III Sobiesky tried to establish contacts with Georgia. Many Georgians participated in military campaigns led by Poland in XVII century. Bohdan Grudziecki, a Georgian, was the greatest authority on all things Persian working in the Polish king’s diplomatic service, made frequent diplomatic trips to Persia, on which he obtained, among other things, guarantees upholding earlier privileges for missionaries. Already during the rule of King Jan Kazimierz was he sent on missions to Isfahan, and King Jan III Sobieski availed himself of Gurdziecki’s talents in like manner (in 1668, 1671, 1676-1678, in 1682-1684, and in 1687). Gurdziecki remained at the court of the shah for several years in the capacity of special resident and representative of the Polish king; it was him who delivered to the shah Suleiman news about the victory of the Christian forces at Vienna (1683).
Several Georgian politicians, intellectuals and military officers left Georgia for Poland after the Soviet armies invaded the Democratic Republic of Georgia (DRG) in February 1921, taking over the government and establishing the Georgian Soviet Socialist Republic in the same March. Although not very numerous and consisting of a few hundred members, the Georgian community of Poland was very active politically and culturally. The best remembered are, however, the Georgian military personnel who served in the Polish ranks from the early 1920s until the end of the World War II.

[edit] Georgian Prometheism
Active diplomatic contacts developed between the short-lived DRG and Poland was part of Józef Piłsudski’s well-known political concept known as Prometheism. Its aim was to greatly reduce the power of Tsarist Russia and subsequently, the Soviet Union, by supporting nationalist independence movements of the major non-Russian peoples that lived within the borders of Russia or the Soviet Union.

Polish and Georgian officers serving in the Polish Army, 1925
The Georgian Promethean groups were one of the most active within the movement. This was not overlooked by the Bolsheviks, who in 1930 organized the assassination of Noe Ramishvili, a prominent Georgian political leader and a major promoter of Prometheism.
The 1932 Polish-Soviet mutual nonaggression pact precipitated the downfall of the Promethean movement though the Georgians continued their activities in various cultural and social organizations. The most important was the Committee of Georgia founded as early as 1921 by several Georgian intellectuals led by Sergo Qurulashvili. They had close contacts with the centers of Georgian political emigration across Europe, primarily in Paris. The Committee organized various meetings and social activities and provided material support for the Georgian émigrés. It also published its own publications, ProGeorgia (1922), and Propartia (1923). From 1923 to 1924, Qurulashvili also directed the journal Schlos Wschodu pertaining to the Georgian problems. The Georgians organized also the Union of Georgian Students and the Polish-Georgian Society led by Prince Pavle Tumanishvili. The activities of these organizations were limited, however, due to financial difficulties.

[edit] Georgians in the Polish military service

Major Giorgi Mamaladze, later murdered in the 1940 Katyn massacre
Immediately after the fall of the DRG, Noe Zhordania, the head of the Georgian government-in-exile, addressed the friendly nations, particularly France, Greece and Poland, to help in maintaining the professional military cadres. The government of Poland promptly responded, and from 1922 to 1924, hundreds of Georgian Junkers and officers, recommended by Zhordania’s government, were accepted in the Polish military schools. Several professional officers of the former DRG attended military training courses at the Polish army centers. Although not obligated to do so, virtually all of them were subsequently enrolled in the Polish army as contract officers. In the subsequent decade, the total number of Georgian military servicemen reached 1,000.
At the outbreak of the World War II, most of the Georgian officers took part in the 1939 Defensive War, and several of them commanded their own regiments composed of Polish soldiers. The most notable officers were:
Zakaria Bakradze, generał dywizji, deputy commander of Polish 15th Infantry Division.
Aleksandre Chkheidze, generał brygady, deputy commander of Polish 16th Infantry Division.
Ivane Kazbegi, generał brygady.
Aleksandre Koniashvili, generał brygady.
Kirile Kutateladze, generał brygady.
Aleksandre Zakariadze, generał brygady.
Viktor Lomidze, the commander of ORP Gryf.
Giorgi Tumanishvili, captain of the navy, who was awarded Virtuti Militari.
Valerian Tevzadze, podpułkownik, the commander of the northern sector of the Polish defences during the siege of Warsaw.
Mikheil Kvaliashvili, major, the commander of a cavalry battalion within the 15th Uhlans Regiment.
Several Georgian officers were captured by the Soviet forces during the 1939 campaign. General Chkheidze, Major Mamaladze, Captain Skhirtladze and Captain Rusiashvili were killed during the infamous Katyn Massacre, from 1940 to 1941. Many others spent several years in the gulag camps.

St. Grigol Peradze
During the occupation of Poland, the Germans reorganized the Warsaw-based Committee of Georgia and placed it under their tight control. The occupation administration encouraged the Georgian soldiers in the Polish service to join the Georgian Legion of the Wehrmacht. Some of them responded to the Nazi request, but subsequently joined the Polish resistance movement. The notable Georgian Orthodox priest and Professor Grigol Peradze of Warsaw University ended his life in the Auschwitz concentration camp (1942), when he deliberately entered a gas-chamber instead of a Jewish prisoner who had a large family.
John Malchase David Shalikashvili, general of the United States Army who served as Chairman of the Joint Chiefs of Staff from 1993 to 1997, was born in Warsaw, Poland where his father also served in the army.
After the war, most Georgians either left for Western Europe or were deported to the Soviet camps though some of them (e.g., General V. Tevzadze) remained in the Polish anti-Communist underground for several decades.
Tribute to Polish President Lech Kaczynski

Larum Polskie sytuacja w Polsce Platforma Obywatelska szkodzi Polsce Obudz sie Polsko, na szkrzydlach orlad sie porywaj

2010-05-06T09:53:00.001-07:00

Larum Polskie sytuacja w Polsce Platforma Obywatelska szkodzi Polsce Obudz sie Polsko, na szkrzydlach orlad sie porywaj
part1

Larum Polskie (2/3) na gromach niech zakazania stare stawial swoje stopy pdniesc glowe tych co milcza a dzis w przyjazni, zdradzano bez litosni w dyplomatycznym dymie cygar.

Larum Polskie (3/3)

International Monetary Fund Miedzynarodowy Fundusz Walutowy z Waszyngtonu chce wepchac dla Poski niepotrzebny kredyt na 20.5 miliarda dolarow

2010-05-05T14:26:00.001-07:00

International Monetary Fund Miedzynarodowy Fundusz Walutowy z Waszyngtonu chce wepchac dla Poski niepotrzebny kredyt na 20.5 miliarda dolarow
aby Rzad Donalda Tuska zalatal finance.

Komu na tym zalezy i kto to popiera?
Sama linia kredytowa bez pobrania bedzie kosztowac setki milionow zlotych. Ile szpitali czy szkol mozna za to wybudowac.
Wczesniej Goldman Sachs manipulowal polskim zlotym z teraz chca nas wiecej zadluzyc.
Zdaniem Katarzyny Zajdel-Kurowskiej ktora nie placi podatku w USA i w Polsce reprezentant Polski w IMF na prywatnej rozmowie powiedziala za Polska zawsze glosuje w linii za co im zapłacą starsi i mądrzejsi,
to prawda potwierdzone. Belka tez tam pracuje.

Polacy rodacy prosimy pisac listy protestu i dzwonic do

Kontakt

Centrala
tel. (+48 22) 694 55 55
e-mail: kancelaria@mofnet.gov.pl
adres: Ministerstwo Finansów 00-916 Warszawa ul. Świętokrzyska 12

Kontakt dla dziennikarzy:
tel. (+48 22) 694 36 00, 694 36 04
fax (+48 22) 694 41 77
e-mail: dziennikarze@mofnet.gov.pl

Rzecznik prasowy:
Magdalena Kobos
tel. (+48 22) 694 36 16 kom. 0 601 270 618

Krajowa Informacja Podatkowa czynna od 7.00 do 18.00
Infolinia:
Z tel. stac.: 0 801 055 055
Z tel. kom.: (22) 330 0330

www: http://www.kip.gov.pl
Informacja Celna czynna od 9.00 do 16.00
tel. (+48 22) 694 31 94, 694 30 91
e-mail: Informacja.Celna@mofnet.gov.pl
Dane informacji celnych w poszczególnych izbach celnych znajdują sie w serwisie Służba Celna w dziale "Organizacja Służby Celnej/Izby Celne"

Stanowisko ds. skarg i wniosków
tel. (+48 22) 694 44 81

Departament Rachunkowości
Stanowisko ds. Usługowego Prowadzenia Ksiąg Rachunkowych:
tel. (+48 22) 694 40 91 w godzinach 8.15-16.15
tel. (+48 22) 694 33 58 w godzinach 10.00-12.00

Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych:
tel. (+48 22) 694-58-41
tel. (+48 22) 694-57-59
fax (+48 22) 694-54-88
e-mail: DUA@mofnet.gov.pl

Informacje dotyczące Centralnego Rejestru Zastawów Skarbowych zostały opublikowane w serwisie Ministerstwo Finansów w dziale "Informatory / Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych"
Komisja Egzaminacyjna ds. Doradztwa Podatkowego:
tel. (+48 22) 694 52 49
fax (+48 22) 694 51 95
e-mail: komisja.doradztwo@mofnet.gov.pl

Biuletyn Skarbowy
tel. (+48 22) 694-30-33
e-mail: dorota.burdach@mofnet.gov.pl

--------------------------------------------------------------
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów jest podzielona na komórki organizacyjne, które mają określone zadania i kompetencje. Działają tu także sekretariaty osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe w KPRM. Komórkami organizacyjnymi Kancelarii, poza gabinetem politycznym Premiera, kierują dyrektorzy.

Kontakt do sekretariatu Dyrektora Generalnego:
telefon: (022) 628 78 70, 694 63 18
faks: (022) 694 72 96
e-mail: bdg@kprm.gov.pl

http://www.premier.gov.pl/kancelaria_premiera/departamenty/

Dane kontaktowe do poszczególnych departamentów znajdują się w dziale DEPARTAMENTY.

The Shock Doctrine

Argentina's Economic Collapse - Part 1 of 12

Sytuacja Polski w oczach MFW pozostaje bez zmian
Wtorek, 13 kwietnia (19:40)
Zdaniem Katarzyny Zajdel-Kurowskiej, przedstawiciela Polski przy MFW, sytuacja Polski po sobotniej katastrofie w oczach MFW i inwestorów zagranicznych nie uległa zmianie. Fundusz podtrzymuje swoje oczekiwania wobec Polski w kwestii działań w polityce fiskalnej i monetarnej oraz ze spokojem oczekuje na decyzje personalne w instytucjach państwowych.

AFP
Zajdel-Kurowska podkreśliła, że z punktu widzenia MFW powinny nadal być realizowane zalecenia, które Fundusz przedstawił Ministerstwu Finansów i NBP w marcu. "Te rekomendacje są dosyć klarowne. W kwestii polityki fiskalnej należy opracować średniookresowy plan konsolidacji finansów tak, aby zadłużenie państwa nie narastało.

W kwestii polityki monetarnej doradzaliśmy, aby nie spieszyć się z podwyżkami stóp, bo ożywienie gospodarcze na świecie, szczególnie w Europie, jest bardzo kruche, nietrwałe. Aby to nie przełożyło się na ożywienie w Polsce na razie doradzamy ostrożność ze zmianami stóp" - powiedziała we wtorek w TVN CNBC Zajdel-Kurowska. "Te zalecenia nie ulegną zmianie i powinniśmy je wprowadzać w życie" - dodała. Zajdel-Kurowska powiedziała, że MFW nie obawia się zakłócenia działalności państwa i instytucji wobec tragicznej śmierci kluczowych dla funkcjonowania państwa osób. "MFW przyjęło ze spokojem wszystkie komentarze od marszałka Komorowskiego, również instytucjonalnie nic nie ulega zmianie.

czytaj dalej

Państwo jest przygotowane do realizowania funkcji państwowych, rząd i NBP działają sprawnie i to jest najważniejsze. Tutaj nie było absolutnie żadnych obaw o zachwianie na rynkach finansowych czy postrzeganie Polski przez inwestorów" - powiedziała. Zajdel-Kurowska dodała, że MFW nie ingeruje w kwestię roli p.o. prezesa NBP Piotra Wiesiołka w RPP. "Do tych spraw podchodzimy w sposób makroekonomiczny, globalny. Każdy członek Funduszu ma swoje uwarunkowania prawne w tych kwestiach.

To są sprawy wewnętrzne i należy je oddać prawnikom. Fundusz nie jest w tej kwestii ekspertem" - powiedziała. "Fundusz obserwuje dalsze wydarzenia i przyjmie te rozstrzygnięcia, które zostaną zastosowane" - dodała. Zajdel-Kurowska uważa, że wobec wysokich rezerw walutowych Polska nie jest narażona na ataki spekulacyjne i złoty nie jest zagrożony. "Wszystkie doświadczenia interwencji na świecie pokazują, że bardzo trudno jest walczyć z trendem. Silne fundamenty gospodarcze przyciągają inwestorów do Polski.

To nie jest zły trend. To co powinno być monitorowane, to tempo napływu kapitału, aby, gdy zmieni się sytuacja w gospodarce światowej i stopy w innych krajach, nie doszło do zbyt gwałtownego odpływu kapitału" - powiedziała. "Interwencje mają duży wymiar psychologiczny. Zawsze gdy bank centralny wchodzi na rynek to ma to wymowny i silny wpływ na inwestorów. Polska ma bardzo wysokie rezerwy walutowe, jest silna i to również jest bardzo ważnym elementem dla inwestorów, bo nie rzucają się oni na kraje, które są silne. Tutaj nie obawiałabym się, żeby coś groziło Polsce i złotemu" - dodała.

Zdaniem Zajdel-Kurowskiej, na ożywienie gospodarcze w Polsce większy wpływ niż kurs złotego będzie miała sytuacja na rynku pracy. "Radzimy sobie wciąż bardzo dobrze, natomiast to, co obecnie ma większe przełożenie na gospodarkę niż kurs złotego to jest sytuacja na rynku pracy. Oczywiście, zbyt duża aprecjacja złotego będzie miała negatywny wpływ na dynamikę polskiego eksportu, to się przełoży na konkurencyjność polskich towarów.

To, co jest istotne, to jest sytuacja na rynku pracy, jeśli dojdzie do wzrostu stopy bezrobocia - ale ten trend nie jest jeszcze niepokojący, poczekajmy jeszcze z oceną kilka miesięcy" - powiedziała. "Jeśli nie dojdzie do wzrostu bezrobocia to nie powinno być osłabienia wzrostu gospodarczego" - dodała.

May 5 (Bloomberg) -- Poland will apply to the International Monetary Fund to extend a $20.5 billion flexible credit line after the central bank said it won’t defy the government’s wishes.

Finance Minister Jacek Rostowski asked the bank’s acting Governor Piotr Wiesiolek to endorse the application to extend the one-year facility, which expires today, the Finance Ministry said in an e-mailed statement. Deputy Governor Witold Kozinski, said the bank will drop its opposition to renewing the loan if the Finance Ministry insists, according to the statement

Poland was the only country in the EU that refused to strengthen its currency, as its Zloty being weak was a benefit to the Polish economy in exports, employment and tax revenues. The national bank governor had said he would not take loans from the IMF…they had even been so bold as to offer to loan the IMF money! But after the governor’s untimely death the IMF loans have started against his plans.

Poland is the only country that is not in recession in Europe, it’s actually grown 2.75% this year, and 1.7% last year, and growth projections are even higher for next year. Its debt is quite low compared to other countries at around 50% of its GDP. We can expect Poland to be absorbed into the Eurozone and increasing the size of its debts as its Central Bank governor was taken in the crash.

Co dalej z pożyczką z MFW
k.k. 05-05-2010, ostatnia aktualizacja 05-05-2010 02:06
Dziś wygasa porozumienie o udostępnieniu Polsce elastycznej linii kredytowej Międzynarodowego Funduszu Walutowego

Rok temu MFW postawił do dyspozycji Polski kwotę 20,6 mld dol. Środki zasiliły rezerwy walutowe NBP i miały być wykorzystywane na wypadek zmian na rynkach zagrażających stabilności systemu finansowego.

Choć dotąd Polska z nich nie skorzystała, to rząd wielokrotnie deklarował, że przedłużenie umowy jest wskazane. W resorcie finansów nie udało nam się dowiedzieć, czy jego szef poprosił NBP o zgodę na przedłużenie umowy. Jeśli tak się stanie, to nie od razu zostaniemy objęci parasolem MFW. – Najpierw pracownicy oceniają, czy dany kraj spełnia kryteria, potem odbywa się nieformalne spotkanie Rady Dyrektorów i po kilku dniach – formalne. W praktyce to trwa dwa – trzy tygodnie – mówi Katarzyna Zajdel-Kurowska, zastępca dyrektora wykonawczego MFW.

Wszystko wyjaśnić się może dziś – wiceprezes NBP Piotr Koziński zwołał konferencję w sprawie pożyczki z MFW.

Czy Polska popelnia blad Argentyny i Grecji? Stoczniowcy zajmujcie stocznie to jest dorobek Polski Nas a nie Rzadu Tuska.to swoje to nasze!

PolishAmericanDC zajac Polskie przez Pracownikow.
kazdy bedzie mial jeden vote. Taka sama placa dla wszystkich.
Stoczniowcy na co czekacie? do dziela!
Zadłużenie zagraniczne do spłaty w tym roku wynosi 63,9 mld euro

Zadłużenie zagr. ogółem Polski wzrosło w II kw. do 176,563 mld euro - NBP 14:18 30.09.2009

30.6.Warszawa (PAP) - Zadłużenie zagraniczne Polski ogółem wzrosło w II kwartale 2009 roku do 176.53 mln euro ze 169.827 mln euro w I kwartale 2009 roku - podał NBP.

Z tego zadłużenie długoterminowe wzrosło do 129.573 mln euro ze 125.059 mln euro w II kwartale, a zadłużenie krótkoterminowe do 46.990 mln euro z 44.78 mln euro.

Zadłużenie przedsiębiorstw wzrosło do 80.510 mln euro w II kwartale z 78.515 mln euro w I kwartale 2009 roku.

Zadłużenie sektora bankowego wzrosło z 42.135 mln euro z 41.761 mln euro.

Zadłużenie rządu i samorządu wzrosło do 51.612 mln euro z 47.840 mln euro (PAP)

Warszawa, 29.06.2007 (ISB) - Zadłużenie zagraniczne Polski ogółem wzrosło do 131,70 mld euro na koniec I kw. 2007 roku z 127,71 mld euro na koniec IV kw. 2006 roku, podał Narodowy Bank Polski w komunikacie w piątek.

W I kw. 2006 roku zadłużenia zagraniczne wynosiło 115,0 mld euro.

Zadłużenie zagraniczne sektora rządowego i samorządowego wzrosło w I kwartale 2007 roku do 53,5 mld euro z 51,62 mld euro w IV kwartale 2006 roku i wobec 52,15 mld euro rok wcześniej.

W tym samym czasie zadłużenie zagraniczne sektora bankowego wzrosło do 17,95 mld euro z 17,67 mld euro na koniec grudnia 2006 i wobec 12,747 mld euro rok wcześniej. (ISB)
Ile to podobienstwa
Argentyński CUD ekonomiczny
prof. dr Ronald Clement 18-08-2006 10:44
To bylo kilka lat temu, kiedy korporacyjne telewizje pokazywaly straszna sytuacje w Argentynie – panstwie o burzliwej przeszlosci aczkolwiek do czasu wprowadzenia ekonomii globalnej niezle dajacym sobie rade. Tlumy protestujacych na ulicach, zolnierze strzelajacy do tych tlumów. Dymy, petardy, ogien i bezrobocie, które przekroczylo 22%. Argentyna w roku 2001 znalazla sie na dnie przepasci, z której, wedlug zachodnich ekonomistów, nie bylo juz wyjscia. Globalisci, przemyslowcy i bankierzy masowo opuszczali kraj zabierajac co jeszcze tylko bylo mozna. Media dostaly nakaz, aby zapomniec o tym kraju i o jego istnieniu.
Argentyna walczy i zwycieza - korporacyjne media nie moga dopuscic byscie sie Panstwo o tym dowiedzieli

W grudniu 2001 roku Argentyna znalazla sie w dole ekonomicznym, do którego zostala zepchnieta przez elity i globalizm. Banki przestaly wyplacac pieniadze. Ekonomii kraju nikt nie byl juz w stanie kontrolowac. Sprawujacy wczesniej wladze, prezydent Carlos Menem, przemyslowiec wybrany na swój urzad w roku 1989, obiecywal Argentynczykom piekne kobiety i samochody Ferrari. Od kuchni zas wyprzedawal gospodarke panstwa w obce rece po smiesznych cenach. Pozyczal ogromne sumy pieniedzy z Banku Swiatowego i Miedzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW). Mieszkancy Argentyny, która dzieki pozyczonym pieniadzom znalazla sie w stanie bezprecedensowego rozkwitu, wiwatowali na czesc swojego prezydenta i oglosili go geniuszem wolnego rynku.

Sielanka sie skonczyla, gdy trzeba bylo zaczac zwracac pozyczone pieniadze. W roku 2001 produkt narodowy zmniejszyl sie az o 11%. Kraj jednak nie otrzymal od Miedzynarodowego Funduszu Walutowego zadnych dodatkowych pieniedzy, ani zadnych konkretnych rad.

Gdy lala sie krew

Historia Argentyny pelna jest nieudanych powstan, zrywów, protestów i wojen. Pelna jest takze biedy mas i niewyobrazalnego bogactwa grupki wybranych. Pelna jest korupcji, straszliwych tortur i faszystowskich kazamatów. Jednak pod koniec lat 1990tych oniemial caly swiat. To, co dzialo sie na ulicach Argentyny bylo ostrzezeniem i przepowiednia dla zwolenników globalnej ekonomii.

Prywatnie dziennikarze zastanawiali sie jak to mozliwe, ze mozna zniszczyc cale panstwo w tak krótkim czasie. Jak to mozliwe, ze nikt tego nie zauwazyl i nie zaradzil. Takie pytania krazyly w internecie i w prywatnych rozmowach. Na stronach gazet i w dziennikach telewizyjnych goniono za sensacja i bredzono cos o nieodpowiedzialnosci fiskalnej na skale panstwa. Wina obarczono bardzo szybko przecietnych Argentynczyków i nowego prezydenta Argentyny, De la Rua.

W roku 1999, kiedy De la Rua zostal wybrany na prezydenta, a kraj znajdowal sie juz w 3-letniej recesji, szczekaczka CNN oglaszala, ze Menem nie zostal wybrany dlatego, poniewaz wedlug konstytucji nie mógl startowac w wyborach po raz trzeci. Menem zapowiedzial jednak, ze wystartuje w wyborach w roku 2003. Menem nalezal do partii Peronistów, najwiekszej sily politycznej w Argentynie. Byl silnie zwiazany ze Stanami Zjednoczonymi, globalizmem i wolnym rynkiem.

Nowemu prezydentowi Argentyny nie pozostawiono niemal zadnego ruchu. W dalszym ciagu wladze dzierzyli Peronisci, którzy juz od samego poczatku atakowali swego prezydenta. De la Rua w swoich przemówieniach prosil Argentynczyków: Prosze Was o to byscie zrozumieli jak wazna jest jednosc. Chce byc prezydentem wszystkich Argentynczyków.

Gdy nastapil krach, Miedzynarodowy Fundusz Walutowy pierwszy umyl rece. Jego eksperci twierdzili, ze Argentyna wydawala za duzo pieniedzy, pomimo ze budzet panstwa byl znacznie mniejszy niz budzet USA podczas wielkiego kryzysu. Gdy ekonomisci wysmiali takie tlumaczenie, prawnicy Miedzynarodowego Funduszu Walutowego przystapili do szturmu. Twierdzili, ze Argentyna posiadala takie prawa rozdzielania pozyczek, do których fundusz musial sie dostosowac, które uniemozliwily normalne funkcjonowanie ekonomiczne. Oznacza to, ze fundusz kaze nam wierzyc, iz biedna Argentyna dyktowala mu warunki.

Caly ten spektakl byl nadzorowany przez elity USA. Przez ostatnich 55 lat, podczas calego istnienia Miedzynarodowego Funduszu Walutowego, glos Stanów Zjednoczonych w tej organizacji byl decydujacy. Inne bogate kraje czlonkowskie z latwoscia moglyby sprzeciwic sie USA w glosowaniu i wygrac. Dziwnym trafem nigdy tego nie zrobily. Gdy jednak przyjrzymy sie blizej MFW stwierdzimy, ze tak naprawde jest to kartel pozyczkodawców zarzadzany przez amerykanskie Ministerstwo Skarbu. Nie nalezy sie wiec dziwic, ze rzad USA, a za nim poslusznie amerykanskie i wreszcie zachodnie media, jednoglosnie twierdzily, ze Argentyna musi byc posluszna regulom narzuconym jej przez MFW.

Ekonomiczna analiza

Dzisiaj wiemy juz, dlaczego upadla ekonomia Argentyny – chociaz media tego nie chca podawac. Prosze tutaj o szczególna uwage Czytelników w Polsce. W roku 1991, Menem oparl ekonomie panstwa o „wyzsza” walute, jaka byl USD. Wprowadzono wymiane argentynskiego peso na USD w stalym stosunku 1:1. Menem mial nadzieje, ze USD stanie sie w ten sposób szybko waluta obiegowa w Argentynie. Byla to na poczatku niezla idea, ale wkrótce okazalo sie, ze wartosc USD zostala zawyzona. Zawyzyla sie takze automatycznie wartosc argentynskiego peso. Zwrócmy uwage jak funkcjonuje Euro w Polsce.

W momencie, gdy inwestorzy zorientowali sie, ze wartosc peso jest zawyzona, zaczeli sie obawiac, ze musi upasc. Dlatego zaczeli sie domagac coraz wyzszej stopy procentowej na wszystkim. Takze na pozyczkach prywatnych i rzadowych. To spowodowalo powstanie ogromnego dlugu. Stopa procentowa zostala podwyzszona o 40%.

Aby utrzymac oparcie na walucie amerykanskiej, rzad Argentyny musial w bankach posiadac odpowiednia ilosc USD. W miare poglebiania sie kryzysu rzad musial kupowac coraz wiecej USD po znacznie zawyzonej cenie. Coraz wiecej ludzi domagalo sie transakcji gotówkowych. Ten proces wepchnal Argentyne w dlug wysokosci 140 mld USD. W grudniu 2001 roku, rzad Argentyny obwiescil swiatu, ze nie jest w stanie nic placic. Argentyna zostala parnasem narodów.

Aby utrzymac zawyzona wartosc peso, Miedzynarodowy Fundusz Walutowy dal Argentynie ogromne pozyczki. Tylko jednego roku do skarbu panstwa wplynelo 40 mld USD, jako pakiet zorganizowany przez wiele pozyczajacych instytucji. Gwarantem, ze te pozyczki sie splaca byl jeden podstawowy wymóg – utrzymac zerowy deficyt. Czyli Argentyna musiala balansowac na poziomie 100% budzetu. Podczas recesji niemozliwe jest utrzymanie 100% budzetu, poza tym wymaga to bardzo bolesnych operacji, jak ciecia budzetowe, które powoduja wysokie bezrobocie, by w koncu doprowadzic do zamieszek ulicznych na wielka skale.

Jak ten proces wygladal od strony zwyklego, ciezko pracujacego Argentynczyka? Na poczatku lat 1990tych namawiano Argentynczyków do kupowania niemal wszystkiego. Prywatyzowano firmy i laczono w konglomeraty. Namawiano do budowania domów poprzez udzielanie niskoprocentowych pozyczek. Namawiano do zakladania biznesów i dawano zwalnianym ludziom pakiety wyrównawcze. Sredniej klasie pokazywano luksusowe samochody i sprzedawano je na bardzo niskich przedplatach, wysokich procentowo pozyczkach i dlugich terminach splat. Media krzyczaly, ze przeciez jest tak dobrze, ze kazdego na pewno bedzie stac na splate samochodu, czy domu. Mozesz to wszystko miec juz dzisiaj – splacac bedziesz pózniej. Argentynczycy, podobnie jak Polacy, zachlysneli sie tym dobrobytem nie wiedzac, ze zastawiono na nich pulapke. Po 40 latach biedy i wojen wreszcie to, co do tej pory ogladali na amerykanskich filmach mogli miec w ogrodzie, czy w garazu.

Wraz z zachodnim kapitalem naplyneli ludzie, których zadaniem bylo nadzorowac jego przeplyw. Uczyli Argentynczyków na czym polega wolny rynek i globalna ekonomia (globalny dobrobyt). Wkrótce posiadali oni tak wielkie wplywy na struktury panstwowe Argentyny, ze panstwo praktycznie utracilo niepodleglosc.

W momencie, kiedy USD kupowano za peso w stosunku 1:1 wszystko, co wytwarzano w Argentynie a takze uslugi, staly sie za drogie, by móc byc towarem eksportowym. Cale panstwo, podobnie jak Polske i inne kraje, zaduszono. Import towarów byl znacznie tanszy niz ich wytwarzanie. W ten sposób zniszczono prawie 10% dochodu narodowego.

Masowe prywatyzacje na poczatku lat 1990tych niemal calego majatku narodowego, za frakcje wartosci rynkowej, juz spowodowaly bezrobocie na duza skale. Prywatyzowano glównie zaklady elektryczne, komunalne, telefoniczne itd. Globalisci maja doskonale opanowany ten proces. Prywatyzacje zaczyna sie zawsze od wybranych sektorów kluczowych. Po dokonaniu takiej prywatyzacji, sektory wspólpracujace staja sie niedostosowane (kompatybilnosc struktur finansowych i zarzadzania). Wtedy nie ma innego wyjscia, tylko trzeba prywatyzowac spiralnie do góry wszystkie sektory gospodarki. Gdy spirala prywatyzacji krecila sie do góry, spirala zwolnien szla w dól. Na dole znajdowala sie coraz wieksza liczba osób bez pracy i w koncu bez zadnych srodków do zycia.

W skali panstwa ruch spirali do góry równowazony byl przez ruch do dolu. W koncu coraz wiecej ludzi przestawalo robic zakupy, pieniadze przestawaly sie krecic. Podatki równiez. Argentynscy biedacy nie placili podatków, bo i z czego – zamiast tego zaopatrywali sie w karabiny. Gdy pieniadze przestawaly sie krecic, teraz juz sprywatyzowane biznesy, zwalnialy coraz wiecej ludzi, aby utrzymac zdolnosc ekonomiczna przedsiebiorstw. Te trzy wzajemnie powiazane ze soba kryzysy (podatki, bezrobocie, zawyzona wartosc waluty) spowodowaly to, ze rzad Argentyny zaczal blagac MFW o pomoc, lub rade. Miedzynarodowy Fundusz Walutowy, po dlugich negocjacjach zdecydowal. Argentyna jest za bardzo zadluzona. Nie mozemy pomóc. Pozostawmy to panstwo w stanie swobodnego spadania w otchlan. Na wielu militarnych naradach podjeto równiez decyzje jak odciac Argentyne od swiata zewnetrznego, gdyby przewidywane powstanie zbrojne zaczelo sie przelewac przez granice.

Ta decyzja MFW spowodowala, ze przewidujac spadek wartosci peso, Argentynczycy ruszyli na banki, by wybrac swoje oszczednosci. Banki zostaly zamkniete, place w wielu sektorach gospodarki wstrzymane. Zrozpaczony prezydent Argentyny oglosil, ze Argentyna przestaje splacac swoje dlugi. Prasa przewidywala, ze beda sie tam dzialy dantejskie sceny, po czym przestala sie sprawa interesowac.

Argentynski cud

Wydawalo sie, ze dla Argentyny nie ma juz ratunku. Szczury zaczely opuszczac tonacy okret. Prezydent Menem wyjechal do Chile. Biznesmeni i ich miedzynarodowi doradcy rozjezdzali sie do swoich krajów. Nawet drobni biznesmeni, których rodzice przyjechali do Argentyny w poszukiwaniu lepszego zycia, na gwalt starali sie o wizy wjazdowe do swoich rodzinnych krajów. Pozostawiano na pastwe losu cale fabryki z parkiem maszynowym – w których nie oplacalo sie nic produkowac. Pracowników zostawiano na bruku. Pozostawiano piekne rezydencje z basenami i cale biurowce wylozone marmurami. Ci, którzy doprowadzili do kryzysu wynosili sie jak szarancza na inne pola, które mozna bylo jeszcze objesc.

Magazyn „Time” zastanawial sie: Co dalej moze zrobic De La Rua? To jest pytanie za milion dolarów. Obojetne czy sam, czy w jakiejs koalicji, natychmiast potrzebuje planu, aby zlagodzic kryzys. Musi pomóc ludziom napelnic brzuchy i byc moze odnowic wzrost gospodarczy. Problem jest taki, ze aby zlagodzic skutki kryzysu dzialajace na biednych, rzad musi wydac miliony dolarów na jedzenie i podstawowe potrzeby. To spowoduje poglebienie kryzysu finansowego. Cos musi sie stac...

I stalo sie. Argentynczycy zawierzyli swojemu prezydentowi, który zerwal rokowania z miedzynarodowa finansjera. Wojsko, policja i zwykli ludzie staneli murem. Twierdzili, ze Argentyna nalezy do Argentynczyków a nie do miedzynarodowej mafii finansowej. Osamotniony rzad Argentyny podjal decyzje, które wprowadzily Bialy Dom i miedzynarodowych bankierów w furie. Wbrew zaleceniom uwolniono wartosc wymienna peso. Minister ekonomii Roberto Lavagna stwierdzil: Utrzymanie konkurencyjnych cen wymiany walutowej pomoze eksportowi i zaspokojeniu potrzeb kraju. Zdecydowano sie równiez zaprzestac polityki wolnego rynku, której ekonomia krajowa byla wiezniem. Nawiazano wspólprace ekonomiczna z Brazylia i Chinami. Kapital zaczal naplywac do kraju. Bank Centralny zaczal znowu skupowac USD, ale tylko tyle, ile potrzebne jest do utrzymania wzrostu ekonomicznego.

Gdy Argentyna oglosila, ze jest w stanie po trzech latach od chwili odejscia od zwyrodnialych idei globalistów, zaplacic po 30 centów za kazdego dolara dlugu i utrzymac swój niespotykany wzrost ekonomiczny, najpierw jej nie dowierzano. Pózniej surowo zakazano donosic o tym mediom. Nie dziwmy sie, jest to bowiem namacalny dowód jak szybko ekonomie poszczególnych panstw i zycie ich mieszkanców moze sie poprawic gdy zerwa one z globalistycznymi niedorzecznosciami.

Brytyjski „Guardian” w grudniu 2004 roku pisal: Trzy lata temu, w grudniu, Argentyna byla w kryzysie. Ekonomia staczala sie niekontrolowanie w przepasc, banki zamknely swoje podwoje dla inwestorów, prezydenci zmieniali sie co tydzien... Dzisiaj powszechne odczucia wsród ekonomistów w Buenos Aires sa takie, ze panstwo wygrzebalo sie z najgorszego. Tak, Argentyna ciagle zmaga sie ze skomplikowanym procesem rekonstrukcji zadluzenia, ale ekonomia przeszla niesamowite zmiany...

Jak Feniks, ekonomia podzwignela sie z popiolów. Po spadku 11% produktu narodowego w roku 2002, w 2003 roku wzrósl on o prawie 9% i wzrosnie o nastepnych 8% w tym roku. Rzad ostroznie oznajmia, ze w roku 2005 wzrosnie on o 4%, ale wiekszosc ekspertów ekonomicznych wierzy, ze faktyczny wzrost bedzie wynosil 5%...

Te zalozenia „wolnego rynku” byly zle dla miejsc pracy. Bezrobocie osiagnelo w roku 2002 swoje apogeum i wynosilo 22%. Teraz wynosi 12%...

Czy jestescie wierzacy, czy nie. Niektórzy mówia o podniesieniu sie Argentyny jako o cudzie, którego nie mógl przeprowadzic Rodrigo Rato, dyrektor MFW. Reka Boga okazala sie znacznie potezniejsza niz reka Miedzynarodowego Funduszu Walutowego. Teraz juz nikt nie oszukuje.

Druga rzecz, która taja media, to fakt absolutnego zjednoczenia klasy robotników z klasa menadzerów.

Gdy siedzieli bezczynnie na ulicach

Gdy fabrykanci zamykali fabryki i uciekali do innych krajów, poniewaz produkcja byla nieoplacalna, pracownicy i kierownictwo tracilo prace i zasiedlalo pobliskie kawiarnie i lawki. Dyskutowano glównie jak poprawic swoje zycie i sytuacje przeznaczonego na zatracenie kraju. Pracownicy takich opuszczonych fabryk jak Zanon, tesknie spogladali na bramy. W zakladach tych spedzili wiekszosc swego zycia. W koncu podjeli decyzje. Weszli na tereny opuszczonych i zdewastowanych fabryk. Ustanowili rady zakladowe, uruchomili maszyny i zaczeli produkowac z materialów znajdujacych sie jeszcze w magazynach.

Na to niemal komunistyczne zachowanie ludzi, wladze i wojsko patrzyly przychylnie. Wkrótce do tokarzy, szlifierzy i magazynierów dolaczyli kierownicy dzialów, pracownicy biur i dyrektorzy ekonomiczni. W rekordowym czasie uruchomiono sprzedaz i eksport. Nie bylo wyznaczonych godzin pracy. Decyzje w swoich fabrykach, ludzie podejmowali podczas krótkich narad produkcyjnych.

Okazalo sie, ze produkcja jest oplacalna i potrzebna. To, co nie oplacalo sie globalistom, zaczelo sie oplacac zwyklym ludziom. Bez pomocy banków i karteli finansowych. Wkrótce produkcja i sprzedaz osiagnela w niektórych fabrykach rekordowe poziomy. Ludzie dzielili sie dochodami pomiedzy soba. Nigdy jeszcze nie zarabiali takich sum pieniedzy. Zaczeli je wiec wydawac. Ruszylo budownictwo i inne galezie przemyslu.

Wszystko to stalo sie w tak krótkim czasie, ze Ameryka nie zdazyla nawet oglosic Argentyny panstwem komunistycznym. Utworzono Ruch Pracowników Bez Pracy (MTD). Ruch ten wkrótce posiadal mozliwosci prowadzenia nacisków politycznych. I to byla jeszcze jedna tajemnica cudu argentynskiego.

Szczury wracaja

Sytuacja Argentyny zaczela sie poprawiac. Globalisci i fabrykanci zaczeli wracac i domagac sie zwrotu zagrabionych przez ludzi fabryk. Ci, którzy pozostawili trzy lata temu panstwo na progu wojny domowej, teraz zaczynaja sie domagac, powolujac sie na miedzynarodowe prawo. Czy cos to Polakom przypomina?

MTD, która powstala niemal na ulicach, jest silna. Grozi masowymi demonstracjami. Ceramiczna fabryka Zanon, pierwsza przejeta przez pracowników i doprowadzona do stanu zakladu przynoszacego profit, jak niegdys Stocznia Gdanska dla Polaków, stala sie dla Argentynczyków symbolem nowego i lepszego. MTD uwazana jest przez CIA i inne podobne organizacje, jako grupa, której udalo sie wytworzyc najnowoczesniejsze strategie i rozwiazania jednoczenia i obrony ludzi przed kapitalizmem.

Powracajace szczury miedzynarodowej finansjery atakuja. Poniewaz Argentyna stanowi znaczne niebezpieczenstwo dla calej globalnej ekonomii, nalezy przypuszczac, ze gdyby USA nie byly zaangazowane w Iraku, juz dawno amerykanscy zolnierze w imie demokracji broniliby swojej ropy pod argentynska trawa, tudziez broniliby tam wolnosci swojego kraju.

Nowy prezydent Argentyny, Kirchner, domaga sie ekstradycji bylego prezydenta Menema, który przebywa w Chile. Menem jest poszukiwany przez wladze argentynskie za korupcje i doprowadzenie kraju do ruiny. Mial on startowac w wyborach prezydenckich w roku 2007 i przyrzekal fabrykantom zwrócenie ich wlasnosci. Oczywiscie dlatego cieszy sie poparciem miedzynarodowej finansjery i moze sobie drwic z nakazów i decyzji sadów argentynskich.

W styczniu 2005 roku, miedzynarodowi bankierzy zgodzili sie na propozycje rzadu Argentyny zaplacenia 25 centów za kazdy dolar dlugu. Stala sie rzecz niespotykana. Argentyna wypowiedziala wojne MFW i jeszcze kilku wielkim organizacjom globalistycznym i wygrala. Argentyna nie tylko pod oslona swojego wojska zaszantazowala globalistów, ale takze odmówila negocjacji z 700 tys. wlascicieli panstwowych akcji (bondów). Argentyna ma otwarta droge by byc przyjeta w poczet spoleczenstwa miedzynarodowego, z którego zostala wczesniej wyrzucona. I to na swoich warunkach, jako pelnoprawny czlonek sam podejmujacy decyzje.

Wielu bankierów i inwestorów miedzynarodowych oskarza Argentyne o totalitaryzm oraz oszukanie inwestorów i pozyczkodawców. To spowodowalo klótnie w lonie wielkich finansistów, wsród nich Wlochów i Amerykanów, którzy twierdza, ze gdyby nie 11 wrzesnia, to rozmawialiby z Argentynczykami inaczej.

W trzy miesiace pózniej IMF zaczal sie na nowo domagac pelnej splaty dlugów. Jednak Argentyna w ekonomicznym ukladzie z Brazylia i Chinami czula sie juz na tyle silna, aby bankierom na Wall Street pokazac jak „staly dwa drzewa i jedno sie zlamalo...” (w oryginale, prof. Clement pisal o srodkowym palcu prawej reki – Red.). Argentyna zaczela swiatu udowadniac, ze okolo polowa kredytodawców juz odniosla spore profity z argentynskich dlugów i ze to nie jest w porzadku, aby domagala sie nastepnych. To stanowisko wyeksponowaly chinskie i indyjskie media. Przy okazji, Argentyna na papierze udowodnila swiatu, w jaki sposób próbowano ja zbankrutowac i co to w praktyce oznaczalo.

Brytyjski „Guardian” pisze: Trzy rzeczy pracowaly na korzysc Argentyny. Po pierwsze, karta Kirchnera byla silna dzieki silnej ekonomii. Po drugie, zaczela wychodzic prawda o Miedzynarodowym Funduszu Walutowym. Dlatego chcial doprowadzic do szybkiej ugody. Po trzecie, Wall Street wyniósl sie z Argentyny tuz przed kryzysem i negocjacje prowadzily banki europejskie. Amerykanskie Ministerstwo Skarbu nie bylo pod naciskami, aby postepowac twardo z Argentyna. Takze nie chciano, aby Kirchner zbratal sie z silnym populista, prezydentem Brazylii, Lula...

W slady Argentyny – pokazania globalistom tylnej czesci ciala, moze isc teraz wiele zadluzonych krajów. W tym takze i Polska. I tego wlasnie finansjera obawia sie najbardziej. Zostal stworzony precedens. Stosunkowo malo znaczacy kraj, przyparty do muru sprzeciwil sie utartym sloganom demokracji, prawa i wolnego rynku. I wygral – przynajmniej jak na razie. Dla innych krajów zaistniala wielka szansa. Teraz, kiedy armia amerykanska uwiklana jest w Iraku, mozna zrzucic jarzmo. Tylko trzeba chciec i do tego dazyc. Tak jak zrobili to mieszkancy Argentyny niezaleznie od funkcji spolecznej, majatku i wyksztalcenia.

prof. dr Ronald Clement

Materialy zródlowe:

Alavio Grupo, March in Defence of Zanon, Z magazine, 17 wrzesnia 2004.

Balch Oliver, Taking care of business, Guardian, 3 czerwca 2005.

Burgo Ezequiel, Argentinas miraculous recovery owes little to the IMF, Guardian, 13 grudnia 2004.

Elliot Larry, Who needs the hand of God?, Guardian, 7 marca 2005.

Free-Market Flop: What Happened in Argentina, (www.americas.org/item_77).

Goni Uki, Argentina seeks arrest of Menem, Guardian, 22 kwietnia 2004.

Hacher Sebastian, Beneton vs. Mapuche, Z magazine, 6 czerwca 2005.

Katel Peter, Argentinas Crisis Explained, Time, 20 grudnia 2001.

Morduchowicz Daniel, Manufacturing militiants, Z magazine, 8 maja 2005.

New Argentinian president-elect pleads for national unity, CNN, 25 pazdziernika 1999.

The 100 billion dollar question, Guardian, 13 stycznia 2005.

Whitbeck Harris, Struggling economy fuels Argentine emigration, CNN, 23 lipca 2001.
Zbyt duze zadluzenie Polski i Polakow na rynkach miedzynarodowych finansow
Prosi o klopoty.
Kto popycha Polske i Polakow do tak duzego zadluzenia?

Argentina Didn't Fall on Its Own
Wall Street Pushed Debt Till the Last

By Paul Blustein
Washington Post Staff Writer
Sunday, August 3, 2003;

BUENOS AIRES -- Ah, the memories: Feasting on slabs of tender Argentine steak. Skiing at a resort overlooking a shimmering lake in the Andes. And late-night outings to a "gentlemen's club" in a posh Buenos Aires neighborhood.

Such diversions awaited the investment bankers, brokers and money managers who flocked to Argentina in the late 1990s. In those days, Wall Street firms touted Argentina as one of the world's hottest economies as they raked in fat fees for marketing the country's stocks and bonds.

The human scale of Argentina's crisis: People wait to search for food in garbage

Thus were sown the seeds of one of the most spectacular economic collapses in modern history, a debacle in which Wall Street played a major role.

The fantasyland that Argentina represented for foreign financiers came to a catastrophic end early last year, when the government defaulted on most of its $141 billion debt and devalued the nation's currency. A wrenching recession left well over a fifth of the labor force jobless and threw millions into poverty.

An extensive review of the conduct of financial market players in Argentina reveals Wall Street's complicity in those events. Investment bankers, analysts and bond traders served their own interests when they pumped up euphoria about the country's prospects, with disastrous results.

Big securities firms reaped nearly $1 billion in fees from underwriting Argentine government bonds during the decade 1991-2001, and those firms' analysts were generally the ones producing the most bullish and influential reports on the country. Similar conflicts of interest involving analysts' research have come to light in other flameouts of the "bubble" era, such as Enron Corp. and WorldCom Inc. In Argentina's case, though, the injured party was not a group of stockholders or 401(k) owners, it was South America's second-largest country.

Other factors besides optimistic analyses impelled foreigners to pour funds into Argentina with such reckless abandon as to make the eventual crash more likely and more devastating. One was Wall Street's system for rating the performance of mutual fund and pension fund managers, who were major buyers of Argentine bonds. Bizarrely, the system rewarded investing in emerging markets with the biggest debts -- and Argentina was often No. 1 on that list during the 1990s.

Within the financial fraternity, some acknowledge that this behavior was a major contributor to the downfall of a country that prided itself on following free-market tenets. That is because the optimism emanating from Wall Street, combined with the heavy inflow of money, made the Argentine government comfortable issuing more and more bonds, driving its debt to levels that would ultimately prove ruinous.

"The time has come to do our mea culpa," Hans-Joerg Rudloff, chairman of the executive committee at Barclays Capital, said at a conference of bank and brokerage executives in London a few months ago. "Argentina obviously stands as much as Enron" in showing that "things have been done and said by our industry which were realized at the time to be wrong, to be self-serving."

Compounding the financial industry's sins, Rudloff said, were its sales of Argentine bonds to individual investors, mostly in Europe, when the pros balked at buying them. Moreover, in mid-2001, as Argentina was hurtling toward default, Wall Street promoted an expensive and ultimately futile "debt swap" that gave Argentina more time to pay its debts but jacked up the interest cost. The fees on that deal alone totaled nearly $100 million.

Wall Street firms assert that their enthusiasm for backing Argentina's borrowing was motivated by a sincere, if misplaced, optimism about the country's economic strengths. But critics contend that the same forces that fueled the U.S. tech-stock frenzy were at work in Argentina, in effect causing economic globalization to play a cruel trick on the country.

Charles W. Calomiris, a Columbia University economist who was one of the earliest prophets of Argentina's financial doom, wonders why government investigators have not intervened, given the danger that the same fate could befall other countries.

"How come we have one standard for private-sector deals, where everybody is getting all upset about conflicts of interest, and nobody in Washington has raised an eyebrow over the obvious conflicts of interest involving research and underwriting activities by U.S. financial firms in the area of emerging-market sovereign debt?" Calomiris said.

"A Bravo New World." So proclaimed the title page of a report on Argentina and other Latin American markets that Goldman, Sachs & Co. sent to clients in 1996.

The report hailed Argentina for shucking policies that had afflicted the country for decades with stagnation, bouts of hyperinflation and repeated currency devaluations. The government of President Carlos Menem was accelerating reforms launched in the early 1990s aimed at deregulating the economy and turning inefficient state-run enterprises over to the private sector. Particularly important, the report's authors observed, was Argentina's determination to maintain its currency "convertibility" system, which guaranteed that the central bank would exchange pesos for dollars at a fixed rate -- one peso for one dollar. Implemented in 1991, that system was remarkably effective in keeping inflation at bay, imparting a sense of stability among consumers, savers and businesses that had been absent for generations.

"For Argentine citizens and for those investors who were willing to believe in [the government's] promises, the benefits are now becoming apparent," the Goldman report said. The nation's economy, which started to grow robustly in the early 1990s, expanded at an average 5.8 percent rate from 1996 through 1998.

As the report suggested, that success story translated into a compelling sales pitch for the Street.

Seeking to exploit a fevered atmosphere for emerging markets, firms such as Goldman, Morgan Stanley & Co. and Credit Suisse First Boston LLC built their presence in Argentina and neighboring countries by dispatching teams of economists and financial experts, many in their twenties and early thirties. They competed fiercely for "mandates" from governments to be lead managers of bond sales, especially in Argentina, whose government was the single largest emerging-market bond issuer. They found plenty of customers for the bonds in the United States and other wealthy countries among professional investors who managed hundreds of billions of dollars held in mutual funds, pension funds, insurance companies and other large institutions.

"Every time we finished a meeting [with institutional investors], the orders would come," said Miguel Kiguel, who then was Argentina's finance secretary, recalling the demand for a $2 billion issue of 20-year bonds, managed in 1997 by J.P. Morgan and Merrill Lynch.

In the emerging-markets world, people "were making money hand over fist in those days," said Stewart Hobart, a recruiter working in the field. According to Hobart and other recruiters, strategists and senior economists at major banks typically earned $350,000 to $900,000 a year, including bonuses, while their bosses, the heads of emerging-markets research, were paid well more than $1 million.

Much was at stake for the firms in their Argentine business. Were it not for Argentina's prodigious bond sales, LatinFinance magazine reported in 1998, many emerging-market investment bankers "would probably have been twiddling their thumbs" that year, because crises in Asia and Russia caused capital flows to dry up to the markets they usually served.

One securities firm, Dresdner Kleinwort Benson, reassured clients who were worried that Argentina would follow countries like Thailand and Indonesia into turmoil. "Argentina has come through the first phase of the Asian crisis with flying colors," the firm said in a June 1998 report, and it was "no coincidence. The economic fundamentals are considerably stronger than three and a half years ago."

Amid the ebullience, however, Argentina was laying the groundwork for its economic destruction.

Early Warning

In meetings with top Argentine policymakers in April 1998 to discuss the country's finances, a senior official of the International Monetary Fund, Teresa Ter-Minassian, sounded the alarm that the country might be headed for an Asian-style meltdown. "The Argentine economy contains a sort of Molotov cocktail," Ter-Minassian was quoted in Argentine media reports as saying.

Many economists' postmortems on the crisis agree: that was when Argentina went wrong, missing a crucial opportunity while the economy was going gangbusters to reduce its vulnerability to crisis.

In particular, the government had to shrink its budget deficit, because its constant borrowing was causing its debt load to increase, from 29 percent of gross domestic product in 1993 to 41 percent of GDP in 1998. Argentina had a special reason to exercise extraordinary prudence: the cherished convertibility system for the peso. If markets began to get jittery about the government's ability to repay its debts, they might well lose confidence in the currency, and overwhelm the system by dumping pesos for dollars.

Argentina's budget policy was "not all that bad" during the 1990s; "it just wasn't terrific at a time when terrific was needed," said Nancy Birdsall, president of the Center for Global Development.

Globalization is supposed to keep problems like Argentina's from occurring. In theory, international financial markets reward sound economic policies by steering capital to countries that practice them. The influence of the capital inflow makes a government even more disciplined, because policymakers know that otherwise investors may yank their money out.

In practice, the gusher of foreign money lulled Argentina's government into complacency, acknowledged Rogelio Frigerio, who was secretary of economic policy in 1998. "If you get the money so easily as we did, it's very tough to tell the politicians, 'Don't spend more, be more prudent,' because the money was there, and they knew it," he said.

Argentina's best chance to put its economy on a sound footing was gone soon thereafter, as supercharged growth gave way to recession in 1999, mostly because of a financial crisis in neighboring Brazil. At that point, a vicious circle emerged: The slump caused tax revenue to fall, which widened the budget deficit, which aroused concern about the government's ability to service its debt, which caused markets to drop, which deepened the recession, and so on.

Argentina was unable to escape the vicious circle, which gradually intensified over three years. At the big Wall Street firms, few realized how dire the country's predicament was -- with one notable exception.

Underplayed Pessimism

Long before Argentina's default, Desmond Lachman, chief emerging market economic strategist at Salomon Smith Barney Inc., saw that the Argentine economy had no way to break out of its slump and would hit the wall one way or another. Many people in the emerging-markets business recall the gloom Lachman conveyed in conversations with clients as recession began to grip Argentina, while analysts at other firms predicted a recovery.

But Lachman's pessimism was not spelled out in reports published by Salomon, a part of Citigroup, which was a major underwriter of Argentine government bonds. Written research reports are important in influencing where capital flows, partly because money managers want to have material in their files to back up their investment decisions.

Officials in Argentina's economy ministry knew that Lachman was describing the country's prospects in very dark terms. They continued to include Salomon among their underwriters anyway, but they told the firm to "make sure you have a variety of views" besides Lachman's, a former Argentine official recalled. Published research on Argentina by other Salomon analysts tended to be relatively sanguine about the country's chances for pulling through, even in the turbulent months of 2001 leading to the default.

Lachman, who left Salomon to become a scholar at the American Enterprise Institute, declined to be quoted for this story. Asked why his negative assessment of Argentina wasn't published, Arda Nazerian, a spokeswoman for Citigroup's securities arm, cited Salomon's merger with Citibank in the fall of 1998, which created a firm with an abundance of analysts, enabling Lachman to spend more time privately with big clients. "The expansion of our emerging-markets research team reduced Desmond's responsibilities for writing on individual countries," she said.

Lachman's story is emblematic of Wall Street's reluctance to offend major issuers of securities. "It's a lot of self-censorship," said Federico Thomsen, who until recently was chief economist of ING Barings's office in Buenos Aires. "It's like, if you have something good to say, you say it, but if you have something bad to say, just keep your mouth shut."

The reports that Wall Street firms published on Argentina, to be sure, became much less bullish as the recession deepened in 2000 and early 2001. Analysts increasingly stressed the importance of the government cutting its deficit and reforming labor laws. But in general, the reports predicted that Argentina would muddle through. An example was a report published in October 2000 by J.P. Morgan, the biggest underwriter of Argentine bonds in the 1990s, titled, "Argentina's debt dynamics: Much ado about not so much."

By contrast, the analyst who most publicly warned of Argentina's impending doom was Walter Molano, head of research at BCP Securities, a Connecticut firm that does no underwriting of sovereign bonds.

Such evidence of bias among analysts is misleading, according to some current and former analysts who maintain that their overriding objective has always been to serve investor-clients well by providing the best advice possible. "My incentive is to be able to predict what will happen," said Siobhan Manning, emerging market strategist at Caboto USA. "If I can predict accurately, hopefully I gain credibility, and the firm does, and I'm able to make money."

But others acknowledge that they cannot help being influenced by the fact that their compensation is likely to be greater if their investment banking colleagues win deals to sell bonds. For one thing, success for the investment bankers means the pool of money available for bonuses will be larger, and at some firms, the analysts' bonuses are decided by groups of managers that include investment bankers.

"Your salary will be about one-third of your compensation in a decent year, so your bonus is everything," said Christian Stracke, who covered Latin American economies at Deutsche Bank and other firms in the 1990s and is now with CreditSights, a much smaller outfit specializing in research. "You'll never know what percentage of that bonus came from the recommendation of [investment bankers], but you do know that without the recommendation of [investment bankers], your bonus is just not going to be very big."

Although analysts want to make the right calls, Stracke said, "they're in it for the money. If they were in it to be smart, they'd be professors."

A Perverse Situation

It wasn't just rosy analyst reports that enticed big investors to buy Argentine bonds. Many money managers thought they had to be big holders of the bonds because their jobs depended on it. The word "perverse" is repeatedly used by people in the industry to describe what happened.

Just as in the world of stock market investing, where money managers aim to beat the Standard & Poor's 500-stock index, many professional investors in emerging markets are judged every quarter or so by how well their portfolios fare in comparison to a benchmark. Their job security and annual bonuses have often depended on whether they outperform an index called the Emerging Markets Bond Index-Plus, developed by J.P. Morgan, which tracks the prices of bonds issued by various emerging economies.

During much of the 1990s, Argentina had the heaviest weighting in the index of any nation, peaking at 28.8 percent in 1998 -- not because of its economic size, but simply because its government sold so many bonds.

The index virtually forced big investors to lend vast sums to Argentina even if they feared that the country was likely to default in the long run, several money managers said. Although default would hurt their portfolios, they would still lose less than the index as long as they were a bit "underweight," meaning they held a smaller percentage of Argentine bonds than the index dictated.

They didn't dare be too far underweight. Money managers who shunned Argentine bonds were taking a huge risk, because their portfolios would almost certainly underperform the index in the event Argentine bonds rallied, as happened from time to time.

So at investor gatherings, money managers who were asked their views and investment positions on Argentina would often say "negative" and "underweight," said Mohamed El-Erian, who manages emerging-market bonds at Pimco, the giant West Coast investment firm.

"The dreaded third question would come: 'How much underweight?'" El-Erian said. "They would say, 'It's 22 percent of the index. I can't possibly be more than 5 percent underweight.' So they'd have 17 percent of their money in Argentina."

Indexation survives for lack of a good alternative for measuring money managers' skills, but unhappiness over its flaws is widespread. Everyone knows that the system "can cause credit deterioration" by impelling more lending to borrowers with the most debt, said Michael Pettis, a professor at Columbia University Business School who was a managing director in the fixed income capital markets group at Bear Stearns.

It is like "a bizarre AA program in which you remove booze from the homes of people who are reducing the amount they drink and put it into the homes of people who are drinking more every day," Pettis said. "This is probably not the best way to reduce drunkenness."

Europe Bought In Big

Professional portfolio managers, of course, had a pretty good sense of the dicey game they were playing with Argentine bonds. The same could not be said of some others.

Felicia Migliorini, a divorcee who lives north of Rome, sank her life savings, about $135,000, into Argentine bonds in March 2001. About 400,000 fellow Italians did the same; together with other individuals, mostly in Europe, they now hold about $24 billion in claims on the bankrupt Argentina government.

Migliorini has been forced to put her apartment up for sale because she cannot afford the condominium fees and other expenses. Like thousands of other Italians, she blames her bank, which sold her the bonds. Lawsuits are flying; the banks contend that the purchasers were mostly wealthy, sophisticated people who surely realized what sort of risks they were taking. But Migliorini is outraged. "They told me [the bonds] were good, stable, guaranteed, and that since they were obligations they had to be paid back," she said.

European retail investors like Migliorini were an attractive market for the syndicates selling Argentine bonds. Professional money managers in the United States were often reluctant to buy at the yields the Argentine authorities were willing to pay. So the syndicates tailored a number of their offerings to Europe, in local currencies.

One attraction of the European market was that regulations protecting small investors are substantially less strict than in the United States.

"That's what kept Argentina going," said Tom White, who at the time was employed by Metropolitan Life Insurance Co. as an emerging-market bond manager. "Those poor suckers didn't have a clue as to what they were buying."

For Argentina, "keeping the country going" might sound beneficial. But a different conclusion could be reached as the recession dragged on and the government's debt neared 50 percent of gross domestic product in late 2000. The longer Argentina was kept going with infusions of cash, and the more the country delayed facing unpleasant realities about its plight, the more cataclysmic a crash it would suffer.

At a closed-door meeting at the Argentine Embassy in Washington in October 2000 to discuss the country's finances, Calomiris, the Columbia professor, urged that the government summarily reduce the amount of its debt payments by 20 to 30 percent. The country, he recalled saying, was ensnared in a trap: The markets were demanding increasingly high interest payments on the mountain of debt at rates far in excess of the economy's capacity to grow.

Foreign creditors were bound to conclude sooner or later that the debt was unpayable in full, Calomiris warned, and if Argentina continued trying to honor its obligations it would only build up more vulnerability to complete financial breakdown.

Calomiris's proposal was rejected by the Argentine government and the IMF as too drastic. But in the months that followed, his scenario began to unfold more or less as forecast.

Capital fled the country and interest rates skyrocketed when a political rift erupted in the cabinet of President Fernando de la Rua in November 2000.

The IMF rushed to Argentina's aid with a $14 billion loan, but after a brief rally, the country's markets sank anew. By the spring, buyers of Argentine government bonds were demanding yields as high as 10.5 percentage points above U.S. Treasurys, which meant that interest costs would become even more burdensome for the government and the economy at large.

Wall Street had one more plan to keep Argentina going -- a profitable one, at least from the Street's standpoint.

Debt Swap

Upon being appointed Argentina's economy minister in March 2001, Domingo Cavallo had barely ensconced himself in his office before David Mulford, chairman international of Credit Suisse First Boston, arrived to make a pitch.

Cavallo, the father of Argentina's peso-convertibility system, had a long history of dealings with Mulford, going back to Cavallo's previous term as economy minister from 1991 to 1996. The men got to know each other when Mulford was Treasury undersecretary for international affairs during the first Bush administration, and their relationship deepened when Mulford joined CSFB, which handled the privatization of Argentina's state oil company and became one of the biggest underwriters of Argentine government bonds.

Mulford had an idea for a deal that would dwarf the ones he had done before. He proposed a "debt swap," in which Argentina's bondholders would be given the opportunity to exchange their old bonds for new ones, on a voluntary basis. The purpose was to eliminate a problem that was disturbing the markets -- the large amount of interest and principal payments Argentina was scheduled to make in the years 2001 through 2005. Under the swap, those interest and principal payments would be stretched out so that much more would fall due in the years after 2005. That would give Argentina "breathing space" to restart economic growth, Mulford contended.

Despite the skepticism of some analysts and policymakers, including the IMF's chief economist, who believed the deal would prolong the agony and dig Argentina into a deeper hole, Cavallo agreed to try the swap.

Mulford traveled to the world's financial capitals to pitch the swap, which he described as creating the opportunity for improvement in the economy, the fiscal situation and market sentiment. The deal was "essential to long-term success in restoring Argentine growth," he declared in Buenos Aires. Mulford declined to comment for this article.

The results, announced in June, were proclaimed a resounding success: Bondholders offered to exchange nearly $30 billion worth of bonds, considerably more than had been expected. The seven banks that managed the deal, led by CSFB and Morgan, collected nearly $100 million in fees, an amount they justified by pointing to the 60-plus experts who worked on the complex transactions.

Within weeks of the deal's completion, though, Argentine markets were again in a tailspin and another IMF loan in August provided only a temporary respite.

By late November 2001, deposits were flying out of Argentine banks. The government took the extraordinary measure of slapping controls on withdrawals.

That helped trigger street demonstrations and rioting, which led to the resignations of Cavallo and de la Rua in mid-December. Their successors soon thereafter declared default and freed the peso from its dollar anchor.

Lessons Learned

A year and a half after the crash, Argentina has begun recovering from its depression. Although the economy is still producing considerably less than before the crisis, and unemployment is much higher, growth has picked up in the past several quarters. A few Wall Street bankers are sniffing around again for deals to restructure defaulted debt, but the national government has ruled out hiring any firm that underwrote its bonds during the 1990s.

The brightening outlook in Argentina has helped attract a new inflow of funds from abroad, enough to drive the stock market and the peso sharply higher this year. This time, however, the government has responded with restrictions aimed at limiting the amount of "hot" money coming into the country. The move reflects the view of some in Argentina, notably Roberto Lavagna, the current economy minister, about the lessons that should be learned from the country's economic collapse.

"The lesson is, we must pay attention to bubbles," Lavagna said in a visit to Washington this year. "With stocks, or companies, or countries, all are part of the same phenomenon. Probably Argentina is the best example of a country."

For developing nations, "the worst period is when financial markets have the most liquidity," Lavagna said. "This is when countries make the worst mistakes. That is certainly the case in Argentina."

Special correspondents Brian Byrnes in Buenos Aires, and Sarah Delaney in Rome, contributed to this report.

Kalendarium zbrodni Izraela Prezentację zbrodni żydowskiego szowinizmu na Bliskim Wschodzie

2010-03-27T15:27:00.001-07:00

Kalendarium zbrodni Izraela Prezentację zbrodni żydowskiego szowinizmu na Bliskim Wschodzie

The Warsaw Ghetto - From Despair to Defiance 1/5

Gaza is the Warsaw Ghetto - George Galloway - 2 Jan 09
orge Galloway condemns the "pathetic" "puppet" Arab leaders and compares the "ineffectual" but essential Palestinian resistance in Gaza to the Jewish resistance against the Nazis in the Warsaw Ghetto during World War II.

"The Palestinians have a choice of dying quietly of hunger and disease on their knees, or deciding to die noisily on their feet. It's an age-old dilemma, and it was faced most comparably by the Jews in the Warsaw Ghetto, who were locked up in a ghetto by the Nazi occupiers of Poland and were systematically starved to death..."

The photos in the video show the current 2009 Israeli bombardment of Gaza alongside photos of Jewish civilians and Nazi soldiers in the Warsaw Ghetto during World War II.

The audio is an excerpt from George Galloway's talkshow on Talksport Radio, recorded 2 January 2009. George Galloway's show is aired live online every Friday and Saturday night 10pm - 1am GMT:

oraz sankcje ONZ

Prezentację zbrodni żydowskiego szowinizmu na Bliskim Wschodzie zacząć należy od wstępu historycznego, który jest w tej sytuacji niezbędny. Syjonizm bowiem, jak każda ludobójcza ideologia żywi się kłamstwem i niewiedzą. Obecna sytuacja ma swoje korzenie w czasach starożytnych, kiedy to żydzowscy najeźdżcy opanowali tereny Palestyny, przyznając sobie do niej arbitralne prawo. Obiektywnie biorąc nie byli przecież jedynym ludem napadającym na innych. W porządku. Pierwszym jednak kłamstwem jest utożsamienie początków Palestyny z Żydami, jakby tam nikt przedtem nie istniał.

Otóż Żydzi byli zwykłymi i prymitywnymi nomadami stojącymi pod względem kulturalnym o wiele niżej od Egipcjan czy osiadłych ludów kananejskich zamieszkujących tereny Palestyny (Moabici, Amoryci, Ammonici, Amalekici, Jubuzyjczycy, Madianici) czy Filistynów.

Po osiedleniu się (XIII w. p.n.e.) stworzyli w XI w. p.n.e. królestwo Izraela, które swój rozwój zawdzięczało królom Dawidowi oraz Salomonowi (zbudował w Jerozolimie Świątynię), po którego śmierci (ok. 922 p.n.e.) konflikty międzyplemienne doprowadziły do rozpadu królestwa na część pn. (Izrael) i pd. (Juda). W VIII w. p.n.e. Izrael został podbity przez Asyrię, natomiast Judę w VI w. p.n.e. zniszczyła Babilonia, a ludność wysiedlono.

Po upadku państwa babilońskiego Palestyna weszła w skład imperium perskiego, a w IV w. p.n.e. - monarchii Aleksandra III Wielkiego. W II w. p.n.e. zamieszkane przez Żydów obszary Palestyny uzyskały niepodległość (rządy Machabeuszy), od 63 r. p.n.e. podlegały Rzymowi jako państwo sprzymierzone, zaś w 6 r. n.e. stały się rzymską prowincją (Judea); w tym okresie w Palestynie żyło ok. 2,5 mln Żydów, w innych krajach ok. 5,5 mln. Panowanie Rzymian wywoływało protesty ludności żydowskiej, która dwukrotnie wystąpiła przeciw obcej władzy.

Rzymianie, tłumiąc powstanie 66-73, zburzyli Świątynię, a po klęsce kolejnego powstania 132-135 prawie całą ludność żydowską wygnali z Judei. Rozpoczęło to okres diaspory, czyli, obiektywnie mówiąc, powrót do stanu przedpalestyńskiego.

I tutaj trzeba zaznaczć, że Żydzi (poza maleńką liczbą) od tej pory nie zamieszkiwali tej ziemi przez 1800 lat!

Natomiast jej ludność tworzyli potomkowie starożytnych Kananejczyków i Filistynów (od nich nazwa krainy!), czyli dzisiejsi prawowici właściciele tej ziemi - Palestyńczycy.

Zamieszkiwali oni tu nieprzerwanie, lecz nigdy nie udało im się uzyskać niepodległego bytu państwowego. Syjonizm, na podobieństwo hitleryzmu, tworzy własną historię zrabowanej ziemi i rości prawa do terytorium, na którym przez 18 wieków nie było Żydów. Według niej ziemie palestyńskie były do ponownego zajęcia przez "rasę panów" leżącym odłogiem terenem, na którym nie było takiego narodu jak Palestyńczycy !!!

Kim są ci Arabowie. Nawet w "polskiej" Encyklopedii Multimedialnej PWN są określeni jako "arabscy mieszkańcy byłego brytyjskiego terytorium mandatowego Palestyny i ich potomkowie". Co za parch to napisał?!! O narodzie, który już na początku XX wieku stworzył narodowy ruch niepodległościowy.

Czym innym jak nie czystym semifaszyzmem jest twierdzenie o "historycznym(?)", "boskim(?)" czy "moralnym(?)", "naturalnym(?)" prawie do odtworzenia starożytnego państwa, które istniało 3 tys. lat temu! Od końca XIX wieku rozpocząła się, zgodnie z ideą syjonistycznego lebensraumu, kolonizacja Palestyny, co wzbudziło oczywisty sprzeciw Palestyńczyków.

Chylące się ku upadkowi Imperium Osmańskie (w przeszłości przychylne dla Żydów) nie reagowało. W okresie I wojny Najwyższa Rada Aliancka przyznając W. Brytanii mandat zobowiązała rząd brytyjski do stworzenia warunków powstania w Palestynie "żydowskiej siedziby narodowej" (1917 tzw. deklaracja Balfoura) przy zapewnieniu praw cywilnych i wyznaniowych ludności nieżydowskiej.

To wszystko mimo,że naród palestyński stanowił wówczas 92% mieszkańców terytorium mandatowego a Żydzi zdołali wykupić tylko 2% ziemi !!! W okresie międzywojennym Palestyńczycy występowali przeciw kolonizowaniu ich kraju w 1920, 1921, 1929 i w wielkim powstaniu 1936-39. Po wojnie napływ obcych wzmógł się, a Wielka Brytania zwróciła się do ONZ. I organizacja ta, wysmarowana prawami człowieka, miast bronić prawowitych właścicieli podjęła 29 listopada 1947 pod naciskiem USA decyzję o podziale Palestyny na państwo palestyńskie i żydowskie.

Żydzi uzyskali 56% ziemi Palestyńczyków (i to najżyźniejszej), choć dotąd zdołali jej wydzeć tylko 6% i było ich 500 tys., gdy autochtonów 1130 tys. Państwo żydowskie miało mieć 1100 tys. mieszkańców, w tym 600 tys. Palestyńczyków. Zbrodnia przeciw ludzkości. I tak się stało. Tymczasem Wielka Brytania zapowiedziała wycofanie wojsk i administracji z Palestyny na 14 V 1948, dzień wcześniej Tymczasowa Rada Narodowa w Tel Awiwie proklamowała utworzenie Państwa Izrael.

Spowodowało to wkroczenie oddziałów armii egipskiej, irackiej, syryjskiej, libańskiej, jordańskiej, jemeńskiej i Arabii Saudyjskiej dla obrony swych braci. Działania wojenne trwały do 1949.

Żydowscy agresorzy posiadali wsparcie zamożnej diaspory i braci z ZSRR (np. czołgi z Czechosłowacji), którzy liczyli na stworzenie bliskowschodniego ośrodka komunistycznego. Izrael zwyciężył i pod jego kontrolą znalazło się 6,6 tys. km2, czyli znacznie więcej niż to wynikało z wcześniejszego podziału Palestyny przez ONZ.

726 tys. Palestyńczyków zostało wysiedlonych lub uciekło przed ludobójstwem syjonistów. Żydzi opanowali część obszaru przyznanego Arabom, powiększając terytorium swego państwa do ok. 20 tys. km2 (z 14 tys. km2 przyznanych przez ONZ). Po klęsce rządy państw arab. zostały zmuszone do podpisania między II a VII 1949 zawieszenia broni z Izraelem (Arabia Saudyjska wycofała swe wojska bez podpisania zawieszenia), akceptującego tymczasową granicę na linii przerwania ognia. Pozostała część kraju weszła w skład Jordanii.

W 1964 powstała Organizacja Wyzwolenia Palestyny.

W 1967 podczas tzw. wojny sześciodniowej agresor zajął syryjskie Wzgórza Golan, jordański Zachodni Brzeg Jordanu i wschodnią Jerozolimę, egipski Synaj i Okręg Gazy. Po wojnie Jom Kipur 1973 Egipt zdołał odebrać Kanał Sueski, a Syria część Wzgórz. Synaj powrócił do Egiptu na mocy pokoju w 1979.

6 czerwca 1982 miała miejsce żydowska agresja na Liban w celu likwidacji ruchu oporu OWP. Okupant wycofał się dopiero w 1985, a ze strefy bezpieczeństwa w południowym Libanie w 2000.

Tak w zarysie przedstawiają się ramy historyczne zbrodni i agresji żydowskich na Bliskim Wschodzie.

Teraz przyjrzyjmy się szczegółom.

Ludobójstwa, rzezie i masakry Palestyńczyków od 1947roku

- Hotel King David, 22 lipiec, 1946 - Hotel King David został wysadzony w powietrze przez syjonistow zydowskich 22 lipca 1946 roku zabijając 91 osób.

- Masakra w Jehida - 13.12.1947 - ludzie z arabskiej wioski położonej w pobliżu Petah Tekva (pierwszej syjonistycznej kolonii) siedzieli w miejscowym lokalu, gdy zobaczyli, iż do wioski zbliżają się kolumny wyglądające na brytyjskie patrole. Nie byli zbyt podejrzliwi, gdyż Brytyjczycy zapewniali im bezpieczeństwo. Szczególnie, że poprzedniego dnia żydowscy terroryści wymordowali 12 Palestyńczyków. Cztery samochody zatrzymały się przed kawiarenką i wysiedli z nich mężczyźni ubrani w uniforny khaki i hełmy. Szybko okazało się, że nie przybyli ochraniać wieśniaków. Zaczęli strzelać w tłum wypełniający kawiarenkę. Kilku Żydów zaczęło podkładanie bomb pod domami, podczas gdy inni rzucali granatami. Przez chwilę wydawało się, że bandyci wymordują całą wioskę, jednak nadjechał prawdziwy patrol i przerwał masakrę. Zginęło 7 Arabów. Wcześniej, jednego tylko dnia, 6 Palestyńczyków zostało zabitych, 23 rannych, kiedy wybuchła bomba w tłumie zebranym blisko Bramy Damasceńskiej w Jerozolimie. W Jaffie bomba zabiła 6 Arabów, raniła 40.

- Masakra w Kiszas - 18.12.1947 - 2 samochody z terrorystami Hagany otwierającymi ogień i rzucającymi granatami przejechały przez wioskę, zabijając 10 osób.

- Masakra w Qazaza - 19.12.1947 - 5 dzieci zginęło w wysadzonym budynku muktara ("sołtysa").

- Masakra w Al-Szejk - 1.01.1948 - tej nocy około 200 uzbrojonych żydowskich morderców Podeszło pod małą wioskę 5km na południowy wschód od Hajfy. Bandyci wrzucali do domów granaty i wykańczali niedobitki ogniem karabinów. Zginęło ponad 40 osób.

- Masakra w Deir Jassin - 9-10.04.1948 - najlepszy przykład żydowskiego bestialstwa i neohitlerowskiego zdziczenia. Muktar wioski zgodził się dostarczyć syjonistom pewnych informacji. W operacji nazwanej "Jedność" Hagana współpracowała z Irgunem i Gangiem Sterna. O godz. 4:30 w nocy 9.04. syjoniści otoczyli wioskę, która była położona między żydowskimi osadami Givat Shaul i Montefiore. Przez dwa dni żydowscy kaci mordowali mężczyzn, kobiety i dzieci, bez względu na wiek. Gwałcili kobiety i rabowali domy. Mężczyznom odcinano genitalia. Relacja z eksterminacji pochodzi od doktora z Czerwonego Krzyża, który przybył na miejsce następnego dnia. Masakra została dokonana różnymi sposobami. Rozstrzeliwano, rzucano w ludzi granatami, zażynano nożami. Rozcinano brzuchy ciężarnych kobiet. Szczególną przyjemność sprawiało oprawcom zabijanie dzieci na rękach matek. Ok. 25 kobiet w ciąży zostało zakłutych bagnetami w brzuch. 52 dzieci okrutnie okaleczono i obcięto głowy na oczach rodziców. Agencja Żydowska i władze brytyjskie wiedziały o trwającej masakrze. Odpowiedzialnym za akcję był Menachem Begin, późniejszy laureat pokojowej nagrody Nobla. Pochodził z Polski. Hagana organizowała w 1946 zamach na hotel jerozolimski King David, w którym z rąk żydowskich kolonistów padło 500 osób.

- Masakra w Naser Al-Din - 13-14.04.1948 - oddział Irgunu wszedł do tej wsi (blisko Tyberiady) w nocy 13.04. przebrany za partyzantów. Mieszkańcy wyszli ich powitać i zaczęli ginąć pod żydowskim ogniem. Na kilkaset osób przeżyło 40. Wszystkie domy zrównano z ziemią.

- Masakra w Beit Daras - 21.05.1948 - po licznych nieudanych próbach zajęcia tej wsi bandyci zorganizowali większy oddział i otoczyli ją. Mężczyźni zdecydowali, że kobiety i dzieci powinny opuścić wieś. Jak tylko opuściły wieś, wpadły w zasadzkę i zostały wymordowane.

- Masakra w meczecie Dahmash - 11.07.1948 - po zajęciu przez żydowski 89 batalion komandosów Mosze Dajana Liddy, Żydzi powiedzieli Arabom, przez głośniki, że będą bezpieczni jak wejdą do meczetu. W odwecie za śmierć kilku żołnieży Żydzi wymordowali ponad 100 Palestyńczyków w meczecie, a ich ciała rozkładały się przez 10 dni w upale. Meczet jest pusty do dzisiaj. Masakra ta wywołała panikę między mieszkańcami Liddy i Ramle, którym rozkazano opuścić te miasta. Większość z 60 tys. mieszkańców tych miast przybyło do obozów uchodźców blisko Ramallah. Około 350 zginęło z odwodnienia i upałów. Wielu przeżyło dzięki piciu własnej uryny. Warunki w obozie pochłonęły dalsze ofiary.

- Masakra w Dawajme - 29.10.1948 - z zeznań żołnierza biorącego udział w okupacji wioski w okręgu Hajfy wiemy, że kaci wymordowali od 80 do 100 mężczyzn, kobiet i dzieci. Zabijali dzieci bijąc je pałkami po głowach. Jeden z oficerów rozkazał wprowadzić dwie kobiety do budynku, który miał zamiar wysadzić. Zeznający żołnierz mówił, jak jeden z morderców chwlił się zrabowaną biżuterią kobiety, którą zabił. Masakra została przeprowadona przez ludobójców z Liddy.

- Masakra w Falameh, 2 kwiecień, 1951

- Masakra w Szarafat - 7.02.1951 - regularne oddziały przekroczyły linię zawieszenia broni i wkroczyły do wioski położonej 5km od Jerozolimy. Wysadzono dom muktara i jego sąsiadów. 10 osób zginęło (2 mężczyzn, 3 kobiety, 5 dzieci), 8 było rannych.

- Masakra w Kibja - 14.10.1953 - 21:30, około 700 żydowskich żołnierzy zaatakowało przygraniczną wioskę w Jordanii, na północny zachód od Jerozolimy. Używając moździeży, karabinów i materiałów wybuchowych wysadzili 42 domy, szkołę i meczet. Każdy znaleziony mieszkaniec został zamordowany. 75 wieśniaków zginęło, ich ciała wrzucono do studni. Rozkaz akcji wydał rzeźnik Arabów - Ariel Szaron.

- Masakra Kafr Qasem - 29.10.1956 - izraelska straż graniczna zaczęła akcję nazwaną Trójkąt Wsi o 16:00. Powiedzieli muktarom tych wsi, że godzina policyjna tego dnia aczęła się od 17:00 zamiast jak zwykle od 18:00. Muktarzy protestowali, iż poza wioską jest 400 pracujących i nie ma czasu, by ich powiadomić o zmianach. Oficer zapewnił, że się nimi zajmą. Mordercy czekali na powracających u wejścia do wsi. Wymordowano 43 osoby. Przy północnym wejściu do wsi zabito jeszcze 3, a 2 w samej wsi. Porucznik Dajan, kierował masakrami, objeżdżając teren jeepem.

- Masakra w Al-Sammou - 13.11.1966 - armia przeprowadziła rajd na wioskę, niszcząc 125 domów, wiejską klinikę i szkołę. 18 osób zginęło, 54 zostało rannych.

- Masakra w obozach Sabra i Szatila - 15-18.09.1982 - wymordowanie przez marionetkową Falangę Libańską i żydowskich żołnierzy przebranych za Libańczyków ponad 3000 Palestyńczyków. Żydowska armia dostarczyła buldożerów i reflektorów oświetlających w nocy teren obozów. Liban znajdował się pod okupacją Izraela. Operacja zaplanowana i kierowana przez ministra obrony Szarona i Menachema Begina.

- Masakra w Ojon Qara - 20.05.1990 - żydowski żołnierz ustawił w szeregu ponad 20 ludzi i zastrzelił 7. 13 osób zginęło podczas protestów przeciw zbrodni na innych terenach.

- Masakra w meczecie Al-Aqsa w Jerozolimie - 8.10.1990 - policja otworzyła ogień do modlących się, zabijając 22 wiernych.

- Masakra w meczecie Ibrahima - 25.02.1994 - żydowski terrorysta z Kiriat Arba wymordował 61 osób w meczecie hebrońskim, ranił 200. Póżniejsze manifestacje krwawo zgniecione przez Żydów. 23 ofiary i setki rannych.

- Masakra w Jabalii - 28.03.1994 - żydowski bezpieczniak otwiera ogień zabijając 6 i raniąc 49 palestyńskich aktywistów. Ranni byli wyciągani z samochodów i zabijani strzałem w głowę.
- Masakra na punkcie kontrolnym Erec - 17.07.1994 - 11 Palestyńczyków zbitych, 200 rannych.

- "Żydowska egzekucja" - październik 2000 - jeden z tysięcy, lecz wyjątkowo tragiczny i charakterystyczny obrazek. Żydowscy snajperzy namierzają 12-letniego chłopca Muhhamada al.-Durraha. Bawią się swoją ofiarą przez 45 minut!! Chłopca swym ciałem chroni ojciec Dżamal, obaj chowają się przy jakiejś kamiennej bryle. Dżamal błaga po hebrajsku żydowskich bandytów, by wstrzymali ogień. Chłopiec umiera na rękach ojca po trafieniu 4 kulami, ten zostaje ciężko ranny. ...Snajper zdjął kierowcę ambulansu chcącego uratować ojca i syna.

Wielokrotne bombardowania miast i obozów uchodźców palestyńskich. Przykładem tego było zbombardowanie wioski Kana w Libanie, gdzie natychmiast zginęło 101 osób. Wiele zostało rannych. Ok. 30 dzieci zostało poddanych amputacji rak i nóg.

Conajmniej 1250 zabitych podczas trwania Pierwszej Intifady (1988-1993), 90 tys. rannych. 1900 ofiar Drugiej Intifady trwającej od września 2000 (stan na styczeń 2003), ok. 20 tys. rannych.

9 kwiecień 1948: Połączone siły Irgun i Stern Gang dokonały brutalnej masakry 260 Arabów, mieszkańców wioski Deir Yassin. Wiekszość zmasakrowanych to kobiety i dzieci. Te żydowskie hordy nawet pastwiły się nad już nie żywymi zaspokajając w ten sposób swoje bestialskie tendencje. W kwietniu 1954 roku w czasie Wielkiego Tygodnia i w wigilię Wielkanocy, chrześcijańskie cmentarze w Haifa zostaly napadniete, krzyże połamane i zdeptane przez te kreatury, groby zbezczeszczone. Tak wiec izraelskie militarne podboje skierowane były przeciwko bezbronnym ludziom, którzy już wcześniej zostali sparaliżowani przez takie napady jak w Deir Yassin (w wyniku którego 250 Arabów, mężczyzn, kobiet i dzieci zostało zmasakrowanych.)

Maj 1948: Count Folke Bernadotte ze Szwecji został mianowany przez USA do mediacji pomiędzy Arabami a Izraelitami. W pierwszym jego raporcie z 16 września 1948 zalecał aby UN "jak najszybciej zapewniła arabskim uchodźcom prawo do powrotu do ich domów na terenie zajętym przez Żydów." Izraelici odpowiedzieli na swój własny, cichy sposób. Następnego dnia Bernadotte został zamordowany w Jerozolimie.

Odpowiedzialność za spektakularne zabójstwo, które spowodowało międzynarodowe oburzenie, zostało przyjęte przez nieznaną organizację "Fatherland Front". Pod tą nazwą faktycznie krył się Shamira Stern Gang. Yoshua Zeitler i Meshlam Markover ze Sterna powiedzieli w izraelskiej telewizji w 1989 rok, że oni odpowiednio kierowali i prowadzili tą operacje w której został zabity szwedzki dyplomata i jego francuski asystent. Zeitler, w wieku 71 lat, powiedział, że zdecydował się teraz mówić ponieważ obawia się, że UN i "goyim" (nie-Żydzi) znowu próbują zmusić Izrael do ustępstw.

Luty 1949: Izrael przeprowadził ofensywę w poprzek granicy z Egiptem, (linia Armistice) i wprowadzili swoje siły do Zatoki Aqaba, okupując palestyńską siedzibę policji w Umm Rashrash, której nazwę zmienili na Eilat.

1950: Izrael zajął Al-Uja, zdemilitaryzowaną strefę po stronie egipskiej, i Baqquara po stronie syryjskiej, wyrzucając ich arabskich mieszkańców, burząc ich domy i zrównując po nich ziemię buldożerami.

1950 - 1955: Izraelskie siły dopuściły się więcej niż 40 aktów zbrojnych agresji przeciwko arabskim pastwom. Prawie wszystkie spowodowały poważne straty życia, w tym: ataki i masakry w Quibya, Huleh w 1953, Nahalin, Kfar Qassem w 1954, Gaza i syryjska placówkę przy Jeziorze Tiberias, w 1955 roku. 14 - 15 październik, 1953: Oddziały pod komendą Ariel Sharon, zaatakowały nie uzbrojona wioskę arabską Qibya w zdemilitaryzowanej strefie. Wysadzili w powietrze 42 domy i zabili ponad 60 mieszkańców którzy przebywali w nich. Opis tego był tak makabryczny, że U.S. w połączeniu z U.N. potępiły tą akcję i po raz pierwszy i jedyny zawiesiły pomoc dla Izraela jako rodzaj kary.

Lipiec 1954: Izraelski wywiad umiescil "a ring of spies (moles)" szpiegosko-dyweryjna siatkę w Kairze. Jej celem był sabotaż wybranych egipskich, brytyjskich i amerykańskich ośrodków. 14 lipca została podłożona bomba zapalająca w budynku poczty w Aleksandrii. Także amerykańskie Agencje Informacyjne w Kairze i Aleksandrii zostały uszkodzone przez pożary spowodowane przez podłożenie fosforowych środków zapalających. To samo nastąpiło w teatrze brytyjskim. Członkowie tej siatki zostali złapani i przyznali, że zostali zorganizowani przez NODIN - izraelską wojskowa wywiadowczą organizację. Celem było prawdopodobnie sabotowanie egipskich stosunków z U.S. i Wielką Brytanią. Wiele komisji badających tą aferę w Izraelu nie było w stanie określić czy izraelski Minister Obrony Pinchos Lavon autoryzował tą operację.

WIĘCEJ O ŻYDOWSKIM TERRORYŹMIE

1956 : Oddziały izraelskich żołnierzy popełniły okrucieństwo w palestyńskiej wiosce Kafr Qasim. 47 niewinnych ludzi zostało zastrzelonych z zimną krwią. Dokładnie przemyślane masowe morderstwo nigdy nie zostało stosownie uwidocznione w zachodniej prasie. Sąd izraelski skazał ośmiu żołnierzy za morderstwo jednak zostali oni zwolnieni po 2 latach a po 3 latach jeden ze skazanych za zamordowanie 43 Arabów w ciągu jednej godziny został zaangażowany przez urząd miejski w Ramleh jako "urzędnik odpowiedzialny za sprawy związane z… Arabami w tym mieście."

1956 Izrael wspomagany przez Anglię i Francję zaatakował Egipt aby uzyskać kontrole nad Kanałem Suezkim. Wykorzystując sytuację powstałą w wyniku egipskiej decyzji nacjonalizacji Kanału Suezkiego, Izrael połączył swoje siły z Francją i Anglią i dokonal inwazji na Egipt. W wyniku tego zajął i okupował Półwysep Synaj, zajął Gaza Strip i Sharm Al, który strzegł Cieśninę Tiran i wejście do Zatoki Aqaba. Rok później opornie wycofał się pod połączoną presją ze strony U.N., U.S.A. i Sowieckiej Rosji.

Z punktu widzenia militarnego nie istniała potrzeba takiego zniszczenia. Była to wyłącznie zawzietość przeciwko Arabom i chrześcijanom. Akcje te spowodowały zaistnienie następnych 300 000 arabskich uchodźców, tworząc ich ogólną liczbę, - chrześcijańskich i arabskich muzułmanów, większą niż populacja Montana, Nevada i Wyoming razem wzięte. Właśnie w czasie tej kampanii Izraelici zaatakowali amerykański U.S.S. Liberty powodując śmierć 34 osób jej załogi. Jeśli byłby to egipski lub rosyjski atak, Ameryka weszłaby w stan wojny, lecz żydowskie glosy w Ameryce wyciszyły krytycyzm tej akcji. Amerykanów także nie powiedziano o tym, że Izrael zawsze odmawiał podporządkowania się jakimkolwiek postanowieniom U.N. Postanowienia powzięte na podstawie głosowania co roku od 1948 o prawie powrotu palestyńskich uchodźców do swoich domów nigdy nie były respektowane przez Izrael. Izrael był nieustannie potępiany za ciągle łamanie karty Narodów Zjednoczonych został przyjęty do niej jako członek który wypełnił warunki przyjęcia!

1960 - 1962: Izraelskie siły atakowały syryjskie wioski na terenie Lade Tiberias i spowodowały śmierć setek cywilnych jej mieszkańców.

1966: Izraelskie oddziały dokonały najazd na Jordańską wioskę Sammu. Zabili 18 cywili, poranili około 100 innych i zdemolowali 130 domów, klinikę i meczet.

1967: Amerykański U.S.S. Liberty został zaatakowany na międzynarodowych wodach z pełna premedytacją kiedy śledził komunikację w czasie Wojny sześciodniowej. Izrael użył podarowany im przez U.S. ekwipunek do zagłuszenia sygnałów S.O.S. mając nadzieję na całkowite zatopienie okrętu wraz z załogą i archiwami zanim ktoś dowiedziałby się o tym ataku. 34 marynarzy zostało zamordowanych i było170 rannych w tym rażąco zuchwałym akcie wojny. Liberty był częścią Szóstej Floty, silnej grupy ludzi i okrętów opłacanych przez amerykańskich podatników w celu ochraniania Izraelitów. Co myślą Żydzi o naszych marynarzach, potomkach żołnierzy, którzy wyciągnęli ich z płomieni II Wojny Światowej?

5 czerwiec, 1967: Izraelici popełnili z pełna premedytacją największy i najbardziej zdradziecki akt agresji na Egipt, Syrię i Jordanię. Po zniszczeniu arabskich samolotów na lotniskach w błyskawicznym ataku izraelskie siły napadły i zajęły resztę Palestyny, to jest: West Bank, Gaza Strip, East Jerusalem, syryjskie Golan Heights i egipski Sinai Penisula. W pierwszych dniach agresji, całkowicie wbrew rzeczywistej sytuacji, Izraelici sfabrykowali oskarżenie przeciwko ich ofiarom i przedstawili je w dramatyczny sposób Komisji Bezpieczeństwa U.N. Zachodnie media rozpowszechniły sfabrykowane historie i cały świat ubolewał nad tymi niby ofiarami. W 1967 roku Izraelici dokonali bez skrupułów trzeci bezlitosny atak na Arabów. Tym razem zniszczyli wartość 3/4 miliona dolarów własności kościelnej.

Wielkie oszustwa praktykowane przez Izrael wobec U.N. i całego świata zostało zupełnie zdyskredytowane i dlatego Izraelici zmienili taktykę i teraz argumentują, że nie byli zaatakowani przez Egipt ale byli w niebezpieczeństwie zaatakowania przez Egipt i dlatego musieli uciec się do tak zwanego uprzedzającego ataku. Alan Hart cytuje byłego dyrektora wojskowego wywiadu Izraela który powiedział mu "Jesli Nasser nie dałby pretekstu do ataku na Arabów, Izrael stworzyłby pretekst do wojny w ciągu 6 do 10 miesięcy", ponieważ jego militarni planiści doszli do wniosku że nadszedł właściwy czas do zniszczenia zgromadzonej przez Arabów broni, dostarczonej im głównie z Rosji. Yitzhak Rabin jako Premier planował ten atak powiedział gazecie La Monde w lutym 1968 roku w zupełnie prosty sposób: "My wiedzieliśmy że Nassar nie zamierzał zaatakować nas."

15 luty, 1968: Izrael napadł z czołgami i desantem helikopterowym wojska na bazę PLO w Karamah na wschodnim brzegu rzeki Jordan. 300 komandosów odparło 1500 izraelskich żołnierzy i zmusiło ich do odwrotu. Bitwa trwała cały dzień łącznie z wieczorem. Chociaż wioska została całkowicie zniszczona palestyńscy obrońcy odepchnęli Izraelitów powodując poważne straty najeźdźców. Według izraelskich źródeł stracili 28 żołnierzy i 90 rannych.

1969: Izraelici wyróżnili się popełniając okrutną zbrodnię jako odwet za straty w wyniku wojny wzdłuż Kanału Suezkiego. Izraelskie samoloty bojowe zaatakowały egipską szkołe Bahr al Baker, w południowym Egipcie, zabijając 75 dzieci i raniąc ponad 100.

Sierpień 1969: Izraelici podpalili jedno z najbardziej świętych miejsc - meczet Al Aqsa Mosque w Jerozolomie, powodując szerokie zniszczenia. Ta zbrodnia pogrążyła ponad bilion Muzułmanów na całym świecie w stan głębokiego cierpienia.

12 marzec, 1070: Izraelskie siły napadły część południowego Lebanon pod nazwą Fatah-Land zabijając wiele pelestyńskich i lebanonskich cywili.

8 wrzesień, 1972: Zupełnie bez przyczyny ani powodu izraelskie Phantomy zbombardowały palestyńskie cele w Lebanon i Syrii w serii bombowych rajdów, zabijając setki cywili. Ta akcja została tłumaczona następnego dnia przez izraelskiego premiera w Knesecie, że "Izrael przyjął teraz nowa taktykę polegająca na atakowaniu terrorystycznych organizacji gdziekolwiek może je dosięgnąć."

21 luty, 1937: Jednostki izraelskich komandosów wylądowały na wybrzeżu lebanonskiego miasta Tripoli. Zaatakowaly dwa palestyńskie obozy uchodźców wysadzając w powietrze kilka domów i budynków, niektóre z nich razem z ich mieszkańcami, zabijając 35 cywili i raniąc podobną ilość. W tym samym dniu izraelskie samoloty bojowe zestrzeliły nad Pustynią Synaj cywilny samolot należący do Libii zabijając w ten sposób ponad 100 jego pasażerów.

10 kwiecień, 1973: Jednostki izraelskich komandosów z pomocą lebanonskich kolaborantów wtargnęły do rezydencyjnej części Beirutu i zamordowały trzech liderów PLO - Yosef Al Najjar, Kamal Adwan i Kamal Nasser.

1974: Izraelskie lotnicze jednostki komandosów zaatakowały lotnisko w Beirucie i zniszczyły 13 cywilnych samolotów.
W tym roku: samoloty izraelskie przechwyciły cywilny syryjski samolot i zmusiły do lądowania w Lydda podejrzewając, że przewozi on palestyńskiego dowódcę komandosów.
Obiektami ataków i rabunku było kilka chrześcijańskich kościołów w Jerozolimie łącznie z poważnym uszkodzeniem kościoła Holy Sepulchre, zrownaniem z ziemią czterech chrzescijańskich centrów i kradzieżą diamentowej Crown of the Virgin Mary.

1975 - 1980: Izraelski wywiad - MOSAD wsławił się terrorystycznymi wyczynami w których zamordowano licznych arabskich i palestyńskich dyplomatów, naukowców, i dziennikarzy, takich jak przedstawicieli PLO w Londynie, Rzymie, Paryżu i Brukseli, wybitnego palestyńskiego pisarza i dziennikarza Ghassan Kanafani i egipskiego naukowca w dziedzinie nuklearnej Dr.Al Mashad.

1981: Wprowadzając swoja taktykę tak zwanego uprzedzającego ataku, izraelskie lotnictwo zniszczyło cywilny reaktor atomowy w pobliżu Bagdadu.

6 czerwiec, 1982: Inwazja militarna na Lebanon. Mniej niż dwa tygodnie po swojej elekcji, nowy rząd Monachem Begina zrealizował swoje pierwsze militarne uderzenie w tej wojnie zmierzające do zlikwidowania PLO w Lebanonie.

Czerwiec 1982: Izraelskie siły rozpoczeły swoja wściekła inwazje na Lebanon. W rezultacie tej inwazji wielka liczba obozów uchodźców i lebanonskich miast i wiosek została zniszczona. Izraelskie lotnictwo przeprowadziło osiem ataków na palestyńskie cele w południowym Lebanonie i Beirucie, zabijając prawie 1000 ludzi i raniąc wiele więcej. Wymyślona taktyka "uprzedzającego ataku" została zaniechana i nawet korespondent Jerusalem Post miał trudności z uzasadnieniem celu tych bombowych rajdów - "Po kilku dniach działań na północnej granicy nastąpiło pięć tygodni spokoju. Nie wiadomo co spowodowało izraelskie piątkowe bombowe rajdy." Oburzony izraelskim atakiem i okrutnym zniszczeniem Beirutu, żydowski dziennikarz Jacobo Timmerman nazwal Begina "niezrównoważonym", "terrorystą", i "hańbą dla ludzi". Oskarżył Sharona jako osobę, która pomaga w zrobieniu z Izraela "Prusji Środkowego Wschodu."

17 Lipiec, 1982 Dostarczone przez USA F-4 i F-5 przeleciały czterokrotnie na niskim pułapie nad Beirutem bombardując jego gęsto zaludnioną część - Fakahani. Pięć wysokich apartamentowych budynków zostało zniszczonych, 200 zabitych i 800 rannych. Czterdzieści procent ofiar to małe dzieci. Jedno z nich które przeżyło, to wyciągnięte przez lekarzy z łona zabitej matki. Izraelski przedstawiciel rządowego gabinetu Rafael Eitan ogłosił w izraelskim radiu, że cywilne ofiary były nie istotne i że arabskie ofiary ataku przeprowadzonego 17 czerwca jeszcze nie stanowią izraelskiego "ostatecznego rozwiązania".

Wrzesień 1982: Najazdy i bombardowania były kontynuowane w następnych tygodniach po napadzie na Beirut w lipcu. Był to początek inwazji na Beirut, która zapoczątkowała 80-dniową wojnę dowodzona przez Ariel Sharon (wtedy izraelski Minister Wojony) i spowodowała zniszczenie znacznej części Beirutu, zabicie i zranienie tysięcy palestyńskich i lebanonskich cywili. To w czasie tej inwazji dokonano masakry uchodźców w Sabra i Shatila w której 2 500 palestyńskich kobiet, dzieci i starych ludzi zmasakrowano z zimna krwią. Nawet izraelski Sąd Najwyższy uznał wielu oficerów armii łącznie z Sharonem winnymi tej masakry.

Październik 1982: Izraelscy terroryści wysadzili w powietrze domy, samochody i biura trzech elekcyjnie wybranych majorów miast w West Bank, Nabulus Rammallah i Al Beireh.

1984: Izraelskie okręty i uzbrojone łodzie przechwyciły na pełnym morzu handlowy statek w pobliżu Lebanon i uprowadziły wielu Palestyńczyków.

1985: Izraelskie samoloty napadły i zniszczyły siedzibę PLO w Tunisie.

1986: Izraelscy tajni agenci zamordowali w Londynie znanego palestyńskiego karykaturzystę Naji Al Ali.

Kwiecień, 1988: Jednostka izraelskich komandosów wtargnęła do domu Khalil Al Wazir w Tunisie. Al Wizar był najstarszym dowódcą militarnym PLO i był uważany za dowódcę Intifada. Został zamordowany w czasie snu.

Luty i marzec 1989: Izraelskie F-16 w wielu rajdach tłukły pociskami i bombami palestyńskie cele w lebanońskich Shouf Mountains, Damour i Dolinie Beka, zabijając wielu cywili łącznie z 15 dziećmi szkolnymi w Damour.

14 Kwiecień, 1989: Izraelscy strażnicy graniczni wraz z osadnikami zaatakowali spokojną wioskę Nahalin w pobliżu Betlejem. Ośmiu Palestyńczyków zmasakrowano i ponad 50 zostało rannych. Napad ten miał miejsce późną nocą zapoczątkowującą Święty Miesiąc Ramadan.

Rabunek majątku palestyńskich uchodźców i ofiar.

Tortury.

Syjonistyczne państwo oficjalnie stosuje zbrodnicze metody śledcze wobec Palestyńczyków, mężczyzn, kobiet i dzieci. Policja polityczna Shin Beth, a także Główne Siły Bezpieczeństwa, żołnierze i policjanci, określają je jako "umiarkowaną presję fizyczną" i, jeżeli ofiara nie poddaje się, "rosnącą presją fizyczną". Przykładów tej presji, ujawnianych przez organizacje praw człowieka (żydowskie też!) i obrońców Arabów (palestyński Społeczny Komitet Przeciwko Torturom, Światowa Organizacja Przeciwko Torturom, Amnesty International, Felicja Langer - żydowska obrończyni arabskich ofiar), jest wiele. Na przykład: "shabeh"- przywiązanie człowieka do malutkiego krzesła i skucie kajdankami tak, że głowa (najczęściej w worku) przyciśnięta jest do kolan. Ofiara zamykana jest w pokoju z ogłuszającą muzyką; elektrowstrząsy; zatykanie ust i nosa plastrem na ok.2 minuty; wylewanie benzyny na głowę i groźba podpalenia; przypalanie jąder; bicie po nogach pałką z gwoździami; zanurzanie w lodowatej wodzie; wieszanie za dłonie lub stopy; bicie gumową pałką po genitaliach; głodzenie; skakanie po klatce piersiowej; gwałt na kobietach z rodziny na oczach torturowanego; przetrzymywanie w pomieszczeniach pozwalających tylko na pozycję stojącą; przypalanie odbytu; wyrywanie włosów; zmuszanie do połykania włosów; bicie pałką po głowie; przypalanie ciała papierosami; bicie ciężarnych kobiet po brzuchu; oddawanie moczu na ofiarę; długotrwałe naświetlanie oczu; zmuszanie do słuchania taśm z nagranymi jękami innych ofiar; wpychanie ostrych przedmiotów do odbytu; gwałcenie kobiet.

Rasistowskie ustawodawstwo, przejawiające się w nierówności wobec prawa (np.prawo powrotu - bezwarunkowe prawo wjazdu i osiedlania się w Izraelu mają tylko osoby unane za Żydów), nakazie noszenia dowodów osobistych z określeniem narodowości (dla wygody policji represjonującej Arabów), wpływ prawa rabinackiego na cywilne (Żyd nie może poślubić osoby nieżydowskiej, dzieci z mieszanych związków zawartych zagranicą uznawane za nieślubne, urodzone przez nie-Żydówkę dzieci nie mogą zawrzeć związku małżeńskiego i nie można ich pochować).

Zgodnie ze słowami Hanny Arendt ("Eichmann w Jerozolimie", Kraków 1998, str. 12-13):
"Stąd osobliwa przechwałka: "Nie wprowadzamy zadnych podzialow etnicznych", ktora brzmiala mniej osobliwie w Izraelu, gdzie przepisy prawa rabinackiego regulują prywatny status obywateli żydowskich, skutkiem czego żaden Żyd nie może poślubić osoby nie będącej pochodzenia żydowskiego; małżeństwa zawarte za granicą są uznawane, ale dzieci ze związków mieszanych są z punktu widzenia prawa dziećmi nieślubnymi (dzieci pozamałżeńskie, których rodzice sa Żydami, sa prawowite), a jeśli komuś zdarzy sie mieć matkę nie-Żydowke, nie może zawrzeć związku małżeńskiego, osoby takiej nie można także pochować. [...] Wydaje się, że zarówno wierzący, jak i niewierzący obywatele Izraela zgodni są co do tego, ze pożądany jest zakaz zawierania małżeństw mieszanych. [...] Bez względu na przyczyny musiała zapierać dech naiwność, z jaką oskarżyciel potępiał osławione ustawy norymberskie z 1935 roku, zakazujące małżeństw mieszanych i stosunkow cielesnych osob pochodzenia żydowskiego z osobami pochodzenia niemieckiego".

Kolonizacja i judaizacja zagarniętych ziem, zakaz powrotu rdzennych mieszkańców, wywłaszczanie obywateli nie będących Żydami.

Metodyczne niszczenie domów i infrastruktury, pól uprawnych i gajów oliwnych.

Blokada jakiejkolwiek pomocy humanitarnej, doprowadzanie do głodu i epidemii, stworzenie warunków życia grożących biologicznym wyniszczeniem (np. odcinanie wody i energii blokowanym przez dłuższy czas miastom, odcięcie dostępu do żywności) i psychicznym (permanentna okupacja).

Używanie zbrodniczej, zakazanej przez prawo międzynarodowe (Konwencje Genewskie) broni chemicznej.

Żydowski okupant stosuje gazy typu CS, CN, CR jako łzawiące, podczas gdy są one w dużym stężeniu niebezpieczne dla zdrowia, używane niezgodnie z instrukcją - powodują śmierć.

Najgroźniejszym z nich jest gaz CS, który zawiera cyjan atakujący płuca, powodujący duszności i napady kaszlu, ból oskrzelowy, zapalenie oczu, sztywnienie mięśni, a nawet paraliż. Jest on silnie rakotwórczy. Wymienione gazy są szczególnie niebezpieczne dla kobiet w ciąży (poronienia) i starców. Stosowane w pomieszczeniach powodują śmierć.

Substancje trujące są rozpylane na palestyńskie pola i gaje oliwne. Przykładem żydowskiego barbarzyństwa jest np. rozpylenie przez okupacyjne wojsko gazów trujących (neurotoksycznych) w szkołach Hebronu, Tulkaremu i Anabta w 1988.

Spowodowało to zatrucie 1300 dzieci, w postaci opuchlizny i niedowładu mięśni.

Izrael:

68 Pogwałcone lub zignorowane rezolucje ONZ

Kraje zaatakowane, z pogwalceniem ich terytoriow: Egipt, Jordania, Irak, Liban, Syria, Tunezja

Kraje okupowane przez lata: Egipt, Liban, Syria

Kraje obecnie okupowane: Syria

Terytoria bezprawnie zaaneksowane: Wzgorza Golan , Jerozolima, terytoria palestynskie
Ofensywne wojny: 1956, 1967, 1982
Posiada bron masowego razenia, Posiada bron nuklearna

Najgorsze okrucienstwa przeciwko ludnosci cywilnej: 17,500 cywilow libanskich zabitych podczas inwazji Libanu w 1982

Rezolucje ONZ odnoszace sie do Izraela :

SC Resolution 42 (1948) of 5 March 1948 [Adopted at 263rd meeting (8-0-3) (3 abstentions were Argentina, Syria, United Kingdom)]
SC Resolution 43 (1948) of 1 April 1948 [Adopted at 277th meeting - unanimously]
SC Resolution 44 (1948) of 1 April 1948 [Adopted at 277th meeting (9-0-2) (2 abstentions were Ukrainian Soviet Socialist Republic, U.S.S.R.)]
SC Resolution 46 (1948) of 17 April 1948 [Adopted at 283rd meeting (9-0-2) (2 abstentions were Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 48 (1948) of 23 April 1948 [Adopted at 287th meeting (8-0-3) (3 abstentions were Colombia, Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 49 (1948) of 22 May 1948 [Adopted at 302nd meeting (8-0-3) (3 abstentions were Syria, Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 50 (1948) of 29 May 1948 [Adopted at 310th meeting (Draft was voted on in parts, no vote taken on text as a whole.)]
SC Resolution 53 (1948) of 7 July 1948 [Adopted at 331st meeting (8-0-3) (3 abstentions were Syria, Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 54 (1948) of 15 July 1948 [Adopted at 338th meeting (7-1-3) (1 against was Syria, 3 abstentions were Argentina, Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 56 (1948) of 19 August 1948 [Adopted at 354th meeting (Draft was voted on in parts, no vote taken on the text as a whole.)]
SC Resolution 57 (1948) of 18 September 1948 [Adopted at 358th meeting-unanimously]
SC Resolution 59 (1948) of 19 October 1948 [Adopted at 367th meeting -unanimously]
SC Resolution 60 (1948) of 29 October 1948 [Adopted at 375th meeting (without a vote)]
SC Resolution 61 (1948) of 4 November 1948 [Adopted at 377th meeting (9-1-1) (1 against was Ukrainian S.S.R.; 1 abstention was U.S.S.R.)]
SC Resolution 62 (1948) of 16 November 1948 [Adopted at 381st meeting (Draft was voted on in parts, no vote taken on the text as a whole.)]
SC Resolution 66 (1948) of 29 December 1948 [Adopted at 396th meeting (8-0-3) (3 abstentions were Ukrainian S.S.R., U.S.S.R., U.S.)]
SC Resolution 69 (1949) of 4 March 1949 [Adopted at 414th meeting (9-1-1) (1 against was Egypt, 1 abstention was U.K.)]
SC Resolution 72 (1949) of 11 August 1949 [Adopted at 437th meeting (without vote)]
SC Resolution 73 (1949) of 11 August 1949 [Adopted at 437th meeting (9-0-2) (2 abstentions were Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 101 (1953) of 24 November 1953 [Adopted at 642nd meeting (9-0-2) (2 abstentions were Lebanon, U.S.S.R.)]
SC Resolution 89 (1950) of 17 November 1950 [Adopted at 524th meeting (10-0-2) (2 abstentions were Egypt, U.S.S.R.)]
SC Resolution 119 (1956) of 31 October 1956 [Adopted at 751st meeting (7-2-2) (2 against were France, U.K., 2 abstentions were Australia, Belgium)]
SC Resolution 127 (1958) of 22 January 1958 [Adopted at 810th meeting unanimously]
SC Resolution 162 (1961) of 11 April 1961 [Adopted at 949th meeting (8-0-3) (3 abstentions were Ceylon, U.S.S.R., United Arab Republic)
SC Resolution 228 (1966) of 25 November 1966 [Adopted at 1328th meeting (14-01) (1 abstention was New Zealand)]
SC Resolution 233 (1967) of 6 June 1967 [Adopted at 1348th meeting - unanimously]
SC Resolution 234 (1967) of 7 June 1967 [Adopted at 1350th meeting - unanimously]
SC Resolution 237 (1967) of 14 June 1967 [Adopted at 1361st meeting - unanimously]
SC Resolution 242 (1967) of 22 November 1967 [Adopted 1382nd meeting -unanimously]
SC Resolution 248 (1968) of 24 March 1968 [Adopted at 1407th meeting - unanimously]
SC Resolution 250 (1968) of 27 April 1968 [Adopted at 1417th meeting - unanimously]
SC Resolution No. 251 (1968) of 2 May 1968 [Adopted at 1420th meeting - unanimously]
SC Resolution No. 252 (1968) of 21 May 1968 [Adopted at 1426th meeting (13-0-2) (2 abstentions were Canada, U.S.)]
SC Resolution 259 (1968) of 27 September 1968 [Adopted at 1454th meeting (12-0-3) (3 abstentions were Canada, Denmark, U.S.)]
SC Resolution 267 (1969) of 3 July 1969 [Adopted at 1485th meeting - unanimously]
SC Resolution 271 (1969) of 15 September 1969 [Adopted at 1512th meeting (11-0-4) (4 abstentions were Colombia, Finland, Paraguay, U.S.)]
37. SC Resolution 298 (1971) of 25 September 1971 [Adopted at 1582nd meeting (14-0-1)(1 abstention was Syria)]
SC Resolution 331 (1973) of 20 April 1973 [Adopted at 1710th meeting - unanimously]
SC Resolution 338 (1973) of 22 October 1973 [Adopted at 1747th meeting-unanimously]
SC Resolution 339 (1973) of 23 October 1973 [Adopted at 1748th meeting (14-0-0) (China did not vote)]
SC Resolution 344 (1973) of 15 December 1973 [Adopted at 1760th meeting (10-0-4) (4 abstentions were France, U.S.S.R., U.K., U.S.)]
SC Resolution 381 (1975) of 30 November 1975 [Adopted at 1856th meeting (13-0-0) (China and Iraq did not vote)]
SC Resolution 425 (1978) of 19 March 1978 [Adopted at 2074th meeting (12-0-2) (2 abstentions were Czechoslovakia and U.S.S.R., China did not participate in the voting)]
SC Resolution 446 (1979) of 22 March 1979 [Adopted at 2134th meeting (12-0-3) (3 abstentions were Norway, U.K., U.S.)]
SC Resolution 452 (1979) of 20 July 1979 [Adopted at 2159th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
46. SC Resolution 465 (1980) of 1 March 1980 [Adopted at 2203rd meeting - unanimously]
SC Resolution 468 (1980) of 8 May 1980 [Adopted at 2221st meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 469 (1980) of 20 May 1980 [Adopted at 2223rd meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 471 (1980) of 5 June 1980 [Adopted at 2226th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 476 (1980) of 30 June 1980 [Adopted at 2242nd meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 478 (1980) of 20 August 1980 [Adopted at 2245th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
52. SC Resolution 484 (1980) of 19 December 1980 [Adopted 2260th meeting-unanimously]
SC Resolution 500 (1982) of 28 January 1982 [Adopted at 2330th meeting (13-0-2) (2 abstentions were U.K., U.S.)]
SC Resolution 508 (1982) of 5 June 1982 [Adopted at 2374th meeting unanimously]
SC Resolution 509 (1982) of 6 June 1982 [Adopted at 2375th meeting unanimously]
SC Resolution 512 (1982) of 19 June 1982 [Adopted at 2380th meeting unanimously]
SC Resolution 513 (1982) of 4 July 1982 [Adopted at 2382nd meeting unanimously]
SC Resolution 515 (1982) of 29 July 1982 [Adopted at 2385th meeting (14-0-0) (U.S. did not participate in the vote.)]
SC Resolution 516 (1982) of 1 August 1982 [Adopted at 2386th meeting unanimously]
SC Resolution 517 (1982) of 4 August 1982 [Adopted at 2389th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 518 (1982) of 12 August 1982 [Adopted at 2392nd meeting unanimously]
SC Resolution 520 (1982) of 17 September 1982 [Adopted at 2395th meeting unanimously]
SC Resolution 521 (1982) of 19 September 1982 [Adopted 2396th meeting-unanimously]
SC Resolution 573 (1985) of 4 October 1985 [Adopted at 2615th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)
SC Resolution 592 (1986) of 8 December 1986 [Adopted at 2727th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 605 (1987) of 22 December 1987 [Adopted at 2777th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 607 (1988) of 5 January 1988 [Adopted at 2780th meeting - unanimously]
SC Resolution 608 (1988) of 14 January 1988 [Adopted at 2781st meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 611 (1988) of 25 April 1988 [Adopted at 2810th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 636 (1989) of 6 July 1989 [Adopted at 2870th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 641 (1989) of 30 August 1989 [Adopted at 2883rd meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 672 (1990) of 12 October 1990 [Adopted at 2948th meeting-unanimously]
SC Resolution 673 (1990) of 24 October 1990 [Adopted at 2949th meeting-unanimously]
SC Resolution 681 (1990) of 20 December 1990 [Adopted at 2970th meeting -unanimously]
SC Resolution 694 (1991) of 24 May 1991 [Adopted at 2989th meeting - unanimously]
SC Resolution 726 (1992) of 6 January 1992 [Adopted at 3026th meeting - unanimously]
SC Resolution 799 (1992) of 18 December 1992 [Adopted at 3151st meeting-unanimously]
SC Resolution 904 (1994) of 18 March 1994 [Adopted at 3351st meeting unanimously (Draft was voted on in parts, with the U.S. abstaining on two preambular paragraphs. No vote was taken on the text as a whole.)]
SC Resolution 1073 (1996) of 28 September 1996 [Adopted at 3698th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 1322 (2000) of 7 October 2000 Adopted at 4205th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
Resolution <1397> (2002) of 12 March 2002 [Adopted at # th meeting (14-0-1) (1 abstention was the Syrian Arab Republic)]
Resolution 1402 (2002) of 30 March 2002 [Adopted at 4503 rd meeting (14-0-1) (1 abstention was the Syrian Arab Republic)]
Resolution 1403 (2002) of 4 April 2002 [Adopted at 4506 th meeting-unanimously]
Resolution 1405 (2002) of 19 April 2002 [Adopted at 4516th meeting-unanimously]

Wnioski nasuwają się same........

65 lat wyzwolenia Auschwitz

2010-03-17T19:59:00.001-07:00

65 lat wyzwolenia Auschwitz

koncentracyjnego uroczyście obchodzono na terenie obozu zag 2;ady Żydów Auschwitz - Birkenau. Prezydent Obama w swoim orędziu zwróci 2; uwagę tylko na jedną grupę ofiar, Żydów. Polacy, Rosjanie i inne grupy ofiar zosta 2;y sprowadzone do roli obserwatorów, czasami w miarę możliwości pomagającym żydowskim ofiarom. W niniejszym odcinku zwracamy uwagę na b 2;ędy merytoryczne w takim rozumowaniu. Najwybitniejsi historycy podkreślają, że plan hitlerowców dotyczy 2; eliminacji wszystkich sąsiednich pa 4;stw, ze szczególnym zwróceniem uwagi na Polaków.
Obozy koncentracyjne mia 2;y odegrać w realizacji tego planu rolę podobną do tej, która zosta 2;a zrealizowana w stosunku do Żydów. Trudno obecnie dociec ile Polaków tak naprawdę zginę 2;o w Auschwitz. Raport rotmistrza Pileckiego z 1945 roku podaje 5 milionów ofiar. Tak więc, jeśli by 2;aby to prawda to Żydzie nie mogli stanowić większości i zaistnia 2;aby możliwość, że zginę 2;o tam o wiele więcej Polaków niż nam się to podaje.
Problem ten jest o wiele poważniejszy niż można by 2;oby przypuszczać, bowiem rewizjoniści niemieccy i żydowscy dążą do zmarginalizowania Polaków jako ofiar II wojny światowej. Celem tej polityki jest, jak się można domyślac, przejęcie naszego kraju i jego zasobów naturalnych a także eliminacja naszego narodu. Pierwsze objawy realizacji tego planu obserwujemy już dziś.

Czyżby Polska na aukcji, jako własność Platformy Obywatelskiej?

2010-03-12T14:03:00.001-08:00

Czyżby Polska na aukcji, jako własność Platformy Obywatelskiej?!
mec. Elżbieta Barys (2010-03-11) Rozmowy niedokończone

słuchaj
zapisz

Lepper w Strasburgu

2010-03-10T17:00:00.001-08:00

Lepper w Strasburgu

Masoneria - Ukryte Siły 1939

2010-03-07T16:18:00.001-08:00

Masoneria - Ukryte Siły 1939
Jest to najlepszy film, pozwalający zrozumieć, że masoneria naprawdę istnieje.
Po zakończeniu II wojny światowej autor scenariusza filmu, Jean-Marie Riviere, został uwięziony. Producent Robert Muzard i dyrektor artystyczny Paul Riche, zostali STRACENI (+1949), z powodu zaangażowania w powstanie filmu.

Tytuł oryginalny: Forces occultes. Kraj: Francja. Rok produkcji: 1941. Data premiery: 1943. Film czarno-biały. Oryginalne dialogi francuskie i polskie napisy.

Francuski film prezentujący historię młodego ambitnego parlamentarzysty, Pierre Avenel'a, który działając z czystych pobudek wiąże się z lożą Wielkiego Wschodu Francji. Po zostaniu masonem przekonuje się, że szczytne ideały, które organizacja głosi na zewnątrz, pozostają w głębokim kontraście do faktycznych działań Loży.

Po szczegółowo ukazanym wzniosłym misterium inicjacji, następuje prozaiczna i nader gorsząca rzeczywistość. Większość wolnomularzy to dyletanci i karierowicze, którym powiązania ze strukturami państwowymi pozwalają dokonywać kolejnych nadużyć. Sam bohater w bezceremonialny sposób wykorzystywany jest do różnych niewdzięcznych przysług.

W filmie przywołane są motywy konkretnych afer, które wstrząsały Francją w latach trzydziestych, ostatecznie doprowadzając do krwawych zamieszek 6 lutego 1934 r. W tym momencie władza pozostaje nadal w rękach masonerii, która kieruje pozornymi zmianami na arenie politycznej.

Pod koniec filmu, masoneria pragnie doprowadzić do wojny z Niemcami, jako państwem, które sprzeciwia się wolnomularskim porządkom.
Kiedy Avanel próbuje zerwać z wolnomularstwem, odważnie wypowiada swą krytykę na posiedzeniu loży i chce ujawnić publicznie masońskie plany, zostaje brutalnie wyeliminowany.

Radowslaw Sikorski nie broni mniejszosci Polskiej w Niemczech dla "Die Welt"

2010-01-30T17:46:00.001-08:00

Radowslaw Sikorski nie broni mniejszosci Polskiej w Niemczech dla "Die Welt"
Nadal obowiazuje prawo Hermana Geogering

Radowslaw Sikorski nie broni mniejszosci Polskiej w Niemczech dla "Die Welt"
Nadal obowiazuje prawo Hermana Geogering

Pittsburgh Press - Google News Archive - Mar 4, 1940
BERLIN— Activities by Polish minority organizations in Germany were forbidden today in a decree issued by Marshal Herman Goering, No. 2 Nazi . ...

Devastation of Poland, the starving out of its populace and the ... worked out by Field Marshal Hermann Goering and being carried out by Dr. Hans Frank
Plan by Goering to Ruin Poland To Benefit Nazi... - Montreal Gazette - Google News Archive

Nazis Seize All Property Held By Poles .Factories, Forests, Farms...
Deseret News - Google News Archive - Feb 19, 1940
1 when the German invasion of Poland started. Such lands and forests, ... As Field Marshal Hermann Goering, head of Ger many's four-year economic plan

Mandate Over Islands Same As Ownership, Japan Holds .
Reading Eagle - Google News Archive - Mar 24, 1933
Most of the Eastern Jews in the Palatinate emigrated there from Poland since 1914 ... Herman Goering, Minister without portfolio, for the post and the ...

Polish Jewish relations Witold Pilecki was a common man who lived in uncommon times. He was a victim of Communism, Fascism, Socialism, and Emperialism

2010-01-29T08:37:00.001-08:00

Polish Jewish relations Witold Pilecki was a common man who lived in uncommon times. He was a victim of Communism, Fascism, Socialism, and Emperialism

Jedwabne czyli pogrzeb Polski (1/2)

"Jedwabne Jaja" czyli pogrzeb Polski (2/2)

A real hero - Witold Pilecki - A Volunteer for Auschwitz

Katyn Andrzej Wajda Film (english version)
"Katyn", directed by Wajda, is the first Polish film on the Katyn crime and the so-called Katyn lie.
The movie uses stories from an authentic diary of major Adam Solski found during the exhumation in 1943 to tell the fate of four fictional officers and their families.

Wajda's father, lt. Jakub Wajda, then 43, was among the Polish officers taken prisoner by the Soviet army and killed by a shot to the back of the head in the Katyn forest.

In March 1940 Soviet leader Josef Stalin ordered the executions of 22,000 Polish army and police officers, intellectuals and clergy. The killings took place in the spring of the same year in the Katyn Forest. The victims, mostly from POW camps in Kozielsk, Starobielsk and Ostaszkow, were shot in the back of the head. The Nazis discovered the mass graves during their march on Moscow in the fall of 1941, but Soviet propaganda blamed the deaths on Adolf Hitler and punished anyone speaking the truth with harsh prison terms. In 1990, Moscow admitted that dictator Josef Stalin's secret police were responsible.

Irena Sendler

why the story was not know in US?

Irena Sendler-Polish woman who helped save the lives of 2,500 Jewish children during World War II.Mother of the Holocaust Children. ZEGOTA - Council for Aid to Jews in Occupied Poland (1942-1945)....

Marian Rejewski, Jerzy Rozycki, Henryk Zygalski and other cryptoanalysts from BS4, broke into Kriegsmarine code in November 1932. The Polish-made replicas of the apparatus (the Enigma-"doubles to t...

Torture by the Communist jews in Poland Stalin NKVD

2010-01-10T06:40:00.001-08:00

Torture by the Communist jews in Poland Stalin NKVD
Żydzi, Wałęsa i Polonia, cz. 3/3

Żydzi, Wałęsa i Polonia, cz. 2/3

Panstwo Polskie bierne w pomocy Polakom, a gzie jest Tusk, Bartoszewski i Radoslaw Sikorski z PO?

2010-01-02T07:28:00.001-08:00

Panstwo Polskie bierne w pomocy Polakom, a gzie jest Tusk i Radoslaw Sikorski z PO?

Panstwo Polskie bierne w pomocy Polakom, a gzie jest Tusk i Radoslaw Sikorski z PO?
Sąd Najwyższy przyjął skargę kasacyjną Winicjusza Natoniewskiego, który domaga się od polskich sądów przyjęcia sprawy przeciwko państwu niemieckiemu.
sen. Dorota Arciszewska-Mielewczyk (2009-12-30) Aktualności dnia

słuchaj
zapisz

http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=19700

Zobacz również inne publikacje związane z tym tematem:AUDYCJE:
■Sąd Najwyższy przyjął skargę kasacyjną Winicjusza Natoniewskiego, który domaga się od polskich sądów przyjęcia sprawy przeciwko państwu niemieckiemu.- [2009-12-30]
sen. Dorota Arciszewska-Mielewczyk

■Komisja "hazardowa" zamienia się w farsę- [2009-12-29]
pos. Zbigniew Wasserman

■Komisja "hazardowa" zamienia się w farsę- [2009-12-17]
pos. Beata Kempa - Zastępca przewodniczącego Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka

■Naciski przewodniczącego komisji "hazardowej" na Beatę Kempę- [2009-12-08]
pos. Beata Kempa - Zastępca przewodniczącego Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka

■Wassermann i Kępa wykluczeni z komisji "hazardowej"- [2009-12-07]
pos. Zbigniew Wassermann

■Kontrowersyjne działania komisji "hazardowej"- [2009-12-07]
pos. Antoni Macierewicz

■PO chce zmian w komisji ds. afery hazardowej- [2009-11-27]
pos. Beata Kempa - Zastępca przewodniczącego Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka

■Prace komisji śledczej ds. afery hazardowej- [2009-11-25]
pos. Zbigniew Wassermann - członek "hazardowej" komisji śledczej

■Komisja hazardowa na starcie- [2009-11-10]
pos. Mariusz Błaszczak

■Praca komisji śledczej ds. afery hazardowej- [2009-11-07]
pos. Beata Kempa - Zastępca przewodniczącego Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka

■Wokół Komisji hazardowej- [2009-11-05]
pos. Mariusz Błaszczak

■Losy komisji śledczej ds. afery hazardowej- [2009-11-03]
pos. Wojciech Szarama

■Ustawa hazardowa- [2009-10-28]
pos. Aleksandra Natalli - Świat - wiceprezes PiS

■Konferencja prasowa Mariusza Kamińskiego- [2009-10-06]

■Fragment konferencji prasowej Mariusza Kamińskiego- [2009-10-06]

■Afera hazardowa- [2009-10-06]
Zbigniew Ziobro - poseł do PE

■Spotkanie u prezydenta Lecha Kaczyńskiego nt. afery hazardowej" - [2009-10-02]
Krzysztof Putra v-ce marszałek Senatu RP

■Afera hazardowa- [2009-10-02]
Pos. Antonii Macierewicz

■Afera większa niż rywinowska?- [2009-10-01]
pos. Zbigniew Wasserman

■Afera hazardowa- [2009-10-01]
pos. Beata Kępa - były wiceminister sprawiedliwości

ARTYKUŁY:
■Posłowie Platformy dostawali pytania przez gadu-gadu - [2009-12-30]

■Kłopoty z ekspertami - [2009-12-19]

■Platforma przesłucha PiS - [2009-12-18]

■Będą przesłuchani, ale nie wiadomo, kiedy - [2009-12-16]

■Nie będzie reasumpcji - [2009-12-15]

■Niech Palikot nam nie grozi - [2009-12-09]

■PiS: Zagłosujcie jeszcze raz - [2009-12-09]

■Co chce zbadać PO? - [2009-11-19]

■Automaty w Trybunale? - [2009-11-18]

■Powinniśmy zacząć od Kamińskiego - [2009-11-18]

■Kto pierwszy przed komisją - [2009-11-18]

■Nawet stu świadków - [2009-11-14]

■Tempo prac może być "zabójcze" - [2009-11-09]

■Weź pan "jednorękiego bandytę" - [2009-11-02]

■Sekuła jak Nałęcz? - [2009-10-27]

■Za dwa tygodnie, a może miesiące - [2009-10-24]

■Platforma detonuje niewypał - [2009-10-23]

■Tusk schodzi ze sceny afery - [2009-10-23]

■PO szykuje swojego - [2009-10-22]

■Umarł król, niech żyje król - [2009-10-17]

■Ta afera osłabi Polskę - [2009-10-14]

■Premier w cieniu poważnych domniemań karnych - [2009-10-08]

■Tusk zaskoczony, choć wiedział od sierpnia - [2009-10-08]

■Rządowa ruletka - [2009-10-08]

■Celem jest usunięcie Kamińskiego - [2009-10-07]

■To zemsta polityczna - [2009-10-07]

■Jak komisja, to w przyszłym roku - [2009-10-07]

■Afera hazardowa przebiła rywinowską - [2009-10-06]

■Dymisja Drzewieckiego ma obronić Tuska - [2009-10-06]

■Kto jeszcze? - [2009-10-06]

■"Grześ" powinien się wytłumaczyć - [2009-10-06]

■Komisja będzie testem na wiarygodność polityków - [2009-10-05]

■Dzięki CBA korupcja się zmniejszyła - [2009-10-05]

■Na co czeka Tusk - [2009-10-05]

■Nie dać się zepchnąć do defensywy - [2009-10-05]

■Rządzący nie są zdolni do wyjaśnienia tej sprawy - [2009-10-03]

■Premierowi puszczają nerwy - [2009-10-03]

■Prawdziwą wojnę stoczyłem - [2009-10-02]

■To ogromny dyskomfort dla premiera - [2009-10-02]

■Minister bagatelizuje sprawę - [2009-10-02]

■Czuma już uniewinnił kolegów - [2009-10-02]

Stanisław Michalkiewicz w Radiu Maryja i Historia Reform czy niszczenia Polski - 30.12.2009

2010-01-01T07:21:00.001-08:00

Stanisław Michalkiewicz w Radiu Maryja i Historia Reform czy niszczenia Polski - 30.12.2009

20-lecie planu Balcerowicza
pos. Gabriela Masłowska - członek Sejmowej Komisji Finansów Publicznych (2009-12-17) Aktualności dnia

słuchaj
zapisz

Powiedz nie do roszczen od Polski

2009-12-30T14:41:00.001-08:00

Powiedz nie do roszczen od Polski

ODEZWA do Narodu Polskiego Ks. Prałata Henryka Jankowskiego "całe życie walczyłem o znaczenie, co się zwie imponderabilia jak: Honor, Cnota, Męstwo"
Ks. Prałata Henryka Jankowskiego

Drodzy Rodacy!
Umiłowani Bracia i Siostry!

2 kwietnia o godzinie 21.37 Roku Pańskiego 2005 - w czasie trwania Apelu Jasnogórskiego i w Wigilię Święta Miłosierdzia Bożego zmarł jakże bardzo ukochany przez Cały Naród Polski i przez cały Świat Ojciec Święty Jan Paweł II - nasz największy Rodak, największa i najbardziej niezawodna ostoja chrześcijaństwa przełomu Tysiącleci, największy autorytet moralny naszych czasów.

Kilka dni wcześniej zmarł Edward Moskal - Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej, wielki przyjaciel Polski.

Mamy rok 2005 - trudny rok wyboru nowego Prezydenta R.P., rok wyborów do Sejmu i Senatu, powołania nowego Rządu i rok głosowania w referendum nad sprawą przyjęcia lub odrzucenia konstytucji Unii Europejskiej, w której brakuje odniesienia do Boga i chrześcijańskich korzeni Europy.

Ateiści, libertyni, liberałowie, masoni i postkomuniści zdominowali Europę i Polskę. Systematycznie niszczą niepotrzebny im Kościół Rzymsko - Katolicki. Każdy prawdziwy, rzetelny katolik świadomy swego miejsca wobec Boga, wobec drugiego człowieka, wobec swojej Ojczyzny i wobec swego środowiska - to ich wróg. Planowo niszczą więzy rodzinne i poczucie patriotyzmu. Dużą część naszego społeczeństwa zepchnęli na margines życia, pozbawiając pracy, domów, mieszkań, możliwości kształcenia i korzystania z dóbr kultury. Trwa planowa produkcja bezrobotnych i bezdomnych niewolników ekonomicznych bez środków do życia. Miliony dzieci, kobiet i mężczyzn, emerytów, rencistów - żyje w skrajnej nędzy, poniżej minimum biologicznego. Pozostali - w obawie przed losem tych nieszczęśników -w rytm niewolniczej pracy, od rana do nocy - gonią za pieniądzem.

Jedynym Bożkiem staje się Mamona. W przewrotny sposób ludzie, partyjne kliki spod znaku SLD, czy Platformy Obywatelskiej działają jak masoni. Wykorzystując media sterowane przez Adama Michnika i Jerzego Urbana oraz media uzależnione w 100% od kapitału zagranicznego, a nawet wykorzystując prostactwo i prymitywizm ludzi władzy - atakują Kościół Katolicki, ludzi i instytucje z nim związane, atakują religię, księży i chrześcijańskie wartości moralne.

Jednocześnie świadomie i celowo propagują narkomanię, alkoholizm, rozpustę, aborcję, pogardę dla wartości narodowych i chrześcijańskich, dla europejskich norm kultury opartej na klasycznych wzorcach greckich, rzymskich, chrześcijańskich, wreszcie - zbrodniczo propagują masową eutanazję.

Quo vadis? Dokąd idziesz świecie współczesny, świecie bez Boga, bez Kościoła, bez religii, bez Ojczyzny, bez honoru, bez norm moralnych. Świecie ateistów i masonów! Dokąd idziesz świecie z kultem siły, przemocy i pieniądza?

Odpowiedź jest tylko jedna. Taki świat zmierza ku zagładzie!!!

Jako Polak, Kapelan Honorowy Jana Pawła II i Kapelan "Solidarności" pytam: czy tak być musi? Czy o to walczyliśmy w 1980r. i 1989r.? Czy o to walczyliśmy również w latach 1956, 1970, 1976? Czy po to ginęły od kul tysiące patriotów polskich na rozkazy moskiewskich zbrodniarzy komunistycznych wykonywane rękami ich polskich służalców spod znaku PZPR, UB, SB?

Czy od 1989 r. samozwańcza elita polityczna sprawuje władzę naprawdę w imieniu i na rzecz Polaków?

Co zrobili dla Polski ci, którzy zastąpili po 1989 r. komunistów z PZPR? Nowe elity polityczne podzieliły się po połowie z komunistami majątkiem wypracowanym przez wieki przez Naród Polski. Dzisiaj gospodarka, aparat państwowy, prasa, radio i telewizja są w rękach byłych komunistów z PZPR, którzy przechrzcili się na SLD Millera i Oleksego, Socjaldemokrację byłego Marszałka Sejmu - Borowskiego, Unię Pracy wicepremier Jarugi-Nowackiej, a w drugiej połowie są w rękach byłej tzw. opozycji okrągłostołowej. Opozycji reglamentowanej i limitowanej, która paktowała z komunistami, jak podzielić Ojczyznę między siebie kosztem 10 milionów uczciwych członków "Solidarności" i ich rodzin, kosztem całego Narodu.

Rodacy!

Po 15 latach rzucania Was na kolana i wtrącania do śmietnika historii nie powinniście już więcej głosować na tych samych ludzi, którzy najpierw tworzyli KOR, czyli Komitet Obrony Robotników (a z "obroną robotników" mieli tyle wspólnego, ile tańcząca baletnica ma wspólnego z pracującym górnikiem lub hutnikiem), a następnie przed kolejnymi wyborami parlamentarnymi zmieniali nazwę swej partii - na Unię Demokratyczną, Kongres Liberalno - Demokratyczny, Unię Wolności, Partię Konserwatywno - Ludową, wreszcie…Platformę Obywatelską - Tuska i Rokity. To ta sama stugłowa hydra, wciąż odradzająca się pod nową nazwą. To ta głowa z twarzą Balcerowicza i Hanny Gronkiewicz-Waltz, którzy zaprzedali nasze rodzime banki obcym monopolom, tak bardzo dyktującym dzisiaj warunki ekonomiczne naszym przedsiębiorcom, a właściwie to stwarzającym im taką sytuację, by rzekomo oferowany przez nich kredyt był dla naszego rodzimego przedsiębiorcy w ogóle niedostępny. Te wszystkie partie, to jeden i wciąż ten sam mutant polityczny, sterowany przez Adama Michnika, który po 1989 r. zhańbił się deklarowaną publicznie przyjaźnią z Jerzym Urbanem i Wojciechem Jaruzelskim, który w Australii powiedział, że Polakami to się łatwo rządzi, bo Polacy to stado baranów, a sam wstydzi się nawet przyznać do swoich judaistycznych korzeni i do swego prawdziwego nazwiska! Ukrywa się więc pod nazwiskiem: Michnik!

Drodzy Rodacy!

Wzywam Was dla dobra Naszej Ojczyzny, wzywam Was dla Waszego Dobra, dla Dobra Waszych Dzieci i Wnuków - nie głosujcie na Partię Demokratyczną. Jej twórca - Frasyniuk to bliski współpracownik b. przewodniczącego Unii Wolności - osławionego Leszka Balcerowicza, ojca nędzy Polaków.

Drugi z ojców Partii Demokratycznej: Mazowiecki, twórca "grubej kreski" zaprzepaścił dorobek "Solidarności" i umożliwił komunistom po 1989 r. dalsze rozkradanie Polski.

Premier Belka i wicepremier Hausner z nowej Partii Demokratycznej - to księgowi rządzącego obozu SLD, którzy zrobili wszystko, by jak najbardziej obniżyć renty, emerytury, zasiłki rodzinne i zwiększyć Polakom podatki, a jednocześnie nie pobierali podatków od potężnych firm zagranicznych. Ludzie ci, to współczesna polska magnateria, zasiadająca m.in. w radach nadzorczych, gdzie za jedno posiedzenie płacą sobie po kilkadziesiąt tysięcy złotych.

"Errare humanum est" mawiali starożytni Rzymianie. "Błądzić jest rzeczą ludzką". Rodacy! Nie wolno nam powtarzać błędu czynionego przez ostatnie 15 lat. Nie głosujcie ani na SLD, ani na Platformę Obywatelską, ani na Partię Demokratyczną.

Ani czerwoni z SLD, ani różowi z PO, ani czerwono-różowi z PD, tj. Partii Demokratycznej - nie dadzą Wam obiecanej manny z nieba.

Oni wszyscy, to liberałowie - zwolennicy wielkiego kapitału. Dla nich zwykły uczciwy człowiek i jego rodzina - nic nie znaczą. Im szybciej ludzie znajdą się na śmietniku, tym szybciej dotychczasowe, samozwańcze "elity polityczne" będą miały tę kwestię rozwiązaną. Jeżeli będziecie głosować na Platformę Obywatelską Tuska i Rokity, albo na Partię Demokratyczną - Frasyniuka, Mazowieckiego, Belki, Hausnera - to pogłębicie swoją nędzę, a Wasze dzieci nie będą miały co jeść i w co się ubrać, nie będą mogły się uczyć, ani nie dostaną pracy. W najlepszym przypadku czeka je emigracja zarobkowa i łapanie pracy daleko od kraju - pracy jakiejkolwiek i za każde pieniądze. I gdzie tu praca zgodnie z wykształceniem, gdzie satysfakcja z pracy i życia, gdzie tu godność człowieka i poszanowanie Jego najświętszych wartości?

Gdzie tu człowieku Twój status Dziecka Bożego nadany Ci przez Samego Boga, Stwórcę Wszechdziejów?! Przecież sam Bóg nadał Ci swoją Wartość, swoją Godność, swoje Prawa w postaci Dekalogu - i wszystko, co wykracza poza te granice, jest wypaczeniem idei Życia, Wartości tego Życia i Godności Człowieka! Sprzeciwem wobec Boga!

Pamiętajcie, co ze służbą zdrowia zrobił minister Balicki - jeden z filarow Unii Wolności, a dziś członek Socjaldemokracji Borowskiego.

Szpitale nie mają pieniędzy na operacje i proste zabiegi ambulatoryjne. Na wizyty u specjalistów czeka się miesiącami. Wiele osób nie mających pieniędzy na prywatne leczenie - musi umierać. Szpitale często odmawiają przyjęcia nawet pacjentów dowożonych przez karetki pogotowia.

Nie głosujcie na Platformę Obywatelską i Partię Demokratyczną, których programy gospodarcze zmierzają do drastycznego ograniczenia dochodów jak największej liczby Polaków żyjących z uczciwej pracy, a zarazem zmierzają do zwiększenia krociowych zysków i szybkiego bogacenia się tylko nielicznej i wybranej grupie przedsiębiorców związanych z międzynarodowym, wielkim kapitałem zagranicznym.

Nie głosujcie na te wszystkie partie, które już sprawowały rządy w Polsce w ostatnich 15 latach i oczywiście nie głosujcie na bezpośrednich spadkobierców PZPR w postaci SLD, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy - Jarugi Nowackiej.

Wybierajcie na posłów i senatorów tylko ludzi nowych, nieuwikłanych w rządy, w afery gospodarcze lub współpracę ze służbami. Głosujcie na ludzi pewnych, swoich, którym ufacie i wiecie, że swoje obowiązki przyjmą naprawdę z sercem - w imię staropolskiej idei: pro publico bono. Niech to będą nasi rodzimi kupcy, przedsiębiorcy, rzemieślnicy, rolnicy, naukowcy, inteligenci, a nie tylko wyrobieni partyjni "gadacze", tak dobrze znani nam z telewizyjnych ekranów i pierwszych stron gazet.

Popatrzcie: przed wojną Naród Polski sam zbudował Port Gdynia, Centralny Okręg Przemysłowy. Dziś codziennie mówi się tylko o pieniądzach, które ma nam dać Unia. A gdzie jest nasz budżet, jeśli tylko mamy być na garnuszku Unii? Gdzie są nasze podatki, jedne z wyższych na świecie? Gdzie są pieniądze za sprzedane zakłady i to te najlepiej prosperujące? I jeszcze jedno: Narodowi Polskiemu potrzebny jest rzetelna wiedza o stanie Państwa Polskiego, o stopniu wyprzedaży majątku narodowego. Naród Polski musi znać pełną prawdę, - jeśli nie może pracować dla siebie, na konto swojej Umiłowanej Ojczyzny, to przynajmniej musi wiedzieć: u kogo i dla kogo pracuje? Kto za tę jego pracę ma Mu rzetelnie zapłacić, żeby ten Naród, tak wielokrotnie doświadczany w historii, który tyle razy przeszkadzał swoim sąsiadom samym faktem istnienia, tym, że jest i chce być samodzielny, że chce być Panem we własnym kraju - żeby ten Naród mógł godnie żyć, bo jest to przecież Jego najświętsze prawo.
Drodzy Rodacy!

Cierpliwość milionów oszukanych Polaków skończyła się. Czas podnieść się z kolan. Nadszedł czas rozliczeń tych wszystkich, którzy ograbili cały Naród z dorobku wielu pokoleń, czas rozliczeń dotychczasowych władców Polski i Czas Sprawiedliwości. Polacy muszą wziąć swoje sprawy w swoje ręce, muszą głosować tylko na ludzi z udowodnionym od pokoleń polskim nazwiskiem. Obywatele świata zadbają tylko o to, by im było dobrze w każdym miejscu na świecie.

Ustalmy w tych wyborach: głosujemy tylko na ludzi swoich, na ludzi pewnych, na ludzi o zdrowych zasadach moralnych, miłujących swoją Ojczyznę, miłujących swego Bliźniego jak siebie samego, miłujących Boga. Tylko tacy ludzie będą dobrymi Włodarzami naszej Kochanej Polski, tylko tacy ludzie są w stanie poprawić los Narodu Polskiego. Maksyma łacińska mówi "vox populi - vox Dei", czyli "głos ludu - głosem Boga". Oznacza to, że jeśli Polacy rzetelnie wybiorą nowych posłów i nowych senatorów, rzetelnych ludzi, oddanych sprawie publicznej naszego Państwa i Narodu, którzy dotychczas nie zasiadali w parlamencie - to będą mogli w ten prosty i skuteczny sposób zmienić warunki życia swoich rodzin na znacznie lepsze.

Popatrzcie jak jest w Sanhedrynie, Knesecie! Tam nie masz obcych! Tam tylko Sami Bracia Starsi w Wierze stanowią o sprawach swojego Narodu i Swojego Państwa! I nigdy nikt z obcych! A broń Boże, żeby tam znalazł się ktokolwiek z Polaków! Weźmy ten dobry przykład i postępujmy podobnie! Bo czyż ten człowiek, co obcemu pozwala rządzić w swoim domu, czy taki jest normalnym człowiekiem?

Drodzy Rodacy!

Nie wybierajcie do Sejmu i Senatu tych, na których głosowaliście przez ostatnie 15 lat i nie głosujcie na te partie, które desygnowały ministrów kolejnych rządów, które zawiodły nadzieje Polaków. To ludzie bez sumienia, których nie obchodził los i warunki życia milionów polskich dzieci, kobiet i mężczyzn.

To ludzie, którzy zapomnieli, że osoby działające w życiu publicznym w imieniu Narodu - powinny kierować się zasadą "Bóg, Honor, Ojczyzna". Debata o "samorozwiązaniu Sejmu" była tego przykładem i pokazała, że zasiadający w nim posłowie wyłaniani z list partyjnych poprzez kolejne mutacje tzw. metod proporcjonalnych, nie zapewnią sprawnego funkcjonowania Sejmu. Taki Sejm nie jest w stanie podejmować żadnych pozytywnych decyzji dla naszego dobra, bo nie nas reprezentuje.

Polacy! Wielka mądrość jest w rzymskiej maksymie: "vox popli - vox Dei". Zawiera ona prawdziwą myśl, że większość obywateli może rzeczywiście wybrać taki Sejm i Senat, które stworzą naprawdę Polski Rząd mający - oczekiwany przez Naród - program gospodarczy zmieniający dotychczasowe tragiczne warunki życia.

Każdy rozumny i inteligentny człowiek ma obowiązek zrobić wszystko, żeby zapewnić swoim najbliższym i sobie jak najlepsze warunki rozwoju biologicznego i intelektualnego.

Głęboki sens jest w sentencji: "cogito ergo sum" - "myślę, więc jestem".

Trzeba umieć i chcieć skorzystać z własnej inteligencji, rozumu i doświadczenia, by wybrać nowych polityków spoza ugrupowań, które przez ostatnie 15 lat sprawowały rządy, by zrealizować szansę zmian dotychczasowego życia na lepsze. To możliwość, ale i obowiązek każdego Polaka, każdego Patrioty!

Rodacy!

Nie ulegajcie podstępnej, złowrogiej, zabijającej Was, Wasze dzieci i Wasze wnuki - propagandzie ateistów i postkomunistów SLD: Oleksego i Janika, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy Jarugi Nowackiej, Unii Wolności, Partii Demokratycznej Belki, Mazowieckiego, Frasyniuka i Hausnera, Platformy Obywatelskiej Tuska, Rokity i Gilowskiej, Gronkiewicz-Waltz. Ci specjaliści od robienia wody z mózgu całemu Narodowi Polskiemu przy pomocy telewizji, radia, prasy, inspirowanych przez takich rzekomych przyjaciół jak: Adam Michnik i Jerzy Urban. To oni, jak rasowi masoni, wtłaczają do naszych polskich głów, że tylko oni są mądrzy, że tylko oni wiedzą, co dobre dla Polski i Polaków, że tylko na nich należy głosować.

Wtłaczają do głów uczciwym Polakom fałszywe przekonania, że tak naprawdę to Polacy nie mają wyboru i muszą glosować albo na czerwonych komunistów, albo na różowych postkomunistów.

Każdy, kto nie jest z SLD, UP, UW, PD, lub PO, to albo antysemita, albo …Hitler. Jakże żałosna jest logika tych partii, które podczas najbliższych wyborów parlamentarnych po wsze czasy winny zakończyć swój żywot, gdyż cały Naród Polski ma dosyć tych rządów. Nie sposób zwrócić Narodowi Polskiemu, milionom polskich rodzin wyrządzonych tymi rządami krzywd.

Czas najwyższy przypomnieć wszystkim startującym w wyborach, że poseł, senator, prezydent, premier, minister to nie kariera polityczna, ale ciężka służba dla Dobra całego Narodu Polskiego, bo to On jest gospodarzem w swoim własnym kraju, któremu od wieków na imię Rzeczpospolita Polska, co znaczy: Sprawa Wspólna Wszystkich Polaków! To Wola Narodu Polskiego ma być wypełniona podczas sprawowanych rządów. Przez ostatnich 15 lat było zupełnie odwrotnie i dlatego w imieniu Mojego Ukochanego Narodu, póki jeszcze czas mówię moim kapłańskim głosem: stop dla grabarzy Polski, bo ani Polska, ani cały Polski Naród na taką rzeczywistość sobie nie zasłużył.

Pytam, kto decydował o wysłaniu żołnierzy polskich do Iraku? Decyzję podjął sam Prezydent, a winien był to uczynić Sejm. Kto nadał polskie obywatelstwo 3 tysiącom Żydów? Uczynił to sam Minister Spraw Zagranicznych Bartoszewski, a powinien tym zadecydować Sejm. I tu mała uwaga: popatrzcie, jakim żółwim tempem realizowana jest idea powrotu do Ojczyzny choćby Polaków z Kazachstanu… I mówicie mi obecni: Panie Prezydencie, Panie Premierze, Panowie Ministrowie, Posłowie, Senatorowie, że rządzicie naprawdę w imieniu Narodu Polskiego i w imieniu Polaków!

Narodzie Polski!

Mówię Wam dziś wprost: głosowanie na: SLD, na Unię Wolności, na odrzuty z SLD i UW w postaci Partii Demokratycznej Frasyniuka, albo na nieróżniącą się od niej programem PO, to dla Polski akt samobójczy. To głosowanie na rzeczywistych wrogów Narodu Polskiego.

Rodacy!

Wszyscy pamiętamy, że przez ostatnie 15 lat, rządy sprawowali czerwoni postkomuniści z SLD, albo różowi z UW. Oni nigdy nie myśleli o Polsce i Polakach. Dla nich najważniejsza jest dziś Unia Europejska, dyrektywy z Brukseli, obcy kapitał międzynarodowy i organizacje zagraniczne.

Jeśli czerwoni z SLD i różowi z UW, Partii Demokratycznej i PO, kiedykolwiek myślą o Polakach, to tylko w ten sposób, jak wycisnąć z Polaków ostatni grosz, pod jakim pretekstem wyrzucić ich z pracy lub z ich własnych mieszkań, jak obniżyć ich renty i emerytury, a nawet je zabrać i to tylko po to, by jak najwięcej pieniędzy Polski przekazać do Brukseli na potrzeby ateistów z Unii Europejskiej.

Polacy!

Obudźcie się i opamiętajcie się! Jeżeli jeszcze raz przez przyzwyczajenie, roztargnienie, nieznajomość prawdy, lub zwykłe lenistwo zagłosujecie na tych wszystkich wielobarwnych ateistów: czerwonych, różowych, masonów, libertynów, rzekomych liberałów - to czeka Was jedyna nagroda - eutanazja, ich najnowszy, najbardziej skuteczny system "opieki" Państwa nad schorowanym obywatelem, I jeszcze będą rodzinie kazali suto za tę usługę zapłacić. Zaproponują Wam takie rozwiązanie wtedy, gdy będziecie nieuleczalnie chorzy i nie stać Was będzie na opłacenie pomocy lekarskiej w sprywatyzowanej służbie zdrowia.

Teraz czynią z Was bezrobotnych i bezdomnych, a potem uznają Was za niepotrzebnych, bezproduktywnych, ba nawet "zmęczonych życiem" i dokonają przymusowej eutanazji, nie pytając o zgodę. I to nie jest żadna fantazja, żadne strachy, to rzeczywistość! Bezbożni "Europejczycy" propagują eutanazję w obu jej formach na całym świecie, w tym także i w Polsce. Polskojęzyczne media prasowe i elektroniczne, udzielają już miejsca i czasu, by popularyzować i propagować w Polsce tę zbrodniczą praktykę ludobójstwa!

Drodzy Rodacy!

Te gorzkie i straszne słowa prawdy, spotykają się w faryzeuszowskiej propagandzie ateistów i postkomunistów z ich ulubionym, pseudoracjonalnym zarzutem, jakoby były przejawem "spiskowej teorii dziejów" dziejów nietolerancji. Bo sprytni i przewrotni, a w gruncie rzeczy zwyczajni karierowicze, jak Michnik i Urban, nie mają już żadnego logicznego i prawdziwego argumentu, by odrzucić kierowane do nich rzeczywiste zarzuty szkodzenia Państwu i Narodowi Polskiemu, to w imię własnych, ciemnych interesów obrzucają przeciwników politycznych stekiem wyzwisk i obelg, kończąc pseudofilozoficznym, nic nieznaczącym pustosłowiem o "spiskowej teorii dziejów".

Dlatego musimy postępować zgodnie ze słowami zamordowanego przez komunistycznych masonów - ks. Popiełuszki: "musimy głosić prawdę, gdy inni milczą", prawda zawsze zwycięży. Musimy zawsze dokonywać świadomego wyboru, zwłaszcza w czasie aktu wyborczego.

Jan Paweł II w Legnicy wyrażnie zobowiązał nas do działania: "Nie lękajcie się zatem brać odpowiedzialności za życie społeczne w naszej Ojczyźnie. To jest wielkie zadanie, jakie stoi przed człowiekiem: pójść do świata, kłaść podwaliny pod przyszłość, by była ona czasem poszanowania człowieka".

Tylko Polacy - myślący, mądrzy, rozsądni i aktywni, którzy pójdą głosować świadomie we wszystkich wyborach 2005 r. - wypełnią wolę naszego umiłowanego Ojca Świętego, Jana Pawła II. Oczywiście tylko ci wypełnią Jego wolę, którzy nie będą głosować na te partie polityczne, które w ciągu 15 lat nie tworzyły dobrych, rzetelnych polskich rządów. Wybierajmy na posłów i senatorów RP kandydatów uczciwych, nieuwikłanych w żadne afery, szanujących 2000 lat dorobku chrześcijaństwa na świecie i 1000 lat Kościoła Rzymsko-katolickiego w Polsce, szanujących tradycję, kulturę, historię, Wolę i Sumienie Narodu Polskiego.

Jan Paweł II w homilii w Krakowie zaledwie 3 lata temu mówił:"…arcybiskup Feliński głęboko angażował się w obronę wolności narodowej. Potrzeba tego i dzisiaj, kiedy różne siły - często kierujące się fałszywą ideologią wolności - starają się ten teren zawłaszczyć dla siebie. Kiedy hałaśliwa propaganda liberalizmu, wolności bez prawdy i odpowiedzialności nasila się również w naszym kraju".

Słusznie powiedział ks. prof. Janusz Nagórny z KUL-u: "…głosi się wprost, że kiedy sprzeciwiamy się różnym przejawom zła w życiu społecznym, to wówczas nie jesteśmy ludźmi tolerancyjnymi, że głosimy hasła nienawiści. Tak o różnych aktach słusznego sprzeciwu ze strony katolików, pisała często "Gazeta Wyborcza"…żąda się od nas, byśmy nie tylko odnosili się z szacunkiem do ludzi o odmiennych poglądach, ale byśmy także zaakceptowali wszelkie ich działania… tymczasem tolerancja dla człowieka nie oznacza akceptacji dla wszystkiego, co on czyni."

Jan Paweł II w książce "Osoba i czyn" stwierdził, że "uczestnictwo każdego człowieka - jako osoby - w życiu społecznym opiera się na dwóch wzajemnie dopełniających się zasadach: zasadzie solidarności i zasadzie sprzeciwu. Potrzebna jest solidarność z tym, co dobre, ale konieczny jest sprzeciw wobec zła… nie można być równocześnie solidarnym z ofiarą przestępstwa i z przestępcą, z człowiekiem okradanym i ze złodziejem!". "Tymczasem stało się w Polsce coś strasznego. My Polacy, my katolicy, daliśmy sobie wmówić, że każdy sprzeciw jest zły… przestaliśmy więc protestować, nie mamy odwagi sprzeciwić się temu, co ewidentnie szkodzi Polsce, uderza w naszą wiarę, demoralizuje… Część katolików rozumie otwartość Kościoła na świat jako zgodę na wszystko; przyjęli oni fałszywą wizję tolerancji, że trzeba wszystko akceptować. Objawia się w tym słabość wiary i lęk, że zostaną odrzuceni przez … samozwańcze elity, przez samozwańcze autorytety. Zapomnieli o papieskim, tak często ponawianym zawołaniu: "nie lękajcie się". Konieczny jest słuszny sprzeciw wobec tego, co niszczy nas i naszą Ojczyznę. Konieczny jest sprzeciw wobec fałszywej tolerancji".

Skoro wierzymy nauce Ojca Świętego, to nie możemy dalej tolerować działalności publicznej w Sejmie i Senacie, w Rządzie i na urzędzie Prezydenta RP - przedstawicieli SLD Oleksego i Janika, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy Jarugi Nowackiej, UW, Partii Demokratycznej Belki i Frasyniuka, oraz PO Tuska, Rokity i Gilowskiej.

Rodacy!

Przypomnę wezwanie 3-krotnego premiera Wincentego Witosa: "Kiedy nie było Polski - dążyć do Niej, gdy przyszła - pracować dla Niej, a gdyby była w potrzebie - bronić Jej". A Polska jest dziś, jak może nigdy przedtem swych dziejach, w wielkiej potrzebie. Brońmy Jej i nie poddawajmy się.

Wielki patriotyzm tchnie ze słów Jana Pawła II: "Nie oderwiemy się od (…) przeszłości! Ona jest treścią naszej tożsamości także i dzisiaj!" oraz Prymasa kard. Stefana Wyszyńskiego: "Naród, który odcina się od historii, który się jej wstydzi… to naród renegatów!".

Dlatego w referendum w sprawie Konstytucji europejskiej - odrzućmy ją i powiedzmy: Nie! Musimy głosować za jej odrzuceniem, bo zapomina ona o Bogu, o chrześcijańskich korzeniach Europy, o dorobku kulturowym i narodowym polskiego katolicyzmu. Słowami Prymasa Tysiąclecia ks. Kardynała Wyszyńskiego tej konstytucji mówimy "non possumus". Jest ona wynikiem dyktatur dwóch najsilniejszych państw europejskich: Francji i Niemiec oraz wynikiem tajnych, sekretnych porozumień niemieckich, libertyńskich polityków i francuskich masonów oraz porozumień zawartych przez ich wielkie loże.

Roman Dmowski słusznie przypomniał, że "historia wszystkich narodów uczy nas, jak często po pokoleniach marnych, moralnie słabych, niedołężnych - przychodziły pokolenia dzielne, z szerokimi aspiracjami, które wielkich rzeczy dokonywały".

Drodzy Rodacy!

Uwierzmy w siebie! Uwierzmy, że to My właśnie, Polscy Katolicy jesteśmy tym wielkim nowym pokoleniem naszego Bohaterskiego Narodu.

Polacy!

Aby tego dokonać odsuńmy w cień historii czerwonych SLD i jego odmian, różowych z UW, czerwono-różowych z Partii Demokratycznej oraz ich pobratymców PO, którzy pod flagami innych partii doprowadzili naszą Ojczyznę do skrajnej nędzy i to tylko w ciągu ostatnich 15 lat!

Domagajmy się stanowczo zmiany tzw. "proporcjonalnej" ordynacji wyborczej, która pozwala skompromitowanym politykom stale rządzić Polską, nie dając szans najlepszym, jeśli nie należą do partii. Tylko zmiana systemu wyborczego i wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych (JOW) usunie podstawową wadę ustrojową Państwa Polskiego i da szanse nowym ludziom, nowym programom. Obecna ordynacja uniemożliwia indywidualne ubieganie się o godność posła, ograniczając nasze bierne prawo wyborcze, a Sejm zostaje zawłaszczony przez krąg liderów partyjnych. Jan Paweł II powiedział: "Nasza Ojczyzna, to nasze być i nasze mieć. I nikt nie może nas zwolnić z tego obowiązku". Oznacza to, że powinniśmy stale szukać prawdy, interesować się sposobem wyłaniania kandydatów do władzy, wybierać mądrze posłów, gdyż to oni w naszym imieniu będą musieli zadbać o Ojczyznę. Muszą to być ludzie sumienia, dla których praca w Sejmie i Senacie będzie służeniem Narodowi, Ojczyźnie, Kościołowi, czyli nam wyborcom, nie zaś liderom partyjnym.

Juliusz Słowacki pisał o Polakach: "Ten naród się podniesie, zwycięży, miecze na wrogach połamie, a potem wroga myślą zabije, bo myśl jego ogniste ma ramię".

Pamiętajmy, że rządzący przez ostatnie 15 lat w tym także z PO, to ludzie, którzy zapomnieli o słowach prymasa Wyszyńskiego: "człowiek ujawnia swoją osobowość w sposobie traktowania bliźnich. Musimy się dzielić i chlebem i duchem chrześcijańskim". Przez ostatnich 15 lat rządzący zapomnieli podzielić się chlebem z Narodem. A jednocześnie powstały wielkie fortuny m.in. Michnika, wydawcy "Gazety Wyborczej" i Urbana, wydawcy tygodnika "Nie".

Zapomnieli też ci rządzący o słowach Jana Pawła II: "błąd kryje się w koncepcji ludzkiej wolności, oderwanej od posłuszeństwa prawdzie, a zatem również od obowiązku poszanowania praw innych ludzi. Treścią wolności staje się wówczas miłość samego siebie, posunięta aż do wzgardzenia Bogiem i bliźnim. Miłość, która prowadzi do bezgranicznej afirmacji własnej korzyści i nie daje się ograniczyć żadnymi nakazami sprawiedliwości".

Nadszedł czas przełomu, czas pokuty i powszechnej pogardy tych wszystkich, którzy wykorzystując braterski zryw Polaków w latach 80tych po ich trupach, trupach ofiar komunizmu, UB i SB - paktując z diabłem, czyli z długoletnimi służalcami Moskwy, z PZPR i agentami KGB i SB, osiągnęli w Polsce najwyższą władzę i ogromne majątki kosztem oszukanego Narodu Polskiego.

Afera goni aferę. Komisje śledcze rosną w Sejmie jak grzyby po deszczu. Afera Rywina, afera Orlenu, PZU i największa z afer, FOZZ, która może nigdy nie zostanie w pełni wyjaśniona. Miliardy złotych, miliardy dolarów i euro płyną szerokimi strumieniami do lepkich łap aferzystów.

Nici afer prowadzą do pałacu prezydenckiego, obejmują kolejnych premierów i ministrów, parlamentarzystów, wysokich urzędników, najbogatszych przedsiębiorców, także banki. Za ich plecami czają się agenci służb specjalnych polskich, rosyjskich i innych krajów, pociągając za sznureczki, szantażując teczkami i kartotekami UB i SB w archiwach IPN-u. Pamiętajmy, że jako pierwszy w archiwach MSW z tajnymi teczkami SB buszował przez kilka miesięcy Adam Michnik. Na tej mętnej wodzie swobodnie żeglują panowie dyskretnego zaufania polityków i biznesmenów: Dochnal, Kuna i Żagiel. A w tle wiecznie żywy, najlepszy agent KGB Ałganow, którego oczkiem w głowie była i jest Polska. Zawsze w pobliżu grupy trzymającej władzę, dystyngowani i pozornie nonszalanccy, rzekomo Polacy, najwięksi biznesmeni. Obok nich pierwsza dama RP - Jolanta Kwaśniewska zajęta "dystrybucją finansów" swojej Fundacji Charytatywnej.

Kto zajął miejsce po "Baraninie", twórcy najsłynniejszej organizacji przestępczej pod budzącą zaufanie nazwą "Fundacja Bezpieczna Służba" usadowionej w samym sercu MSW, jednego z najważniejszych organów rządu, którego naczelnym zadaniem jest zwalczanie przestępczości. Czy można dalej tolerować tego rodzaju kompromitację Państwa Polskiego? Raj dla wybranych w rozkwicie, przyjęcia, bale, najwyższe odznaczenia i ordery dla zasłużonych postkomunistów i związanych z nimi KOR-owców. Wręcza je były dygnitarz PZPR, prezydent III RP Aleksander Kwaśniewski.

Ale cierpliwość oszukiwanych przez 15 lat Polaków skończyła się! Nadszedł czas wyborów i czas rozliczeń.

Kardynał Wyszyński mówił: "iluż to świętych ludzi uchodzi za łotrów? iluż łotrów osłania się togą wielkości i szacunku". Czas by ten przerażający bal manekinów komunistycznych i postkomunistycznych z tzw. opozycji okrągło-stołowej, sprawujących rządy przez ostatnie 15 lat, tańczących w takt dyktowanej im muzyki przez służby specjalne różnych opcji - wreszcie się zakończył.

Abp I. Tokarczuk mówił w 2003 r.: "przede wszystkim powinniśmy zacząć głęboko myśleć. Nie przyjmować bezkrytycznie informacji lansowanych przez niektóre obce media, czy zasłyszanych w telewizji, lecz wyrabiać sobie poglądy".

Pamiętajmy o testamencie Jana Pawła II: "NIE LĘKAJCIE SIĘ"!

Drodzy Rodacy!

Aby każdy z nas uniknął hańby i mógł powiedzieć, że zachował godność ludzką i jest Polakiem, Patriotą musimy postępować zgodnie z zaleceniem Jana Pawła II: "potrzebna jest solidarność w tym, co dobre, ale konieczny jest sprzeciw wobec zła… nie można być równocześnie solidarnym z ofiarą przestępstwa i z przestępcą, człowiekiem okradanym i złodziejem".

Kierujmy się myślą, ale i sercem zgodnie z wierszem Zygmunta Krasińskiego:
"Wytrwaj, o wytrwaj w tym strasznym pochodzie

Śród dziejów świata, mój Polski Narodzie!

Bądź męstwem wielki, cierpliwością święty,

Bądź przed wrogami wolą nieugięty,

Niechaj Ci z serca nie wydrze Ojczyzny

Żaden gwałt ziemski, ni ziemska pokusa

- Nie wierz w podrzuty Pychy ni Wścieklizny

- wierz tylko w słowo i w przykład Chrystusa"

Pamiętajmy też o pieśni patriotycznej:

"Nie rzucim ziemi skąd nasz ród

Tak nam dopomóż Bóg".

Kończę słowami marszałka Józefa Piłsudskiego:

"całe życie walczyłem o znaczenie, co się zwie imponderabilia jak: Honor, Cnota, Męstwo"

prosząc o rozpowszechnienie tej odezwy w całej Polsce

Ks. Prałat Henryk Jankowski

Gdańsk, maj A.D. 2005

href="http://www.jerzyrobertnowak.com/ksiazki/ks.jankowski_na_przekor_klamstwom.htm#Kaznodzieja_„Solidarności_">Kaznodzieja „Solidarności"„Prawdy nie można rozstrzelać"Pamięć narodowej historiiNa drogach pojednaniaRazem z księdzem PopiełuszkąNagonka w PRL-owskiej prasiePolska jest źle rządzonaOstrzeżenia przed upadkiem Rzeczypospolitej„Naród zażąda rachunku"Obrażony - były premier J. K. BieleckiPakty między tymi, co dawniej „siedzieli", a tymi, co „wsadzali" W starciu z Mieczysławem Wachowskim...
Przeciw balcerowiczowskim eksperymentom na NarodzieO program naprawyPrzepędzić próżniaczą klasę polityczną!„Niepoprawny politycznie" od zawszeO pamięć polskich ofiarNiewygodny prałatNagonka na księdza Jankowskiego w 1995 rokuPrawdziwe przyczyny manipulacj i „Gazety Wyborczej"Wdzięczność w stylu MichnikaO prawo głosu dla księdza JankowskiegoKs. Jankowski jako mecenas sztukiDziałalność charytatywnaUwagi końcoweCZĘŚĆ IW starciu z komunistycznym totalitaryzmem (okres do czerwca 1989)I. „Solidarność" nie zginęła„Nie wolno dać się wewnętrznie zniewolić"Prawdy nie można rozstrzelać!Przyszłość należy do odważnychLudzie pracy nie odstąpią od umów gdańskichZwyciężyć w walce o tożsamość naroduWładcy nie są bezkarniNie wolno milczeć o niesprawiedliwościModlitwa wiernychApel
Pani Jasnogórska, Królowo Polski, Matko nasza!List ks. Henryka Jankowskiegodo J.E. Biskupa Gdańskiego z dnia 28 marca 1986 rokuTylko Naród jest nieśmiertelny! Niedotrzymane umowy
„Solidarność" nie zginęła! Masz obowiązek ujawnić płatnych donosicieli!List ks. Henryka Jankowskiego do Kurii Biskupiej Gdańska z dnia 21 czerwca 1987 rokuWalczmy o godne życie w kraju suwerennym!Pamięci księdza JerzegoPRL - czasem niszczenia NaroduII. Pamięć narodowej historiiKonstytucja 3 majaW obronie tradycji powstańczychŚwięto 11 listopadaPamięć obrony LwowaCud nad WisłąPamięć marszałka PiłsudskiegoPamięć wojennych bohaterów PolskiPamięć zbrodni katyńskiejPrzemilczany mord katyńskiWstydzimy się za tych historyków!III. Pamięć społecznych buntówW rocznicę buntu poznańskich robotnikówPamięć ofiar Grudnia 1970 rokuHeroizm bohaterów Grudnia 1970 rokuZginęli w imię WolnościStocznia symbolem męczeństwaPamięć radomskiego protestuW rocznicę Sierpnia 1980 roku IV. Bóg, Honor, OjczyznaSymbol KrzyżaOdrzućcie służalczośćPatriotyzm polskiApel do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej PolskiejKsiędza Henryka Jankowskiego z dnia 11 listopada 1989 roku V. Kościół i NaródKościół i NaródW walce o ideały narodoweKościół - niezwyciężony bastion polskościPrzeciw ateistycznej indoktrynacjiVI. Praca, szczęście lub przekleństwoNie bądźcie niewolnikami pracy! Praca, szczęście lub przekleństwoO godności człowieka pracującegoVII. Do różnych środowisk społecznychDo robotników Wybrzeża!Do stoczniowców, portowców i rybaków

Tom 2
CZĘŚĆ IPrzemilczana opozycjaBitwa o pamięć historycznąO pełną prawdę na temat stosunków polsko-ukraińskichKrytyka „przeprosin" KwaśniewskiegoPrzeciw antypolskiemu wyskokowi KuroniaKsiądz Jankowski piętnuje pomysł Centrum Przeciwko WypędzeniomPrzeciw samozadowoleniu nowych „elit" rządzących Kucharz bardzo zły, ale wielce uczciwyPrzeciw „nowej cenzurze"Z dala od pałacu prezydenckiegoPrzeciw skutkom planu Sorosa-Sachsa-BalcerowiczaPrzeciw „grubej kresce" i PRL-bisPrymat „towarzysza Szmaciaka"Przeciw „generałowi Judaszowi"Nie lewica czy prawica, a interes narodowyNagonki za „obrazę narodu wybranego" Spór o „mniejszość żydowską"Im głupszy ŻydA kto przeprosi Polaków?Moje votum separatumCZĘŚĆ IIPrzeciw złym rządom i antypolonizmowiI. W hołdzie narodowej historiiPamięć II RzeczypospolitejTriumf 1920 roku a wyzwania naszych czasówW rocznicę heroicznego Września 1939 rokuW rocznicę sowieckiej napaści na PolskęZbrodnia katyńskaPamięci pomordowanych w KatyniuNie pozwolimy na zapomnienie katyńskiej zbrodni!Wymordowani na KresachDo 27. Wołyńskiej Dywizji AK Nigdy nie zapomnimy o rzeziach na Wołyniu!Komu przeszkadza prawda o KL Warshau?Testament historiiUsunąć nazwiska zbrodniarzy!Misja pojednaniaII. Nierozliczone zbrodnie komunizmuPamięć WiN-uNierozliczone zbrodnie komunizmuPamięć batalionów roboczychCzuwać, by nie odżył komunizm!Szkalowanie stoczniowego buntu 1970 rokuPamięć grudnia 1970 rokuNigdy nie wolno zapomnieć o tych zbrodniach! (Grudzień 1970 roku)Generał JudaszDlaczego zbrodniarze żyją spokojnie i dostatnio?III. „Polska jest źle rządzona"Uważnie patrzymy komunistom na ręceWielu z Was okazało małośćBrak prawdziwych elitW międzypartyjnej malignie Nie obrażać się na PolskęKryzys państwa - kryzys społeczeństwaOtacza nas atmosfera niepewności i lękuNiweczone nadziejeChciwi i aroganccyCo się stało z etosemChałturzenie na konto rewolucjiZdrada„Dziś nie trzeba skakać przez płoty. Otwarte są bramy..."Panowie rządzący dziś PolskąChwała i pośmiewiskoPartyjni gracze wykorzystali „Solidarność"Czy mamy zmarnować nasze zwycięstwo?Aby nie upokarzano PolskiPolska jest źle rządzonaWachowski przeszkadza PolsceNaród „udławił się wolnością"Rządy cwaniakówŻenująca nieudolność władzyZnów mamy prostytucję polityczną!„Nie oszukujmy się, siedzimy w PRL-bis"„Solidarność" wykorzystano!Dzień dzisiejszy - to zdrada naroduObwiniam ich o zdradę „Solidarności"O silne polskie samorządyCzechy miały rację dekomunizując„Stocznia musi żyć"Ratować Stocznię!Daliśmy zmarnieć wielkiej sile społecznej!Stoimy o krok od dramatu!Daleko nam do wolnej PolskiOczyścić życie polityczne i biznesNie o taką Polskę walczyliśmy!Karierowicze zdradzili „Solidarność"Dlaczego robi się eksperyment na Narodzie?Faryzejska nietolerancja monetarystówNarodowi nie mówi się prawdy!Czy nie zgubiliśmy człowieka?Poniżający spektakl paszkwili i pomówieńPyszałkowaci politycyZdradzona „S"Komu Pan służy, marszałku Płażyński?Łatwizna największym wrogiem PolskiSprzedajni politycyGdy kłamca jest prezydentemPęd ku narodowej samozagładzieNie chcemy żadnego dyktatu z zewnątrz!Nie gódźmy się na zdradę ideałów „Solidarności"!Władza odeszła od NaroduPolska to nie jarmark!IV; Być Polakiem!Być Polakiem!Rozważania na temat patriotyzmuCzym jest dla nas Ojczyzna!Młodzież a patriotyzmV. Kościół a NaródKościół a NaródOjciec Święty a „Solidarność"Kościół widzialnyZ miłości też można zrobić wielką politykę
Kapłan musi pomagaćw odradzaniu się społecznej solidarnościJaka winna być postawa katolika?Nie poprawiajmy Pana BogaŻywe kamienie i kopcące świeceKościół wojującyJakie winno być kapłaństwo?VI. Polacy a ŻydziNarodzie obudź sięPrzeciw nadużywaniu oskarżeń o antysemityzmNikt nam w kraju nie będzie przestawiał mebliNie będę przepraszał
Wciąż milczą o antypolonizmieMówię głośno o wszystkim tym, co mnie boli!Tamci stalinowcy nie byli Polakami!O trudnościach dialogu chrześcijansko-judaistycznegoTo był element walki przed wyborami prezydenckimiGeremek nie powinien być ministremCzyny wielkie i podłe List ks. prałata Henryka Jankowskiegodo ks. arcybiskupa Józefa Życińskiego,metropolity lubelskiego, z 27 maja 2001 rokuOskarżony prałat JankowskiVII. Przeciw antypolonizmowiAntypolonizm Żydów amerykańskichStanowisko w sprawie incydentóww Sejmie wygłoszone w Bazylice św. Brygidyw dniu 13 czerwca 1999 rokuPrzeciw kłamstwom o JedwabnemKto oczernia naród polskiWołam o sprawiedliwość i prawdę!Musimy bronić dobrego imienia Polaków!Przeciw antypolonizmowi!VIII. Archipelagi kłamstwArcycenzor Adam MichnikObłuda Michnika et consortesKłamstwa telewizyjneTelewizyjne manipulacjeSpołeczeństwo sterowane z telewizorówArchipelagi kłamstw Gdy króluje fałsz i obłudaNie bójmy się nazwać kłamstwo kłamstwem!Odpowiedź na paszkwil „Trybuny"Znów próbują zakneblować ustaZalew kłamstwa i obłudyZamachy na prawdęBrońmy prawdy o naszej historiiIX. Walka z KrzyżemNiebezpieczeństwo ateizacjiWojujący ateizmDzisiejsze ataki na KościółWalka z KrzyżemJak działają wrogowie KościołaW obronie Krzyża w OświęcimiuX. Antywartości i „cywilizacja śmierci"Zmierzch autorytetówGdy zamyka się usta tym, którzy chcą mówić prawdęGdy dominuje zasada „róbta, co chceta"„Cywilizacja bez Boga"Wybierajmy to, co stanowi o wielkości i godności człowiekaKonstytucja musi bronić wartościGranice tolerancjiMoralność musi być ponad doraźnymi układamiBrońmy się przed „cywilizacją śmierci"Pozwalamy, by człowieka obdzierano ze wszystkiego,co szlachetneAlkoholowe zagrożenie dla bytu NaroduList ks. prałata Henryka Jankowskiegodo Ministra Sprawiedliwości RP Lecha Kaczyńskiegoz 29 stycznia 2001 rokuWciśnięto w nas moralny relatywizmChory jest ten świat XI. O docenienie roli PoloniiPolonia ma olbrzymią rolę do spełnieniaDo Polonii amerykańskiejBatalia o kształt i rozwój wolnej Polski trwaStopień agresji przeciwnika wynika z jego lęku„Jestem człowiekiem czynu"Z bólem patrzyłem na dyskryminowanie PoloniiXII. Polska a światZaczęło się od „Solidarności", a nie od muru berlińskiegoNie miejmy kompleksów wobec innychTa wojna rani całą Europę!Polacy a tragedia PalestyńczykówPolska a UkrainaPolacy a Unia EuropejskaDecyzje za plecami NaroduNie krzywdźcie wsi!Nie klękniemy przed BrukseląObecna Unia Europejskaniszczy dorobek cywilizacyjny EuropyXIII. Do różnych środowiskDo gdańskich stoczniowcówO polskich rolnikachW obronie polskich rolnikówDo pracowników oświaty i szkolnictwa wyższegoDo oficerów i żołnierzyWojsko z NarodemDbajmy o nasze wojskoList do Ministra Obrony Narodowej RPBronisława Komorowskiego z 2 lutego 2001 rokuMilicjanci chcą pojednaniaOni już przeszli swe „Morze Czewone"Do funkcjonariuszy Policji polskiejPolicja musi służyć interesowi narodowemu PolskiDo polskich przedsiębiorcówMusi być biznes czystych rąkPodźwignąć regionDo centroprawicowych politykówDo kombatantówDo pracowników polskiej skarbowości„Niewidomi są wśród nas"Do pielęgniarek

Wstęp
Było kilka bardzo znaczących i różnorodnych powodów, dla których zdecydowałem się na przygotowanie tej książki o księdzu prałacie Henryku Jankowskim. Książki mającej ukazać dotychczasowe etapy tej tak barwnej drogi niezwykle dynamicznego duchownego i obywatela, bez reszty zakochanego w polskości. Ksiądz prałat Jankowski jest dziś największym symbolem „nie-poprawności politycznej" w kraju, gdzie ciągle rządzą nowy konformizm i nowa cenzura, czyli „poprawność polityczna". A ksiądz Jankowski był „niepoprawnym politycznie" przed 1989 rokiem i jest nadal „niepoprawny politycznie" po 1989 roku. Mówi i pisze wyłącznie to, czego chce i w co wierzy, a nie to, co pasowałoby różnym możnym tego świata. I mówi to w języku ostrym i jednoznacznym, „tak - tak, nie - nie", bez ogródek i komunałów. Za swą „niepoprawność polityczną" ks. prałat z bazyliki Św. Brygidy zapłacił bardzo wysoką cenę. Maksymalnie przemilcza się rolę, jaką odegrał on w bojach lat 80. przeciw komunistycznej władzy. Czasach, gdy kościół Św. Brygidy był jednym wielkim symbolem solidarnościowego buntu, a zarazem faktyczną ambasadą podziemnej „Solidarności".
Po drugie - ksiądz Jankowski był tą osobą w Polsce, którą poddano po 1989 roku największym nagonkom, najpotężniejszym falom oszczerstw i pomówień. Nagonkom, w których szczególnie wydatną rolę grali ci, którzy niegdyś łasili się nader uniżenie do tegoż księdza Jankowskiego. Tacy jak Adam Michnik, który w czasach, gdy bardzo mocno potrzebował wsparcia proboszcza Św. Brygidy, gorączkowo zapewniał go o swym oddaniu i „pogańskiej pokorze" wobec niego.
Po trzecie - ksiądz prałat Jankowski jest jednym z najbardziej konsekwentnych i bezwzględnych krytyków antypolonizmu. Jakże często po imieniu gromił różnych wpływowych anty-Polaków, nie zważając na ich - nierzadko - bardzo wysokie godności w kraju, którego nienawidzą i przeciw któremu knują.
Po czwarte - ksiądz prałat Jankowski jest szczególnie wymownym kontynuatorem nurtu duchownych z werwą „mieszających się" do polityki i do życia publicznego, bez względu na ataki, jakie go za to spotykają. Jest kontynuatorem zapoczątkowanego przez Piotra Skargę nurtu nieugiętych kaznodziei duchownych, którzy wciąż mówią gorzkie słowa rządzącym. Rządzącym i tym wszystkim, którzy traktują Rzeczpospolitą jak postaw sukna do rozszarpywania i łupienia.
Po piąte -jako historyka - po prostu urzekły mnie rozmiary zafascynowania księdza prałata dziejami ojczystymi. Po lekturze ponad tysiąca jego kazań zaryzykuję twierdzenie, że nie ma chyba w Polsce kapłana, który by częściej niż ksiądz prałat powracał w swych homiliach do jasnych i posępnych kart naszych dziejów: do zwycięstw i do scen martyrologii. Dzięki temu -jak się sam niejednokrotnie przekonałem - społeczność wiernych z parafii Św. Brygidy jest „wyedukowana" historycznie, szczególnie dobrze, dużo bardziej od przeciętnej krajowej.
I wreszcie, last but not least, piszę tę książkę, bo po prostu lubię księdza Henryka z całą jego oryginalną niepowtarzalnością, humorem i niepoprawną fantasia polacca. Będę zawsze ciepło wspominał prowadzone z nim „długie nocne rodaków rozmowy" w przytulnych zakątkach parafii Św. Brygidy. Nie mówiąc o jakże różnorodnych osobach, które poznałem u księdza prałata, od byłego przywódcy stoczniowców Alojzego Szablewskiego po księcia Krzysztofa Radziwiłła, od byłego sekretarza wojewódzkiego KW PZPR, reformatorskiego Tadeusza Fiszbacha po prokuratora Witkowskiego, który usilnie próbował wykryć prawdziwych inspiratorów mordu na księdzu Jerzym Popiełuszce.
Spis treści

Kaznodzieja „Solidarności"
Los związał księdza Henryka Jankowskiego z „Solidarnością" już od czasu strajków sierpniowych 1980 roku. Jako pierwszy z duchownych ośmielił się pójść do strajkujących w Stoczni Gdańskiej. Odprawiał u nich Msze św. i płomiennymi kazaniami podtrzymywał wolę oporu, zyskując powszechne poparcie. Co najważniejsze, obdarzający go absolutnym zaufaniem, Prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński mianował go przedstawicielem Episkopatu w „Solidarności". Nawet w „Magazynie Gazety Wyborczej" z 10 września 1993 roku przyznawano, że po pierwszym zreferowaniu przez ks. Jankowskiego Prymasowi sytuacji w Stoczni odtąd codziennie bądź sam wyjeżdżał nocą do kardynała, by być rano przez niego przyjętym, bądź wysyłał kurierów. Powiadają, że miał do Wyszyńskiego dostęp nieograniczony. Początkiem tego tak wielkiego zaufania u Prymasa Tysiąclecia był ogromny sukces ks. Jankowskiego w odbudowie kościoła Św. Brygidy z ruin na początku lat 70., który zachwycił Prymasa i zyskał Jankowskiemu niepodważalną potem opinię znakomitego gospodarza i administratora. Szybko zdobyte zaufanie u stoczniowców i dokładne wnikliwe raporty o przebiegu strajku sierpniowego i jego uwarunkowaniach pozycję ks. Jankowskiego u Prymasa jeszcze bardziej wzmocniły.
Ciągle za mało doceniona jest rola, jaką odegrały wśród stoczniowców gdańskich Msze św. odprawiane w czasie strajku przez ks. Jankowskiego. A jest na ten temat bardzo ważne świadectwo zagranicznego znawcy spraw polskich Lawrence Goodwyna, autora monumentalnego dzieła „Jak to zrobiliście? Powstanie „Solidarności" w Polsce". Eksponując doniosłość Mszy św. odprawionej przez ks. Jankowskiego wśród strajkujących w Stoczni Gdańskiej, Goodwyn pisał: (...) Taką to okrężną drogą Kościół, w osobie księdza Henryka Jankowskiego, wszedł na scenę Polskiego Sierpnia. Jako posługa religijna, msza odprawiona w niedzielę rano nie była niczym niezwykłym; ale jako wydarzenie polityczne ogromnie pomogła robotniczej sprawie. Słuszność strajku, kwestionowana od momentu dwóch sprzecznych oświadczeń Wałęsy złożonych w przededniu, została teraz jakby przebudowana dostojeństwem szat liturgicznych Jankowskiego i jego wysokiej, nieomal królewskiej postaci. W ceremonii przy bramie Stoczni wzięło udział jakieś 5 tysięcy ludzi, w tym około 2 tysięcy mieszkańców Gdańska, którzy zgromadzili się tuż za bramą. Cały świat zobaczył obrazy polskich stoczniowców przyjmujących komunię w czasie, gdy toczą bój przeciwko komunistycznej władzy. Obraz był zarazem uderzający i zagadkowy. Nie-Polacy musieli długo zastanawiać się, dlaczego okupacyjny strajk skierowany przeciwko władzy został pobłogosławiony przez Kościół... podczas nabożeństwa odprawionego z przyzwoleniem władz... podczas którego krzyż ku czci robotników zamordowanych przez władze... został poświęcony przez Kościół. Jeśli obcokrajowcy mieli prawo pytać, czy strajkujacy są radykalnymi socjalistami, czy raczej pobożnymi dziećmi Kościoła - to mieli oni również prawo zastanawiać się, w jakiej mierze komunistyczna partia „żyruje " katolicką liturgię i w jakiej mierze Kościół katolicki „zaraził się " jakąś formą syndykalizmu. Tylko w komunistycznej Polsce mogła zdarzyć się ta poranna niedzielna msza na dziedzińcu państwowej stoczni. Co o tym wszystkim myśleli Sowieci - niech zgaduje, kto ciekawy (...).
A później przyszła wyjątkowo wielka, choć dziś jakże często przemilczana, rola ks. Jankowskiego i kościoła Św. Brygidy w najtrudniejszych dla „Solidarności" czasach stanu wojennego i późniejszych represji doby jaruzelszczyzny. To spod kościoła Św. Brygidy wychodziły jedne z najpotężniejszych w Polsce demonstracji antyreżimowych. Tu rozpoczynały się wszelkie akcje ulotkowe i protesty. A ksiądz Jankowski systematycznie wspierał finansowo rodziny wszystkich zatrzymanych z powodów politycznych i płacił grzywny za młodzież ukaraną w starciach z milicją. Ksiądz Jankowski zorganizował w kościele Św. Brygidy specjalny kącik zdelegalizowanej „Solidarności", który przez lata był niezwykłą atrakcją dla rodaków i obcokrajowców, podziwiających ten spektakularny, tak widoczny punkt oporu. O wszystkim decydowała nieugięta postawa proboszcza Św. Brygidy, który szydził ze wszystkich reżimowych pogróżek i otwarcie wychodził z wyzwaniem. Nader wymowna pod tym względem była opowieść szefa „Solidarności" w Stoczni Gdańskiej Jerzego Borowczaka, który wspominał: - Jak w stanie wojennym spotykaliśmy się w kościołach, musieliśmy wchodzić tylnymi drzwiami, pojedynczo. A u księdza to nie było podziemie: on nas przyjmował z wielką pompą. Wychodził po nas i wołał do ubeków: — „ Bliżej, bliżej, to wam lepiej te zdjęcia wyjdą ".
Kościół Św. Brygidy pod zarządem ks. Jankowskiego był jednak dla opozycji czymś dużo bardziej znaczącym niż tylko bastion oporu przeciwko władzom. To było zarazem miejsce ciągłego skupiania się „mózgów" opozycji i dyskusji nad najlepszą strategią walki przeciw władzom. Nawet w „Magazynie Gazety Wyborczej" w swoim czasie akcentowano: Historyk na pewno przyznałby poczesne miejsce księdzu Jankowskiemu za rolę w Sierpniu'80 i kościołowi Św. Brygidy jako ambasadzie podziemnego społeczeństwa polskiego w PRL (cyt. za: A. i P. Bikont „Daję, więc mam", „Magazyn Gazety Wyborczej" z 10 września 1993 roku). Sam Wałęsa wspominał po latach: (...) Na długie lata plebania księdza Jankowskiego stała się moim drugim domem i centrum „ Solidarności". Najrozmaitsze spotkania, konferencje prasowe odbywały się właśnie tam. Całe życie parafii Św. Brygidy zdawało się koncentrować na sprawach „ Solidarności". Ksiądz prześcigał wszystkich w wymyślaniu rocznicowych obchodów, imprez, sympozjów, prelekcji i czego tam jeszcze. Gdy rozpoczął się strajk majowy w 1988 roku oddał do dyspozycji „ Solidarności " swój dom i wszystkie jego zasoby, a to, że miał obszerną plebanię, sprawny samochód, dwa telefony i zawsze jakieś środki finansowe, okazało się wręcz niezbędne dla zorganizowania centrum informacji, tudzież pomocy materialnej. Dzięki niemu świat i zdezorientowani oficjalnymi doniesieniami Polacy mogli usłyszeć, co naprawdę dzieje się w oblężonej i odciętej od reszty Gdańska stoczni.
Przez szereg lat czułem się trochę jak syjamski brat księdza Jankowskiego - niemal wszędzie jeździliśmy razem, ponieważ był on „przyrośnięty " do mego boku. Miało to swoje dobre strony (bo wiadomo, że kapłan potrafi wszystko dobrze i wygodnie zorganizować), chwilami jednak było uciążliwe. Obecnie ksiądz całkowicie może poświęcić się obowiązkom duszpasterskim, a ja dalej ciągnę swój wózek. Oczywiście, tego wszystkiego, co zrobił dla mnie i dla„ Solidarności " nigdy mu nie zapomnę. A gdyby znów przyszły złe czasy, ponownie wskoczę pod habit księdza Jankowskiego — wypróbowanego przyjaciela i doradcy (...).„ (Rzeczpospolita" nr 73/2808 z 27 marca 1991 roku)
We „Wprost" z 11 sierpnia 1991 roku przypomniano, że: Znaczenie świętej Brygidy i jej proboszcza wzrosło jeszcze bardziej w 1988 roku, kiedy kościół stał się zewnętrznym ośrodkiem utrzymującym łączność z komitetami strajkowymi, a zarazem centrum informacji o strajkach. Wtedy właśnie narodził się zwyczaj cotygodniowych konferencji prasowych Lecha Wałęsy, które odbywały się w przykościelnej salce. Zdarzało się, że pod nieobecność Piotra Nowina-Konopki konferencje prowadził również ksiądz kanonik, będąc również przewodniczącym Komisji Rewizyjnej „ Solidarności". To na plebanii Św. Brygidy powstał zalążek przyszłego Komitetu Obywatelskiego (...).
Spis treści

„Prawdy nie można rozstrzelać"
Szczególnie wielką zasługą ks. Jankowskiego w tym okresie były jego rozliczne płomienne kazania nierzadko wygłaszane po parę razy w tygodniu, zarówno w Gdańsku, jak i w licznych miejscowościach, do których był zapra-szany jako jeden z najpopularniejszych kapłanów tego czasu. Jego odwaga i nieugiętość ducha, przekonanie o ostatecznym triumfie dążeń wolnościowych, stały się w owych czasach czymś w rodzaju symbolu.
W „Magazynie Gazety Wyborczej" z 10 września 1993 roku pisano: Zachodnie ekipy telewizyjne na kilka godzin przed mszą obstawiały najlepsze miejsca widokowe. Był to czas, kiedy homilie księdza były agencyjnym „ new-sem ". Nawet Michnik, później szkalujący ks. Jankowskiego, przyznał kiedyś:
Oświadczenia podziemnych władz krajowych Związku przy tym, co ksiądz kanonik mówił z ambony, to były poziomki z kremem (cyt. za A. Bikont, P. Bikont ,Daję, więc nam", „Magazyn Gazety Wyborczej" z 10 września 1993 roku).
Znaczenie kazań Henryka Jankowskiego w dobie prowadzonej z Narodem „wojny" Jaruzelskiego tak przedstawił Bohdan Saryusz, autor portretu ks. prałata zamieszczonego w szerszym zbiorze sylwetek twórców NSZZ „Solidarność": (...) gdy się te homilie czyta, staje się jasne, dlaczego kazania ks. Jankowskiego były i są dla wiernych zawsze pełnym wzruszeń przeżyciem, czemu niejednokrotnie dają spontanicznie wyraz. Są również swoistą syntezą odzwierciedlającą złożoność problemów polskiej współczesności. Walka o prawdę naszych czasów — oto istota wystąpień, a zarazem rejestr win księdza Jankowskiego, których władza byłego PRL nie mogła mu nigdy wybaczyć. Były one szeroko cytowane i rozchodziły się w powielanych drukach po całym kraju, często powoływano się na nie w prasie zagranicznej. W swych wystąpieniach ks. Jankowski nieustannie podkreślał niezachwianą wiarę, że „Solidarność" musi zwyciężyć. Jego homilie cytowane przez prasę niezależną, kolportowane potajemnie w kraju, komentowane na Zachodzie w radiu i telewizji, umacniały w polskim społeczeństwie przekonanie o konieczności reform i zmian ustrojowych, zwiastując rychły koniec totalitaryzmu partyjnego.
Kaznodzieja ten nigdy nie nawoływał do buntu fizycznego, do rozlewu krwi. 'ego homilie nie miały na celu rozpalania w sercach słuchaczy płomienia zemsty i nienawiści, nie wzywały do wyjścia na ulice. Homilie te miały inną \— dla reżimu nawet groźniejszą - treść; zawsze nawoływały do zachowania godności osoby ludzkiej, do nie oddawania się usiłowaniom zniewolenia ducha. Były przepojone wartościami, które dadzą się streścić w trzech słowach: Bóg-Honor - Ojczyzna (...) (B. Saryusz „Ksiądz Henryk Jankowski pro Chri-sto et Partia" w książce Rodem z „Solidarności" - sylwetki twórców NSZZ „Solidarność " pod red. B. Kopki i R. Zelichowskiego, Warszawa 1997 roku).
Przyjrzyjmy się tu niektórym motywom kazań ks. Henryka Jankowskiego w latach 80., których wybór stanowi trzon dalszej części tomu.
Kazania proboszcza Św. Brygidy ciągle nawiązywały do pojęcia upragnionej wolności, której trzeba bronić przed zakusami komunistycznego totalitaryzmu. Proboszcz parafii Św. Brygidy toczył uporczywą walkę o odwojowanie pojęć zawłaszczonych przez PRL-owski reżim. Jakże wymowna była pod tym względem dana przez niego w kazaniu z kwietnia 1983 roku wykładnia słowa postęp, diametralnie wręcz różniąca się od sensu, jaki nadawali jej dotąd różni komunistyczni ideolodzy: (...) Postęp-to wywalczenie sobie przez wszystkich ludzi prawa do posiadania i pielęgnowania tych wartości, w które uwierzyli i które pokochali. To prawo do własnych myśli, przekonań i wiary, prawo do posiadania własnych poglądów, prawo do miłości Ojczyzny takiej, jaką się widzi przez pryzmat historii, tradycji i uczuć wyssanych z mlekiem matki, prawo do głoszenia i obrony swojego stanowiska i łączenia się w związki społeczne z innymi w imię walki o swoje prawa. Nie jest i nie będzie nigdy postępem stosowanie coraz wymyślniej szych metod manipulacji sumieniem ludzkim, coraz skuteczniejszych sposobów zabijania drugiego człowieka, obmyślanie i uchwalanie coraz podstępniejszych dekretów i ustaw czyniących z człowieka współczesnego niewolnika. Nie jest i nie będzie postępem narzucanie innym narodom takich ustrojów i systemów społeczno-politycznych i gospodarczych, które są im obce, a służą tylko do osiągania imperialnych celów tym, którzy dysponują silą.
Ksiądz Jankowski przekonywał, że „prawdy nie można rozstrzelać", że przyszłość należy do odważnych, do tych, co wytrwają w obronie swych ideałów. Apelował, tak jak w kazaniu wygłoszonym w Nowym Stawie z 21 września 1983 roku: (...) Podtrzymujcie się wzajemnie w niezłomnym przekonaniu, że zwycięży Orzeł Biały i znak Krzyża Świętego, że niedługo zniknie bezpowrotnie obcy nam, chrześcijanom i Polakom, system narzucony nam silą z zewnątrz. Zwyciężymy! (...).
W kazaniu wygłoszonym 10 lutego 1982 roku, w jednym z najbardziej ponurych okresów stanu wojennego, ks. Jankowski apelował do młodzieży: (...) Dziś trzeba pracować dla Ojczyzny o wiele więcej niż kiedykolwiek. A Wy, Droga Młodzieży, jesteście Ojczyźnie w jej trudnych chwilach szczególnie potrzebni. Wierzę, że potraficie przeciwstawić się tym, którzy chcą z Was zrobić ludzi bezmyślnych i bezwolnych, którzy chcą sterować Waszymi umysłami i wolą, którzy mówią, że prawda jest kłamstwem a kłamstwo -prawdą. Nie wolno dać się wewnętrznie zniewolić. Trzeba wszędzie rozpoznawać prawdę i zachowywać ją w pamięci i sercu (...).
Niejednokrotnie wskazywał na niemożliwość łączenia wiary w Boga z poparciem dla totalitarnej partii komunistycznej. W kazaniu z 22 maja 1988 roku powiedział wprost: (...) Nikt, kto kocha prawdziwie Boga nie może być w partii, nie może być dwulicowy. Zostawmy miejsce w partii dla tych, którzy Boga w sercu nie mają, a ty szanuj Boga w swoim życiu, abyś był uczciwym, prawym człowiekiem; świadczącym i wierzącym (...).
Szydził z niemądrej władzy, przekonanej, że zdoła załatwić wszystko poprzez wzmaganie przemocy. Mówił (w kazaniu z 19 stycznia 1984 roku): -Rządzić za pomocą bata - to pierwsze przykazanie szatana dla władców ślepych i głuchych. I przekonywał o niepodważalnym prymacie Narodu, ponad najbardziej nawet potężnymi siłami go zniewalającymi. W kazaniu z 31 sierpnia 1986 roku mówił: Tylko Naród jest nieśmiertelny, tylko Naród jest wart, aby jemu poświęcić swe życie i działanie. Tym samym będzie to działanie dla Ojczyzny, gdyż nie ma jej bez Narodu, który nosi ją w swoim sercu. Ojczyzna może istnieć bez stronnictw politycznych, bez parlamentu, bez władz, bez rządu, bez wojska, bez państwa nawet, tak jak istniała Ojczyzna Mickiewiczów, Słowackich, Szopenów, Grottgerów i Matejków (...). Zadufanym przedstawicielom komunistycznej władzy rzucał w twarz słowa: Czy znamy w historii PRL wypadek, aby minister doszedł do przekonania, że nie jest kompetentny, aby powierzonym mu resortem kierować? Czy nie zdmuchiwał ich dopiero wicher grudniowych i sierpniowych protestów? (kazanie z 28 czerwca 1987 roku, Gdańsk).
Wątpiących w odrodzenie „Solidarności" przekonywał: (...) Zaiste, „Solidarność" nie zginęła poprzez zabójstwa, aresztowania, banicje, prześladowania, represje i konfiskaty - ona nie tylko wbrew temu, ona właśnie dlatego tyje. „Solidarność" to stała troska o dom ojczysty, to zachowanie wolności wewnętrznej nawet w warunkach zewnętrznego zniewolenia, to pokonanie w sobie lęku, przyznanie się do tego, o słuszności czego jesteśmy przekonani i co nosimy w naszych sercach (kazanie z 31 sierpnia 1987 roku).
Nie wahał się publicznie mówić, że okres PRL-u to długotrwały okres niszczenia ludzi i Narodu. Mówił expressis verbis (w kazaniu z 22 maja 1988 roku): (•") Wygnaliśmy z naszego kraju okupanta, ale potem jednak, w roku 1944, rozpoczął się trudny dla naszej Ojczyzny okres. Okres niszczenia Boga przez ateistyczny system oświaty, niszczenie więzów międzyludzkich przez strach i manipulacje, okres niszczenia gospodarki Po 43 latach rządzenia mamy kartki i reglamentację. Okres niszczenia fizycznego człowieka (...).
Zdumiewała śmiałość, z jaką ten gdański kapłan rzucał wyzwania totalitarnej komunistycznej władzy, piętnował aparat przemocy, ba, wyzwał do demaskowania jej tajnych agentów i współpracowników. W kazaniu z 8 czerwca 1987 roku ks. Jankowski powiedział wprost: (...) Masz prawo i obowiązek upominać się o nauczycieli w naszej Ojczyźnie, którzy są zwalniani z pracy za to, zechcą młodzieży przekazać zdrowe zasady patriotyzmu. Masz protestować przeciw wykorzystywaniu środków masowego przekazu do preparowania kłamliwych oszczerstw pod adresem ludzi cieszących się szacunkiem w społeczeństwie. Masz prawo upomnieć się o poniżanych w kolejkach przed sklepami z kartkami w rękach. Masz obowiązek ujawnić płatnych donosicieli, którzy są złym elementem w społeczeństwie polskim, myślą bowiem tylko o swojej karierze kosztem krwi brata, który staje się ofiarą Kainową na ołtarzu naszym narodowym (...).
Akcentował: (...) Historia nas uczy, że partia marksistowska nigdy nie była zdolna do zainicjowania procesu odnowy i reform. Świadczy o tym krew na bruku Poznania w 1956 roku, Gdańska w 1970 roku i Radomia w 1976 roku.
Tak też było w 1980 roku, gdy proces przemian został wymuszony przez gniew ludu. (...) Nie lękajcie się, lecz trwajcie mężnie, wszędzie tam, gdzie takie wartości, jak: wiara, naród, ojczyzna i honor zostają zagrożone. Wyzbądicie się lęku. To właśnie zaciekłe ataki ze strony wroga na podstawowe wartości Chrystusowe są dowodem strachu. Strachu przed prawdą, przed umiłowaniem wiary i wolności, przed solidarnością narodu. Strach kierował tą zbrodniczą ręką, która torturowała i zadawał ostatni cios ks. Jerzemu, strach zrodził woj^ę z narodem 13 grudnia 1981 roku, strach znajduje swój wyraz w ingerencjgęh cenzury, które jak liszaje plamią stronice „ Tygodnika Powszechnego " i innych pism katolickich, ma swe odbicie w dyskryminacji ludzi niezależnie myślących, strach utrzymuje pod bronią wielotysięczną armię milicji i tajnych służb bezpieczeństwa.
Idee „ Solidarności" nie umarły wraz ze zgnębieniem struktur organizacyfc nych tego ruchu. Nie zanika też aktywność wielu działaczy. Nadal prezentują oni i wszelkimi dostępnymi środkami ujawniają krytyczny stosunek do tego, cw nas otacza, demaskują niecne metody zniewalania umysłów wolnych i niezależnych i dążą do tego nieustępliwie, co było i jest nadal celem słusznej walki: wolność i godność człowieka, sprawiedliwość i praworządność w ojczyźnie. Idea „ Solidarności" to dążenie do pluralizmu życia społecznego, pełnej sprawiedliwości i równych praw dla wszystkich obywateli bez względu na wyznanie i poglądy. Nie może być uprzywilejowanych grup i organizacji, podziału na tych, którzy mają prawo do rządzenia i tych, którzy mają słuchać. Bez urzeczywistnienia nakazu sprawiedliwości społecznej żaden system się nie ostoi. (...) (Kazanie z 20 maja 1988 roku).
Po wysłuchaniu takich kazań w kościele Św. Brygidy wracała nadzieja do osób najbardziej nawet zdesperowanych i zrozpaczonych. W czasach przygnębienia i konformizmu ks. Jankowski spieszył z zachętami do przetrwania, przypomnieniem o konieczności walki w obronie imponderabiliów jako podstawowych obowiązków człowieka.
Jak na tle cytowanych tu kazań czy wypowiedzi samego Michnika wyglądają oszczercze działania małych ludzi próbujących po upływie tak wielii lat od doby jaruzelszczyzny skrajnie pomniejszać rolę ks. Jankowskiego?! A nawet negować znaczenie jego kazań, wypełnionych tak płomiennym protestem przeciwko totalitaryzmowi komunistycznemu. Wspomnę tu przykładowo jednego z tych oszczerców, A. T. Jarmakowskiego, podrzędnego dziennika polonijnego, za to zajadłego wroga Prezesa Kongresu Polonii Edwarda Moskala. Aby tym mocniej zaatakować prezesa Moskala za zaproszą nie ks. Jankowskiego do Chicago, A. T. Jarmakowski tak próbował w tekście publikowanym na łamach „Dziennika Chicagowskiego" z 3 marca 2000 roku maksymalnie pomniejszyć znaczenie kazań ks. Jankowskiego w dobie jaruzelszczyzny: To nie był Popiełuszko, który głosił ostre kazania. Owszem, coś tam mówił, odprawiał nabożeństwa za „ Solidarność", ale nie w tym rzecz. Jankowskiego wykreowało ZOMO z powodu położenia Kościoła, w żaden sposób Jankowskiego personalnie nie szykanując. (...) Oczywiście Jankowski nie został do Chicago zaproszony z powodu rzekomych opozycyjnych zasług. Edward Moskal zaprosił ks. Jankowskiego jako wyraz uznania dla jego „ dokonań " po 1989 roku, bo dopiero wtedy Jankowski mógł pokazać, co potrafi. Wcześniej nikt z osób działających w Gdańsku pojęcia nie miał, co naprawdę myśli ów duszpasterz. Z prostych przyczyn. W działaniach społecznych nie uczestniczył, praktycznie nigdy nie zabierał głosu publicznie, zaś kazania głosił nijakie -jak to mawiał jeden z gdańskich biskupów - taka religijna nowomowa. A więc według oszczercy z Chicago, ks. Jankowski coś tam mówił (...) kazania głosił nijakie (...) taką religijną nowomowę. Czytelnicy tego tomu mogą po moich uwagach wstępnych i po lekturze reszty tomu dokładnie przekonać się jak wyglądały te „nijakie kazania", a także jak... fałszują historię różnego typu zagończycy z opcji antypatriotycznej.
Spis treści

Pamięć narodowej historii
Znaczącą część kazań ks. Jankowskiego zajmowały zawsze kazania poświęcone narodowej historii i tradycjom powojennych buntów społecznych. Zdumiewające wprost jak wiele miejsca w swych kazaniach poświęcał proboszcz Św. Brygidy tradycjom narodowym i wydarzeniom dziejów. Nie wiem, czy pod tym względem był po wojnie duchowny, który by częściej niż ks. Jankowski odwoływał się do wydarzeń i symboli z narodowej historii. Zarówno w latach 80., jak i w okresie po 1989 roku szczególnie chętnie nawiązywał do tradycji reform Konstytucji 3 maja i dziejów Polski Niepodległej lat 1918-1939, widząc w nich wzór działań dla umacniania Polski. Często sięgał w swych kazaniach do tradycji walk powstańczych, ostro przeciwstawiając się ich pomniejszaniu i zniekształcaniu. Między innymi w głośnym . kazaniu z 6 listopada 1988 roku akcentował: (...) Clemenceau, wielki patriota francuski, czołowy polityk i mąż stanu ostrzegał już w 1909 roku: „Naród, który wypiera się swojej przeszłości, który systematycznie spotwarza własną pracę i własne osiągnięcia historyczne, idzie ku własnej zgubie i zapłaci za to wysoką cenę ". (...) Jakże często wpaja się nam przekonanie, że powstania były błędem nieodpowiedzialnych ekstremistów, gdyż nie przyniosły spodziewanego skutku, a tylko pociągnęły za sobą liczne i niepotrzebne ofiary. Że były nierozsądnym zrywem romantyków, otumanionych młodzików, którzy jak Nabielak, Goszczyński czy Mochnacki porywali się z motyką na słońce. Nawet takim postaciom jak Kościuszko i Traugutt wytykano ślepotę polityczną i brak realizmu. To prawda, że były ofiary. Lecz nie wiadomo, jakie byłyby straty, gdyby historia potoczyła się inaczej. Nad Narodem wisiała groźba rusyfikacji i germanizacji realizowana planowo, z zimną kalkulacją i bezwzględnością. Pomniejszanie tych zrywów, jak i odzieranie z blasku naszych przedwojennych i międzywojennych osiągnięć, negowanie wszystkiego, co było nasze, polskie, prawdziwe, próby odbierania historycznych świętości, a w zamian głoszenie innych obco brzmiących haseł, przyniosło po czterdziestu kilku latach wiadome rezultaty. (...)
Uparcie przypominał przemilczane przez reżim komunistyczny rocznice obrony Lwowa, powstania Polski Niepodległej 11 listopada, i tak długo przemilczaną zbrodnię katyńską. Nie znajdował żadnego usprawiedliwienia dla tych historyków, którzy przez swą usłużność wobec władz sowieckich hamowali proces ogłoszenia pełnej prawdy o sprawcach tej zbrodni i o innych „białych plamach" naszych najnowszych dziejów. W kazaniu z 10 kwietnia 1989 roku powiedział: (...) My, Polacy odczuwamy ponadto wstyd i upokorzenie wobec stanowiska niektórych historyków polskich biorących udział w pracach mieszanej komisji polsko-radzieckiej, powołanej do wymazywania tzw. białych plam. Uważamy za hańbę zachowanie się tych, którzy przejęli poniżającą formułę dyskutowania dla „uzgodnienia stanowisk" nad masowym grobem swych rodaków tak jakby chodziło nie o potworną w swym rozmiarze zbrodnię, lecz tylko o dyplomatyczne poszukiwanie wygodnej lub mniej kłopotliwej dla władz radzieckich i PRL-owskich jej politycznej interpretacji Takiej postawy nie akceptujemy nigdy i odcinamy się od niej w całej rozciągłości (...).
Wielokrotnie nawiązywał również do tradycji społecznych buntów w PRL-u, od buntu robotników Poznania 1956 roku po robotników Wybrzeża z grudnia 1970 roku i protest radomski 1976 roku. Przypomnieniom narodowej historii jakże często towarzyszył obraz roli Kościoła jako niezwyciężonego bastionu polskości. Z tym większą pasją przeciwstawiał się wszelkim próbom ateistycznej indoktrynacji. Jako duszpasterz Stoczni Gdańskiej szczególnie mocno dbał o to, by jak najsilniej trafiło jego przesłanie do robotników. Ostrzegał robotników przed uległym podporządkowywaniem się komunistycznym normom, wzywał: Nie bądźcie niewolnikami pracy! Wskazywał jak wiele zależy od zabezpieczenia godności człowieka pracującego, by praca była szczęściem, a nie przekleństwem.
Spis treści

Na drogach pojednania
Ksiądz Jankowski, duchowny, później tak często atakowany za rzekomy nacjonalizm i ksenofobię, należał do osób najbardziej zaangażowanych w przełamywanie wzajemnych uprzedzeń między Polakami i Niemcami, budowanie jak najsilniejszych związków dialogu obu nacji. W homilii wygłoszonej 3 kwietnia 1989 roku w Katolickiej Akademii w Trewirze w RFN dziękował za bardzo znaczącą niemiecką pomoc charytatywną dla Polski, szczególnie mocno eksponując zasługi tych osób, często bezimiennych, które poprzez swe działania „przerzucały pomoc nad wąwozem waśni i niechęci". Wielokrotnie spotykał się z różnymi środowiskami niemieckimi, pozyskał też sobie wielu niemieckich przyjaciół (stąd częste wówczas oskarżenia w reżimowej prasie o rzekome „germanofilstwo księdza Jankowskiego"). Był z kolei bardzo mocno ceniony przez niemieckich rzeczników dialogu z Polską. Swego rodzaju symbolem tej wysokiej oceny było miejsce, jakie przyznano ks. Henrykowi Jankowski emu w obszernej, kilkusetstronicowej książce wydanej w Niemczech w 1987 roku z okazji 75. rocznicy urodzin księcia Ottona von Habsburga. Tekst wystąpienia gratulacyjnego proboszcza z kościoła Św. Brygidy znalazł się na pierwszym miejscu wśród różnych wystąpień gratulacyjnych przed tekstami kanclerza Helmuta Kohla, brytyjskiego ministra spraw zagranicznych Lorda Geoffreya Howe i przewodniczącego brukselskiej Komisji Europejskiej Jacąuesa Delorsa.
Dziś tak chętnie atakowany we wpływowych przekaziorach za rzekomą nacjonalistyczną „zaściankowość", ks. Jankowski należał w swoim czasie do jednych ż pierwszych osób z Polski, entuzjastycznie witających wizję zjednoczonej Europy. Tyle, że widział ją zarówno wówczas, jak i dziś jako Europę Narodów, opartą na pełnym poszanowaniu tożsamości narodowych i rozkwitu patriotyzmów. W przemówieniu wygłoszonym 10 sierpnia 1988 roku na forum Parlamentu Europejskiego w Strasburgu powiedział między innymi: (...) Jestem synem narodu, który ma swój ważny udział w tej wspólnocie kulturowej i materialnej, choć dziś — nie z własnej winy - pozostaje poza obrębem uruchomionego przez Was historycznego procesu. Chcę jednak z naciskiem podkreślić, że tak jak dawniej, tak i dziś uczestniczymy w tworzeniu wspólnych nam wartości, i żadne sztuczne granice nie są w stanie nas od tego uczestnictwa izolować. Byliśmy Europą zawsze, broniliśmy jej nie szczędząc krwi, odgrywaliśmy w tej historii doniosłą rolę. Pierwiastki Europejskie przenikają całą istotę naszej kultury, treść naszego życia, naszego myślenia. Docenialiśmy już dawno wartość pojęcia wspólnoty. Wszak to my, już w wieku XIV zawarliśmy z sąsiadującą Litwą porozumienie, które po zadzierzgnięciu więzi personalnej rozwinęło się w Unię Obojga Narodów. Historia potoczyła się jednak wbrew naszym intencjom i wrogie siły przekreśliły nasze zamierzenia; (...) Drzewo jałtańskie zrodziło zatrute owoce (...) Nie zdołano jednak odebrać nam narodowej samoświadomości, a z nią tysiącletniej więzi z narodami nad Renem, Sekwaną, Tamizą i Padem. (...) Jeśli nie dziś, to na pewno jutro stosowną rolę w dalszych losach zjednoczenia całej Europy musi odegrać Polska. Nią mówię tego z pozycji megalomańskiej. Rolę mojego kraju określa położenie gafc. graficzne 38-milionowego narodu w sercu kontynentu, na styku dwóch odmien^ nych systemów, odrębnej mentalności i obszaru wpływów.
Spis treści

Razem z księdzem Popiełuszką
Czołowi przedstawiciele władz PRL-owskich wciąż ponawiali najostrzejsze oskarżenia przeciwko księdzu Henrykowi Jankowskiemu w czasie roz? mów z arcybiskupem Bronisławem Dąbrowskim i innymi przedstawicielami hierarchii kościelnej. Najczęściej ks. Jankowskiego atakowano w zestawie z ks. Jerzym Popiełuszką, przedstawiając ich jako dwóch najbardziej jakoby zacietrzewionych przeciwników PRL-u wśród duchownych. Typowe, pod tym względem były wypowiedzi PRL-owskiego ministra spraw wewnętrznych gen. Czesława Kiszczaka w czasie rozmowy z ks. arcybiskupem Bronisławem Dąbrowskim, ks. dyrektorem Alojzym Orszulikiem w MSW, Rakowiecka2 w dniu 19 października 1983 roku. Według notatki z tej rozmowy: Kiszczak powiedział (...) „Tych kilkunastu księży, którzy zachowują się niedobrze, Kościół powinien uspokoić, zachęcić, by zajęli się tym, czym powinni się zajmować. Ksiądz Jankowski niech robi to, co do niego należy. Tymczasem u niego się odbywają spotkania ambasadorów, konsulów; wystrój jego kościoła musi budzić sprzeciw (...)". Generał Kiszczak powiedział, że ks. Jankowski jest czu-purny, pisał do niego listy (obecnie już przestał). Takich księży winno oddawać się do kamedułów. Ksiądz Arcybiskup odparł: - Jeśli chcecie z nich robić bohaterów, to róbcie, biskupi staną za nimi.
Generał Kiszczak twierdził, że ks. Jankowski i ks. Popiełuszko stwarzają trudności kierownictwu politycznemu, które spotyka się z zarzutami aparatu partyjnego, że władza robi gesty wobec Kościoła, a Kościół się nie odwzajemnia. Ksiądz Jankowski i ks. Popiełuszko udzielają wywiadów korespondentom zagranicznym. Stwierdzają, że nie bojąsię aresztowania; Episkopat nie potępia ich działalności (cyt. za P. Raina:,.Rozmowy z władzami PRL. Arcybiskup Dąbrowski w służbie Kościoła i Narodu", tom II, 1982-1985, Warszawa 1995, s. 55).
7 grudnia 1983 roku z atakiem na ks. Jankowskiego i ks. Popiełuszkę wystąpił sekretarz KC PZPR Kazimierz Barcikowski. W czasie rozmowy z ks. arcybiskupem Bronisławem Dąbrowskim, Barcikowski powiedział: Cała kwestia niektórych bezkarnie hałaśliwych duchownych. Ponieważ Episkopat nie reaguje, my również po przekazaniu sprawy Episkopatowi nie reagowaliśmy; duchowni jak ks. Jankowski i ks. Popiełuszko mają poczucie swobody i bezkarności, i to trwa ze szkodą dla pokoju wewnętrznego (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit, t. II, s. 61).
8 grudnia 1983 roku według notatki z rozmowy ks. arcybiskupa B. Dąbrowskiego z gen. Kiszczakiem w MSW: Podniesiona została sprawa ks. Po-piełuszki i ks. Jankowskiego. Postulowaliśmy, aby Prokuratura zrezygnowała z wzywania ich na przesłuchanie. To utrudnia ich ordynariuszom zajęcie odpowiedniego stanowiska (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 60).
Ataki na ks. Jankowskiego i ks. Popiełuszkę jako dwóch szczególnie opozycyjnych i „antypaństwowych" duchownych powtarzały się również w wypowiedziach gen. Kiszczaka w czasie rozmów z przedstawicielami hierarchii kościelnej w 1984 roku. Jak pisał Peter Raina: Kiszczak zarzucał Kościołowi, że zgodził się on na zinstrumentalizowanie przez opozycję. Jako dowód podawał obojętność hierarchii kościelnej wobec „ antypaństwowej działalności" ks. Henryka Jankowskiego z Gdańska i ks. Jerzego Popiełuszki z Warszawy. Arcybiskup Dąbrowski w odpowiedziach swych nie pozostawiał żadnych wątpliwości co do stanowiska Kościoła: „ W sporze Państwo-Naród Kościół z natury rzeczy w sprawach istotnych stanie po stronie narodu " (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 65).
W czasie rozmowy Sekretarza Episkopatu ks. arcybiskupa B. Dąbrowskiego z ministrem spraw wewnętrznych gen. C. Kiszczakiem w dniu 27 czerwca 1984 roku minister Kiszczak uskarżał się: Popiełuszko i Jankowski na przedpolu wyborczym harcowali bezkarnie. Swoje wiecowe przemówienia natychmiast przekazywali prasie zachodniej i przez „ Wolną Europę" kierowali do tysięcy Polaków (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 74).
Cytowany już autor portretu ks. Jankowskiego w zbiorze sylwetek twórców NSZZ „Solidarność" Bohdan Saryusz pisał o ks. Jankowskim: Należał do tych, którzy w latach zniewolenia co dzień zarówno słowem, jak i czynem wystawiali na niebezpieczeństwo swoje życie. Jego przyjaciel, ksiądz Jerzy Fo-piełuszko, który w 1984 roku zapłacił za swą nieugiętą postawę cenę najwyższą, darzył szczerym szacunkiem i braterską miłością nieustraszonego, jak on sam, proboszcza Jankowskiego. W świątyni św. Brygidy bywał z upodobaniem, gdyż -jak mawiał -jest w niej chwalebny rozdział naszej historii (B. Saryusz, op. cit).
Nieprzypadkowo ks. Jankowski znajdował się wraz z księdzem Popiełusz-ką na liście tych kilku duchownych, których zamierzali zamordować esbeccy mordercy. Zamordowano księdza Jerzego Popiełuszkę. Ksiądz Jankowski dużo wcześniej, bo już 27 stycznia 1982 roku szczęśliwie uniknął morderczego zamachu. Jechał wówczas do Starogardu Gdańskiego, przez przypadkowy zbieg okoliczności jednak zmienił plany i wysiadł nieco wcześniej. Zaledwie w dzie* sieć minut później doszło do tragicznego wypadku - samochód księdza rozbił się o drzewo. Zginął zarówno kierowca, jak i jadąca z nim dziesięcioletnia córeczka. Nowiutki mercedes księdza był właśnie po przeglądzie technicznym; trudno więc było dać wiarę wyjaśnieniom biegłych, którzy ogłosili, że przyczyną śmiertelnego wypadku było jakoby „zmęczenie materiału". Nieza-straszony mordem popełnionym na swym bohaterskim towarzyszu walki o niepodległą Polskę - księdzu Jerzym, dalej kontynuował uparte boje ptte-ciw komunistycznemu zniewoleniu. W swych działaniach starał się maksymalnie wspierać wszystkie siły przeciwstawiające się ówczesnej władzy, szczo^ drze pomagając również przedstawicielom tzw. opozycji laickiej od Michnifca po Geremka, i udostępniając im kościół św. Brygidy na spotkania i wystąpienia. Powodowało to tym większe rozdrażnienie PRL-owskich władz. Najlepiej świadczy o tym cytowana już wcześniej wypowiedź gen. Wojciecha Jaruzelskiego w czasie rozmowy z kardynałem Janem Królem 10 września .1986 roku: Niedawno ks. Jankowski zaprosił Michnika do św. Brygidy i ten Żyd zawładnął całym kościołem, wydawało się, że przystąpi do ołtarza i będzie odprawiał Mszę.
W czasie rozmowy Sekretarza Episkopatu ks. arcybiskupa B. Dąbrowskiego z zastępcą Przewodniczącego Rady Państwa K. Barcikowskim w dnhj 4 lutego 1987 roku Barcikowski powiedział, że w klimacie, który teraz jest nie ma sprawy, której nie można by było załatwić. Jedynie w Gdańsku zawieszono pozwolenia na budownictwo sakralne i kościelne, gdyż władze oczekują, że Bp Gocłowski uspokoi Ks. Jankowskiego i środowisko z nim związane. Arcybiskup B. Dąbrowski wspominał: Podjąłem dyskusję na temat tych restrykcji; p. Barcikowski próbował mnie uspokoić oświadczając, że po dobrze przeprowadzonej wizycie Ojca Świętego w Gdańsku, pozwolenia będą (cyt. z P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 166).
Do szczególnie ostrego ataku na ks. Henryka Jankowskiego i na rolę kościoła Św. Brygidy jako centrum „antypaństwowej" opozycji doszło 24 września 1988 roku ze strony jednego z czołowych przedstawicieli władz PRL-u. Odbyła się wówczas rozmowa ks. Alojzego Orszulika z przewodniczącym Rady Państwa PRL Kazimierzem Barcikowskim i sekretarzem Stanisławem Cioskiem. Jak stwierdził ks. Orszulik w notatce z tej rozmowy: Na wstępie K. Barcikowski przekazał prośbę swojego „szefostwa", które chciałoby, aby kierownictwo Episkopatu zainteresowało się tym, co dzieje się w kościele św. Brygidy. Usadowił się tam sztab kierowania strajkami. Co łączy z tym kościołem p. Michnika? Fala strajków opada. Tylko młodzi są na nie podatni, są bowiem naiwni i sfrustrowani.
Nieraz stawiamy sobie pytanie - ciągnął Barcikowski - kto wam tego Jankowskiego podrzucił. Była obietnica, że po wizycie papieskiej w ub.r. sprawa Jankowskiego zostanie rozwiązana. To, co on mówi przechodzi ludzkie pojęcie (...) Jankowski jest gospodarzem „obozu", z którego wysyła się emisariuszy do różnych zakładów pracy, by wywoływali strajki. Będziemy musieli opublikować „ białą księgę " z informacjami, kto tam u ks. Jankowskiego urzęduje. Taką księgę miał wręczyć Ks. Prymasowi gen. Jaruzelski, ale się wstrzymał (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 254-255).
Krańcowe nieraz irytacje PRL-owskich prominentów na „krnąbrnego" gdańskiego księdza znajdowały odbicie w rozlicznych szykanach administracyjno-policyjnych wobec ks. Jankowskiego. Są to sprawy już jednak szeroko opisane - odsyłam czytelników do cennych źródłowych opracowań Petera Rainy: „Ksiądz Jankowski nie ma za co przepraszać" (Warszawa 1995, s. 52-64) i „Ksiądz Henryk Jankowski walczy o prawdę" (Warszawa 1999, s. 44-108). Warto tu jednak przypomnieć, że obok szykan milicji i prokuratury, wezwań na przesłuchania, wszczynania postępowań karnych przeciw ks. Jankowskie-mu starano się uderzać również i innymi dość szczególnymi metodami. Dość przypomnieć choćby takie fakty, jak spowodowanie pożaru na plebanii Św. Brygidy w 1982 roku - nocne telefony do księdza Jankowskiego z pogróżkami śmierci czy kapturowe wyroki śmierci przysyłane mu na piśmie. Biuletyn amerykańskiej agencji prasowej „Asociated Press" z 13 stycznia 1984 roku podawał pod tytułem „Spowiednik Wałęsy otrzymuje groźby śmierci": (...) Warszawa: Henryk Jankowski, spowiednik przywódcy polskiego ruchu robotniczego - Lecha Wałęsy - poinformował, że otrzymał anonimowe groźby śmierci. Są to listy i telefony „powiesić tego niewolnika Reagana ", oświadczył Jankowski w środę, w wywiadzie udzielonym „Associates Press". (...)
Spis treści

Nagonka w PRL-owskiej prasie
Nienawiści PRL-owskich prominentów do proboszcza ze Św. Brygidy i poddawaniu go różnym nękaniom administracyjno-policyjnym towarzyszyła uparta nagonka ze strony różnych PRL-owskich pismaków. Warto bliżej przyjrzeć się niektórym atakom prasowym na ks. Jankowskiego w dobie stanu wojennego i generalnie czasach jaruzelszczyzny. Pewne typy oszczerstw i pomówień, wielka część stylistyki tych ataków po latach znajdzie niemal lustrzane odbicie w kolejnych nagonkach na ks. Jankowskiego już po 1989 roku, organizowanych przez różnych „światłych cenzorów poprawności politycznej". Jak wiemy jednak wielu z tych „nowych" cenzorów miało za sobą dobrą, długą szkołę w prasie PRL-u, wystarczyło tylko trochę zmodyfikować etykietki, którymi piętnowano krnąbrnego księdza... W dobie Jaruzelskiego najchętniej atakowano go jako nachalnie mieszającego się do polityki duchownego - wroga socjalizmu i germanofila. W latach 90. kształtowano obraz znów nachalnie mieszającego się do polityki duchownego - zacofańca, nacjonalisty i antysemity.
Ze szczególnie gwałtownymi atakami na ks. Jankowskiego występowano w lokalnej prasie Wybrzeża, głównie w organie KW PZPR „Głosie Wybtzeża" i „Dzienniku Bałtyckim". Ton nadawały ataki w stylu tekstu „Jak rzodkiewka" Andrzeja Bujnickiego, publikowanego 10 maja 1983 roku na łamach „Głosu Wybrzeża", a później znajdującego kontynuację w polemikach wspomnianego reżimowego dziennikarza z czytelnikami, broniącymi ks. Jankowskiego. Główną część tych ataków stanowiły zarzuty pro-solidarnościowej tendencyjności politycznej ks. Jankowskiego, który wykorzystuje „powierzony mu kościół do siania zamętu i manipulowania uczuciami nieświadomych mii wiernych". Tym oskarżeniom towarzyszył u Bujnickiego szeroko rozbudowany zarzut rzekomego germanofilstwa ks. Jankowskiego, twierdzenia, że rodzice proboszcza byli „Volksdeutschami". Odpowiadając na rozliczne listy polemiczne (wg Bujnickiego po tekście atakującym ks. Jankowskiego napłynęło do niego aż 983 listów) publicysta organu KW PZPR powołał się na rzekomo wspierającą go część czytelników. W tekście na marginesie artykułu „Jak rzodkiewka", drukowanego w „Głosie Wybrzeża" i przedrukowanego w „Gazecie Robotniczej" z 25 lipca 1983 roku Bujnicki chętnie chował się za domniemane cytaty ze wspierających go proreżimowych korespondencji. Głoszono tam jakoby ks. Jankowski ma jedną intencję, zarobić jak najwięcej pieniędzy na swoich politycznych wygłupach. Inny z listów do Bujnickiego piętnował ks. Jankowskiego jako tego, który znany jest od dawna z działalności jątrzącej społeczeństwo, znane są także jego sympatie do wszelkich sił opozycyjnych. Zawsze był ich sprzymierzeńcem i gorącym zwolennikiem. Kolejny z listów piętnował przygotowany przez ks. Jankowskiego grób Chrystusa, ozdobiony orłem polskim, oczywiście w koronie, który miał łapy związane łańcuchem, a w dziobie miał zerwane kajdany. Autor listu zapytywał, jak Kuria Biskupia reaguje na takie poczynania duszpasterza z parafii Św. Brygidy?
I jeszcze kilka próbek stylistycznych domniemanych listów przeciw ks. Jankowskiemu, jakie partyjny dziennikarz Bujnicki przywoływał na dowód wspierania jego linii ideowej. Ktoś sygnowany literami R. S. zapytywał na temat ks. Jankowskiego: (...) Kim jest człowiek, który w kazaniu zręcznie kryjąc prawdziwe intencje, podżega do walk ulicznych, a następnie występuje jako obrońca tych, których uprzednio podżegał? Czy nowy Judasz większego może formatu ma zostać bez potępienia społecznego?...
Inny proreżimowy korespondent J. J. akcentował: (...) Te przyjazne gesty ks. Jankowskiego do jego przyjaciół zza Łaby wskazują, że brata się z każdym, kto jest przeciwny socjalizmowi. Od pewnego czasu, idąc do kościoła człowiek czuje się jak na wiecu politycznym, a wszystko to przez te udziwnione, pełne aluzji modły, suplikacje i intencje...
Kolejna cytowana przez Bujnickiego wspierająca go domniemana epistoła pani sygnowanej literkami J. M. głosiła: (...) Tą drogą chcę wyrazić uznanie dla gazety i jej redaktora A. B., że bezkompromisowo, bez owijania w bawełnę ukazał, w jaki sposób człowiek mieniący się księdzem potrafi wykorzystać powierzony mu kościół do siania zamętu i manipulowania uczuciami nieświadomych tego wiernych. Jestem przekonana, że bohater artykułu ks. Henryk Jankowski zrobił z kościoła „ ośrodek polityczny ", aby w ten sposób ściągnąć od ludzi jak najwięcej pieniędzy. Nie liczą się tu szkody moralne, ponoszone przez duchowieństwo i Kościół. Co na to władza kościelna?...
Inne listy piętnowały „wojującego mesjasza w sutannie", „mąciciela na obcych usługach".
Jak widać, partyjny redaktor sięgał do wszelkich możliwych argumentów dla pognębienia ks. Jankowskiego jako niebezpiecznego „wroga ludu". Tyle, że za parawanem ówczesnej prosocjalistycznej stylistyki znaleźć można było już liczne elementy jakże podobnych ataków na ks. Jankowskiego w „suwerennej, wolnej Polsce" po 1989 roku. Takie choćby jak oskarżenia o jątrzenie społeczeństwa, o dążenie do zarobienia jak największych ilości pieniędzy „politycznymi wygłupami", o gwałcenie religijnego charakteru świątyni przez polityczny wystrój szopek. I wreszcie zarzuty braku odpowiedzialnej reakcji Kurii Biskupiej na, jątrzenia" duszpasterza ze Św. Brygidy.
Od podobnych do Bujnickiego paszkwilanckich ataków na ks. prałata Jankowskiego aż roiło się w ówczesnej partyjnej prasie. Tydzień wcześniej w tym samym organie KW „Głosie Wybrzeża" pojawiły się dwa kolejne ataki na ks. Jankowskiego 3 i 4 maja 1983 roku za inspirowanie prosolidarnościo-wej kontrmanifestacji w dniu 1 maja 1983 roku przy kościele Św. Brygidy. Partyjny dziennikarz Leszek Bogusławski pisał w artykule pod gromkini tytułem „W czyim interesie? W czyjej obronie?" („Głos Wybrzeża" z 3 maja 1983 roku): (...) W ub. niedzielę po mszy w kościele św. Brygidy -podkreślam - ten fakt - około godz. 12 na ulice Starówki wyszedł spory tłumek ludzi, głównie młodych, którzy rozpoczęli typową metodą prowokowanie funkcjonariuszy MO. Gdy werbalne nawoływania do zachowania porządku nie dały rezultatów - rozproszono awanturujące się grupy. W odróżnieniu od podobnych ekscesów, które pamiętamy z roku ubiegłego, tym razem już po kilkudziesięciu minutach panował spokój. Na ulicę wyszli normalni mieszkańcy Gdańska. Do planowanego kontr pochodu nie doszło.
Akcja milicji wynikała nie tylko w konieczności zapewnienia poszanowania prawa, które każdy obywatel musi przestrzegać, ale i z konieczności wynikając^, z postaw prowodyrów organizujących próby zaburzenia ładu i porządku publicznego. Ponadto milicja w trakcie wykonywania obowiązków —jak można było za-* obserwować - żadną miarą nie przekroczyła swoich uprawnień.
To, co ub. niedzieli oglądaliśmy na ulicach Gdańska nikogo - bez wzglądu na przekonania - cieszyć nie może, ba każdemu rozsądnie myślącemu człowiekowi marzy się już spokój. Jest to oczekiwanie powszechne. Jednakże oczekiwanie to nie może stanowić rozgrzeszenia dla bulwersujących i oburzających chuligańskich wybryków. Otóż okazuje się, że nie wszyscy tak myślą. Świadczy o tym list podpisany przez proboszcza parafii pod wezwaniem św. Brygidy-tej samej parafii, na terenie której formowały się grupy mające wyjść na ulicę rozrabiać - księdza Henryka Jankowskiego. Tego samego proboszcza, który -jak przystało na kapłana ubogich - z „Mercedesa " rozgrzeszenia daje. Tego samego, co wraz z Lechem Wałęsą, swoim podopiecznym, robi sie na gwiazdę w zachodnich środkach masowego przekazu, kosztem wybielania niemieckich okrucieństw popełnionych na Polakach. Bo tylko tak należy interpretować rzucanie przez niego do jednego kotła wojennych doświadczeń Polaków i Niemców.
Otóż ks. Jankowski się oburzył. Ostro zaprotestował przeciw „ nieodpowiedzialnemu zachowaniu się jednostek ZOMO w Gdańsku w dniu Święta Pracy.
Zdaniem pasterza parafii Św. Brygidy, jego owieczki, mieszkańcy Gdańska wychodzący z Domów Modlitewnych... zostali bez powodu zaatakowani przez uzbrojone po zęby jednostki ZOMO. — Gwałciciele spokoju siejąc wśród bezbronnych strach i cierpienie -pisze dalej ks. Jankowski -... uniemożliwili wszystkim ludziom dobrej woli godnie, spokojnie i zgodne z prawem okazanie szacunku dla pracy ludzkiej i dla siebie samych. Dalsza część listu w podobnym stylu. Jak w pięknym kazaniu o rzezi niewiniątek, jest o dzieciach w wózkach, o inwalidach, o panicznej ucieczce... Aż dziw, że słowa te pisze człowiek, który mógł mieć dobry pogląd na to, co się dzieje, człowiek, który był naocznym świadkiem wydarzeń. (...)
Czy nie widział on — a jeśli nie, to dlaczego głos zabiera -jak te jego „ owieczki " rzucały w oddziały „ uzbrojonych po zęby jednostek ZOMO " kamieniami, które boleśniej przecież ranią niż woda? Niechże sobie duszpasterz przypomni, kto w Chrystusa kamieniami rzucał?! Kto pogwałcił spokój? Oddziały ZOMO? Czy to one wdarły się do kościoła św. Brygidy, by bić pokornych wiernych, czy to też ci wierni wyszli ze świątyni, wcale nie ze słowem Bożym na ustach, a z bluźnierstwem, jakby nigdy w świątyni księdza Jankowskiego nie nakazywano: „nie bluźnij"?! Czego chce ks. Jankowski? Poklasku, publiki, reklamy? (...) To on - i biorę pełną odpowiedzialność za to, co piszę - swymi aluzjami, podtekstami, graniem na najprymitywniejszych uczuciach, wzywaniem imienia Pana Boga, którego przecież wzywać nie można — swoją dotychczasową postawą zagrzewał do awantur ulicznych. Nie robił tego w sposób bezpośredni, ale ludzie rozumieją podteksty, a niektórzy z tych, co przyszli do kościoła św. Brygidy na te podteksty czekali.
Ksiądz Jankowski i jego zwolennicy zarzucają mi, że piszę nieprawdę. W takim razie dlaczego pod innymi kościołami, po mszach nie grupowali się wierni, nie organizowali demonstracji? Czyżby byli to inni wierni? A może inne tam słowo Boże głoszono?
Jak się mają słowa ks. Jankowskiego do słów Listu pasterskiego skierowanego do wiernych przez biskupa gdańskiego w tym samym dniu, 1 Maja, gdzie mówi się o potrzebie spokoju, zgody, która buduje i bogaci?
Spis treści

Biskup swoje, proboszcz swoje!
W innym tekście na łamach wojewódzkiego organu partyjnego PZPR „Głos Wybrzeża" z 4 maja 1983 roku pisano pod tytułem „Co z Monachium widać w Gdańsku?" o zdumiewających powiązaniach akcji pod kościołem Św. Brygidy 1 maja 1983 roku z apelami Radia Wolna Europa. Akcentowano m.in.: Radio „ Wolna Europa " uznało za stosowne zrelacjonować pierwszomajowy pochód w Gdańsku. Uczyniło to w ubiegłą niedzielę o godzinie 21.10.1 uczyniło to naturalnie na swój sposób. Nie dostrzeżono zupełnie ponad 70-tysięcznej manifestacji ludzi pracy, jako, że był to pochód... „partyjny i oficjalny", a więc dla RWE zgoła niedostrzegalny. Lupa sprawozdawców z Monachium nacelowana była na... „kościół św. Brygidy", gdzie „zebrał się wielotysięczny tłum ", a tłum ten -jak chce z kolei duszpasterz parafii, ks. Henryk Jankowski
- zaatakowany został od razu przez „ uzbrojone po zęby oddziały ZOMO ", gdyby oczywiście nie te oddziały - nic by się właściwie nie stało. Chłopcy " spod św. Brygidy podarliby sobie parę flag, porzucali trochę kamieniami, może nawet wybiliby parę szyb, coś tam jeszcze podpalili i nastrojeni pokojowo poszliby do domów. Ale oto atakujące oddziały ZOMO " - relacjonuje RWE „osiągnęły (...) efekt niezamierzony, manifestacja przerodziła się z pokojowej w ofensywną" (...).
I jeszcze jedna sprawa. Fale eteru są w stanie znieść zarówno zbrodnię Jak głupstwo. Zdumiewającą wszakże była zbieżność czasowa rozpoczęcia akcji pod kościołem św. Brygidy z terminem kontrmanifestacji wyznaczonym wcześniej przez Radio Wolna Europa, Głos Ameryki i inne wrogie Polsce rozgłośnie. Czyżby przypadek? Pytanie ma charakter retoryczny. (...)
Szczególną furię partyjnych dziennikarzy wywoływały jednoznaczne antyreżimowe aluzje polityczne zawarte w kolejnych szopkach bożonarodzeniowych wystawianych w bazylice Św. Brygidy. Nader wymowny pod tym względem był paszkwilancki atak na ks. Henryka Jankowskiego zamieszczony w organie KW PZPR „Głos Wybrzeża" z 4-5 stycznia 1986 roku pod tytułem „Jasełka Polityczne". Partyjny dziennikarz, sygnowany literkami K. R. pisał: Me moją zasługą jest fakt, że bożonarodzeniowa stajenka u Świętej Brygidy nie jest ani mizerna, ani cicha, lecz właśnie polityczna. Pisałem kiedyś, że ksiądz Henryk Jankowski zabrał się, z pomocą osławionego ks. Marka Labudy z Włoszczowej, do politycznej edukacji młodzieży. Listy, którymi obdarzyli mnie wówczas zwolennicy proboszcza, a które cytowałem na tych łamach, zawierały niezwykłą porcję rynsztokowego słownictwa, nie mającego nic wspólnego z misją Kościoła, a wręcz przeciwnie-były zaprzeczeniem wszelkich kanonów dekalogu i nauk Ewangelii.
A wszystko to z tego powodu, że ośmieliłem się wyrazić opinię o skutkach politycznej działalności kazalnicy kościoła, św. Brygidy i o łamaniu przez jej proboszcza przysięgi złożonej ludowemu państwu.
Zawsze atoli zdumiewa mnie inwencja samorodnych artystów, którzy czerpią z ludowej inspiracji i mając ściśle zakreślone pole wyboru, umieli poprzez szopkę, czy -jak kto woli - stajenkę betlejemską, tworzyć dzieła niebanalne. Stąd np. szopki krakowskie znalazły miejsce w najsłynniejszych muzeach świata. Niezbywalnym atrybutem stajenki jest Święta Rodzina, trzej królowie, pasterze i zwierzęta. Na górze zaś unoszą się aniołowie i symbolizująca nadzieję gwiazda betlejemska.
Tymczasem u św. Brygidy w centralnym punkcie stajenki usytuowano... pomnik Stoczniowców. Jego figura majoryzuje wszystko inne, z wyjątkiem nazwy byłego związku, którą przepasano korpus pomnika. Zabrakło już miejsca dla aniołów i trzech króli. Nie uświadczy tu także figur reprezentujących maluczkich, zaś betlejemska gwiazda, owszem jest, lecz - mówiąc delikatnie - symbolizuje nadzieję odległą od religijnych.
Ten wybór jest jednoznaczny -pomnik Stoczniowców to symbol bolesnego fragmentu niedawnej przeszłości. Dokonano z nią surowego rozliczenia. Mieściło się w tym rozrachunku m. in. wzniesienie monumentu, aby w pamięci trwali przestrogą, ci, którzy w tragicznych okolicznościach stracili życie. I właśnie wokół tego pomnika urządzano nieraz i usiłuje się nadal urządzać polityczną hucpę. Ksiądz proboszcz należy do głównych animatorów tych awantur. Nie dociera do niego perswazja o amoralność wrzawy w miejscu, któremu przystoi cisza.
Nie są więc te jasełka zaskoczeniem dla nikogo, kto przygląda się działalności duszpasterza parafii św. Brygidy. Prezentuje on zdumiewająco konsekwentną linię polityczną. Nie było przypadkiem (w polityce przypadki zdarzają się rzadko), że stąd brały początek burdy uliczne, że tutaj skrzykiwali się polityczni ekstremiści, nawet tacy, którzy jawnie afiszowali swój ateizm. Później zaś, kiedy ucichły uliczne tumulty, ks. Henryk Jankowski w sposób szczególny skierował swe uczucia w stronę młodzieży. (...)
W działalności najgłośniejszej z ambon politycznych w Polsce jest tyleż pomieszania pojęć, co i zawziętej konsekwencji, zmierzającej do deprecjacji w oczach młodzieży dorobku ojców oraz realnie istniejącego państwa. Nic tedy dziwnego, że nie gdzie indziej, lecz właśnie tu garną się zachodni korespondenci po sensacje. Nie odchodzą z pustymi notesami i kamerami. Zbiegowisko po żer bywa ogromne. - „ Władzom -powiedział ks. Jankowski w wywiadzie dla "TimeMagazine"- Najwygodniejsze jest to, że oni chętnie chcieliby wykorzystać Kościół do swoich niecnych spraw, zamknąć usta ".
I zaraz w następnym zdaniu: - „Dlatego bardzo często się mówi, że to zaraz polityka. To nieprawda."
Naiwność to czy obłuda? - chciałoby się zapytać. Czego tu więcej? Nawet korespondent amerykańskiego magazynu świadomy jest infantylizmu oceny. Wie, że zwraca się do kompetentnej osoby. Pyta więc wprost: - „Proszę księdza, my jesteśmy bardzo zainteresowani pozycją opozycji w tej chwili w Polsce. Czy mógłby ksiądz trochę na ten temat powiedzieć. Czy w tej chwili coś się dzieje, czy trzeba poczekać raczej...?"
I otrzymuje odpowiedź: — „ W każdym bądź razie... Całe społeczeństwo polskie jest w opozycji. Nawet gdybym chciał powiedzieć o podziemiu, to cała Polska jest w podziemiu". I jeszcze na temat restrykcji USA: - „W każdym bądź razie, znając ogólną opinię społeczeństwa gdańskiego, nie tylko parafii, uważam, że pan prezydent Reagen bardzo dobrze... Sam wie najlepiej, co robić". I aby było dowcipniej: - „Kościół gdański nie miesza się do polityki Stanów Zjednoczonych ".
Czy można lub trzeba jaśniej?
Ksiądz Jankowski gwałtownie protestuje, kiedy stwierdza się fakt oczywisty, że ambonę zamienił na polityczną mównicę i nadużywa swobód, z jakich korzysta Kościół w Polsce Ludowej. Dzisiaj, gdy fale emocji opadły, człowie-kowi o predyspozycjach polityka w sutannie trudno pogodzić się z rolą zwy* czajnego proboszcza. Stawia więc na młodzież mniemając, że nie ukształtowane umysły i gorące serca łatwo demagogię przyjmą za rzekomo ukrywanąprzed nią prawdę. Ksiądz proboszcz, głosząc potrzebę historycznej rzetelności swoiście i selektywnie traktuje fakty, wydarzenia i znane postacie. Emblematy, ' tablice i popiersia, w jakie wyposażył kościół św. Brygidy z łatwością pozwalają rozeznać, jaką orientację preferuje. Apologetyzm wydarzeń, które stanowią część naszych dziejów, lecz o których historia wydała surowy osąd i krata symbolizująca współczesność - oto najkrócej wybór dokonany przez księdza-polityka. Wszystko to niby jako zakazane wtłacza się w młode umysły. Wszelką zaś próbę polemiki z szalbierstwem na narodowej przeszłości prezentuje się jako potwierdzenie głoszonych kłamstw i pomówień.
Stajenka betlejemska jest dopełnieniem, pointą. Z chrześcijańskiej symboliki pozostał tylko pretekst. Miast wlewać nadzieję w skołatane serca i umysły szopka w kościele św. Brygidy ma jątrzyć. Oto i miara zacietrzewienia; miara, w której zatraca się istotę kultu i gubi wartości, którym służy świątynia. Nawoływanie do opamiętania, gdy śpi rozsądek i brak reakcji ze strony zwierzchników pasterza, jest głosem wołającym na puszczy (...).
Jakże znamienny jest ten ton ubolewania, że zabrakło odpowiedniej kopcącej interwencji zwierzchnika - hierarchy kościelnego, kogoś, kto ukróciłby polityczne zapędy mającego słabość do aluzyjnych szopek proboszcza Św. Brygidy. Po latach odkryjemy jakże podobne wołania ze strony niektórych cenzorskich polityków i dziennikarzy III Rzeczypospolitej w zmienionych, jakże innych, zdawałoby się czasach!
Komunistyczne władze partyjne szczególnie irytowało to, że proboszcz Św. Brygidy nie ograniczał się w swej działalności do Gdańska i wielokrotnie gościł w innych parafiach w kraju, „zarażając je" swymi aktywnymi prosolidar-nościowymi wystąpieniami. Nader wymownym wyrazem partyjnych irytacjitoa tym tle był tekst niejakiego Andrzeja Kostrzewskiego „Wielkopostne rekolekcje kaznodziei z Gdańska" w „Ziemi Gorzowskiej" z 28 marca 1986 roku. Partyjny autor pisał tam m.in.: Kiedy ostatnio proboszcz od św. Brygidy ogłosił polityczno-militarną krucjatę przy pomocy różańców udowodnił tym samym, że żyje również w odmiennej epoce. Nie byłoby więc większych powodów do zajmowania się osobą ks. Jankowskiego, gdyby nie fakt, że objawił się on niedawno - tzn. zmaterializował - w naszej czasoprzestrzeni, to znaczy tu i teraz, czyli w Gorzowie.
Jak przystało na pielgrzyma miłości, tudzież bojownika o chrześcijańskie ideały, ks. Jankowski zjechał do Gorzowa swym czarnym „Mercedesem " - model sprzed mniej więcej dwóch lat. Towarzyszyły mu dwie osoby, osobisty kierowca, tudzież przedstawiciel obstawy, osobistej zresztą... Okazję do przyjazdu stanowiły wielkopostne rekolekcje akademickie, przygotowane z takim rozmachem, jakby Gorzów rzeczywiście był wielkim ośrodkiem uniwersyteckim.
Rekolekcje, zwłaszcza przed Wielkanocą, to już tradycja w Kościele. Tradycją jest również zapraszanie wybitnych kaznodziejów dla podniesienia poziomu głoszonych nauk i - nierzadko -podniesienia atrakcyjności rekolekcji. Kiedy jednak zaprasza się człowieka, który bynajmniej nie słynie z krasomówstwa, precyzji słowa i myśli, nie należy do wybitnych egzegetów, niczego nie dokonał w dziedzinie nauk kościelnych itd., zaś sławę swą zawdzięcza tylko wypowiedziom i gestom politycznym oraz faktowi, ie na nieszpory do jego parafii uczęszcza pewien doktor honoris causa kilku zachodnich uczelni, na skutek czego w zachodniej TV kościół św. Brygidy stal się niemal symbolem współczesnego Gdańska - więc kiedy na rekolekcje zaprasza się kaznodzieję o takich kwalifikacjach, można z góry wykluczyć religijno-mistyczny charakter imprezy. Zdaje się, że w ten sposób podchodził do rekolekcji sam kaznodzieja z Gdańska, skoro nie omieszkał on na początku kazań witać „ braci z Urzędu " oraz przyzwalać na jawne nagrywanie, co jako żywo przypominało mi pewien numer bodajże z kabaretu „ Tey ", gdzie również witano dyżurnego cenzora... Powiało więc w gorzowskiej katedrze kabaretem i to za sprawą ks. Jankowskiego, który z całą premedytacją przekształcił rekolekcyjne zgromadzenie w grę polityczną, dając do zrozumienia, że to on jakby ustala reguły tej gry...
Całą rzecz zaaranżował niezawodny ks. Andrzejewski, który w sposób dość szczególny dobiera swych gości. Swego czasu podejmował Leszka Moczul-skiego, który wprawdzie poza katedrą, ale w pomieszczeniach parafialnych uczył młodzież prawdziwej historii. Jak gdyby w podzięce za to, lider KPN pomaszerował na czele gorzowskiej pielgrzymki do Częstochowy, zaś objaw takiej ekspiacji kiedyś może tak, ale dziś już nikogo nie dziwi... Przed rokiem w katedrze gościł ks. Małkowski, fetowany niczym bohater wojny wyzwoleńczej. Teraz znów ks. Jankowski. Słowem: ludzie, jeśli nie z pierwszych, to ze środkowych stron gazet, jak też „ bohaterowie" wtorkowych konferencji u min. Urbana.
Wielkopostne rekolekcje w katedrze trwały w tym roku od niedzieli 9 marca do czwartku 13 marca. Każdego dnia wieczorem podczas mszy gość z Gdańska wygłaszał kazanie, po czym zapraszał na specjalne nauki tuż po mszy. W sumie więc pobyt ks. Jankowskiego w Gorzowie okazał się dość pracowity, wygłosił on około 10 homilii, na zbliżony zresztą temat... (...) Przez całe pięć dni ks. Jankowski mówił w zasadzie o jednym, obsesyjnie powtarzając swe ulubione myśli o komunistach mordujących najlepszych synów narodu,Ąe komunizm jest w ogóle reliktem XIX w., zaś jest największym grzechem narodowym i przed tymże ateizmem bronił nauczycieli, zmuszanych jakoby do podpisywania deklaracji... „Co to jest? Co to znaczy? -pytał kaznodzieja w związku z tą dziwną sprawą. - Nie wiem. Odpowiem przy okazji - obiecywał - Trzeba to głęboko przemyśleć... " Ja też nie słyszałem, aby ktokolwiek weryfikował światopoglądy nauczycieli, ale być może ks. Jankowski ma lepsze rozeznanie.
I dalej o tym samym: „ Wyrosły zatrute owoce takiej władzy. Obozy koncentracyjne, więzienia, łagry, miejsca przymusowej, zniszczającej prasy". A w ogóle panuje totalne kłamstwo, prasa kłamie, telewizja kłamie, jedynie szybka w telewizorze chroni nas przed opluciem... (...)
Zaiste, dziwne to były rekolekcje wielkopostne... Zamiast o sprawach wieczystych mówiono o życiu doczesnym... Zamiast analizować grzechy śmiertelników, wypominano głównie grzechy władzy... W imię prawdy -^ wygłoszono wiele kłamstwa... Zamiast o wyroku Piłata i Męce Pańskiej, mówiono o tzw, procesie gdańskim... Miast powoływać się na opinie Ojców Kościoła, obficie cytowano Piłsudskiego, Dmowskiego i... Michnika.... Miast o miłości i pojednaniu mówiono o nienawiści i walce...
Zaiste, dziwne to były rekolekcje... Niby akademickie, ale studenci stanowili tam nikły odsetek. Codziennie słuchało tych kazań ok. 1,5 tys. osób. Jest to znacznie mniej niż statystycznie przypadałoby na ten „nieprzejednany margines ". To znaczy, że na rekolekcje chodzili ci, którzy wiedzieli, co chcą usłyszeć i... usłyszeli. Jakie korzyści z tych „ religijnych " nauk wynieśli ci, którzy uwierzyli w rekolekcyjne zapowiedzi?
Na pewno te wielkopostne nauki nie budziły refleksji i pokory. Zamiast suplikacji śpiewano „sto lat". „ Umartwiano się " wręczając kwiaty kaznodziei, w imieniu najprzeróżniejszych zresztą delegacji... A na koniec, zaśpiewano, nawet nie „Boże coś Polskę", tylko hymn narodowy. Jak na politycznym mityngu. (...)
Kilka miesięcy później ks. Jankowskiego kolejny raz zaatakowano na łamach głównego tropiciela jego wrogości do socjalizmu, tylekroć już cytowanego „Głosu Wybrzeża" pod odpowiednio dobranym tytułem „Poker w Świątyni" (8 września 1986 roku). Partyjny autor pisał m.in.: (...) Szczególnie, że im bardziej stabilizuje się sytuacja, im konsekwentniej wcielana jest w życie idea porozumienia narodowego (przykładem może tu być chociażby ustawa sejmowa z 17 lipca br), tym mniej wybredne formy przybierają próby zakłócenia procesu normalizacji. Widać nie wszystkim jest na rękę spokój i poczucie bezpieczeństwa tak niezbędne każdej polskiej rodzinie, potrzebne krajowi dźwigającemu się z regresu gospodarczego. A że stronników animatorów ulicznych awantur z każdym miesiącem - mniej, tym i bardziej stają się oni hałaśliwi, tym mniej przebierają w środkach.
31 sierpnia, w szóstą rocznicę podpisania porozumienia gdańskiego ksiądz Henryk Jankowski znowu modlił się w kościele św. Brygidy o powrót „ wolnej " Polski. Wolnej, gdyż obecna - zdaniem proboszcza tej parafii - rządzi się przy pomocy więzień i policyjnego terroru. Tenże terror nie przeszkodził mu jednak publicznie piętnować „nieprawości" systemu, podobnie jak nie uniemożliwił występów w jego kościele niektórym aktorom pracującym w subsydiowanych przez „ reżimowe "państwo teatrach.
Odwaga niezłomnego duszpasterza została jednak doceniona. Wręczono mu „Medal Nadziei przyznany przez Komitet Niezależnej Kultury Solidarności Narodowej „za trud w obronie takich wartości, jak niepodległość, niezależność, pluralizm związkowy i honor Polski". (...)
W przeddzień tegorocznej rocznicy 31 sierpnia ksiądz Henryk Jankowski odprawiał „ wyjazdowe " nabożeństwo w kościele oo. Redemptorystów w Nowym Porcie w intencji „ Ojczyzny oraz osób, które zginęły (...) w czasie stanu wojennego ". Ten „ miłosierny" kapłan nie czynił tego - jak stwierdził nazajutrz w kościele św. Brygidy - „ dlatego, by wzbudzać w wiernych pragnienie odwetu za wszystkie krzywdy i upokorzenia, jakich doznali". Nie omieszkał nawet zauważyć, że „ w ciągu 16 miesięcy trwania „ Solidarności" nikt z jej winy nie tylko nie został zabity, nie stracił życia, ale nie został nawet zraniony ".
W wystąpieniu gdańskiego proboszcza przywołano tragiczną śmierć księdza Jerzego Popiełuszki, ale zabrakło już w nim miejsca na przywołanie zabójstwa sierżanta Korosa, którego współinicjator - ksiądz Zych, zdaniem księdza Boguckiego z kościoła św. Stanisława Kostki w Warszawie - „ cierpi dla dobra rodaków ". A czy ci młodzi chłopcy w mundurach, których hełmy i tarcze potrzaskane brukowcami kiedyś oglądałem, nie mieli matek i ojców, nie byli członkami narodu, taką czcią otoczonego przez księdza Jankowskiego? Kto dał mu moralne prawo do wartościowania życia ludzkiego? (...)
Ataki na ks. Henryka Jankowskiego nie przynosiły jednak oczekiwanych przez władze komunistyczne efektów. Faktycznie tylko tym bardziej umacniały popularność nieugiętego gdańskiego kaznodziei, prowokując rozliczne głosy solidarnościowe w jego obronie. Przeglądałem kiedyś w plebanii Św. Brygidy dosłownie stosy listów wspierających ks. H. Jankowskiego po paszkwilanckim ataku red. Bujnickiego. Wielu z nich podając w listach do partyjnego dziennika swe nazwiska i adresy, bez żenady niezwykle ostro atakowało komunistycznego kalumniatora, pisząc tak jak p. Lucyna Cichocka w liście z 19 lipca 1983 roku: „Pan jest wyzuty z wszelkich ludzkich uczuć-". Grupa osób ze Starogardu (skąd pochodziła rodzina ks. Jankowskiego) podpisanych z imienia i nazwiska, niezwykle ostro napiętnowała jako oszczterstwo określanie ojca proboszcza jako rzekomego Volksdeutscha. Niektórzy obrońcy ks. Jankowskiego nadsyłali listy z bardzo odległych stron, tak jak robotnikHen-ryk Sobieski z Jeleniej Góry. Swe wyrazy solidarności z ks. Jankowskim p.Sobieski połączył z przysłaniem pieniędzy na wsparcie więźniów politycznych. Takich wzruszających gestów było w owym czasie, wiele, bardzo wiele.,.
Warto szerzej zacytować drukowany w londyńskiej „Gazecie Niedzielnej" z 19 czerwca 1983 roku protest parafian kościoła Św. Brygidy: My.jakopppeh fianie i wierni Kościołowi katolickiemu św. Brygidy, niżej podpisani sprzeciwiamy się artykułom szkalującym Naszego Czcigodnego i Szlachetnego Księr dza Proboszcza i kapelana, Henryka Jankowskiego. /
Artykuły, publikacje, które pojawiają się w „Głosie Wybrzeża i innej prasie krajowej oraz w telewizji w stanie wojennym, są dla nas, parafian św. Brygidy -parafii stoczniowej, odrazą, jak trąd czy inna zaraza. Piszecie i mówicie same kłamstwa, każecie nam powtarzać, my nie zwierzęta cyrkowe, serc nam nie zmienicie. Mówić będziemy, co uważamy, ale prawdę. Nie za klebnujecie nam ust, gardeł nie ściśnie strach, w sercu swoim jesteśmy wolni, w mowie też.
,Miej serce i patrzaj w serce" — czy panowie publikujący szkalujące artykuły na ks. Jankowskiego i Pana Wałęsę rozumieją te słowa. Bo tylko człowiek dążący do krzywdy drugiego człowieka, całej ludzkości, tych słów nie rozumie. Prawdziwi Polacy, oddani prawdzie, są biało-czerwoni, jak rzodkiewki, ale serca mają purpurowe z miłości do Boga i Ojczyzny. Biel, to niewinna krew naszych ojców, matek, braci i sióstr, którzy bronią prawdy i Boga. Jest jej dużo, jest soczysta, przerasta czasem skórę, która jest czerwona, ta zaś pęka..
Co do „Mercedesów", to nie wasze, nic nie daliście na nie, panowie redaktorzy. Każdy dyrektor ma swój samochód służbowy. Szkalować, obmawiać, sprzedać się dla spraw marnych, pisać o „ tajemnicy człowieka ", odsłaniać nieprawdziwe kulisy, tworzyć życie drugiemu człowiekowi według własnego uznania, to ohyda! Tajemnic ks. proboszcz nie ma. Ma otwarte serce i duszę dla wiernych. Dlatego pełni Miłości i Szacunku dla Najszlachetniejszego Człowieka, jakim jest Przewielebny Ks. Proboszcz, będziemy go bronić nieustannie przed nieodpowiedzialnością niektórych redaktorów, którzy dążą do doprowadzenia zakłócenia między ludźmi, między Rodakami.
Po każdym szkalującym artykule w prasie bądź w telewizji, święte mury naszego kościoła św. Brygidy nie mogą pomieścić wiernych.
My niżej podpisani dopominamy się o wydrukowanie naszego protestu w gazetach oraz podania go przez Dziennik Telewizyjny.
Lista dziesiątek podpisów
Wcześniej, 5 czerwca 1983 roku ta sama londyńska „Gazeta Niedzielna" zamieściła jakże kategoryczne „Oświadczenie stoczniowców z Gdańska i Gdyni w obronie ks. Henryka Jankowskiego". Stwierdzano tam co następuje: My niżej podpisani, w imieniu dziesiątków tysięcy robotników i pracowników umysłowych Stoczni Gdańskiej im. Lenina, Stoczni im. Bohaterów Westerplatte, Stoczni im. Komuny Paryskiej oraz stoczni remontowych w Gdańsku i w Gdyni, jak również załóg przedsiębiorstw współpracujących z nami, oświadczamy, że składamy jak najostrzejszy protest wobec nasilającej się kampanii oszczerstw i pomówień, skierowanych przeciwko ludziom, którzy od lat reprezentowali interesy ludzi pracy Wybrzeża, nadal je reprezentują i cieszą się naszym szacunkiem i bezwzględnym zaufaniem.
Zarówno na łamach prasy centralnej i lokalnej, jak i w radiu i telewizji wzmaga się nie przebierający w środkach atak skierowany przeciw naszemu koledze, Lechowi Wałęsie oraz duszpasterzowi parafii kościoła stoczniowego św. Brygidy w Gdańsku, wielebnemu księdzu Henrykowi Jankowskiemu. Nie dysponując żadnymi rzeczowymi i prawnymi argumentami, partyjni inspiratorzy i wykonawcy tej drobiazgowo przygotowanej akcji propagandowej, stosują od lat wypróbowane metody w postaci aluzji, insynuacji, kłamstw i pomówień. Łudzą się, że bezkarnie mogą rozpowszechniać oszczerstwa i kalumnie, gdyż łamy prasy i anteny radiowo-telewizyjnej w PRL są dla obrony oczernianych osób niedostępne.
Szczególnie perfidny i odrażający charakter ma ostatnio przybierająca na sile nagonka dziennikarzy na ks. H. Jankowskiego. Plugawe inwektywy rzucane pod Jego adresem nie oszczędzają nawet Jego śp. ojca i żyjącej matki, są pełne dwuznaczników w odniesieniu do Jego działalności duszpasterskiej i charytatywnej. Ci, co Go znają, wiedzą dobrze, ile w tym koncentrycznym ataku jest nienawiści, ohydy i perfidii. Wiemy, jakie jest tego źródło. Ks. Henryk Jankowski jest znany i ceniony nie tylko w Kraju. Jego ogromny autorytet moralny, bezkompromisowa walka o prawdę i sprawiedliwość i pełna ofiarności postawa społeczna przywiązała doń tysiące stoczniowców, głównie robotników i ich rodzin, wszystkich, którym niósł pociechę duchową, wspomagał w biedzie, ratował ich życie i zdrowie.
My i nasi koledzy - poniżani, więzieni, maltretowani, pozbawieni pracy i terroryzowani moralnie, zawsze wiedzieli i nadal wiedzą, że w ich kościele, w kościele św. Brygidy nikt ich nie odtrąci, nikt m nie odmówi pomocy, żywności, odzieży, lekarstw, ojcowskich słów otuchy i nadziei. I taka właśnie postawa tego kapłana-społecznika, jego ogromny kapitał zaufania, jaki zaskarbił sobie wśród braci stoczniowej - oto źródło napaści na Niego, obrzucanie Go oszczerstwami, kwestionowanie czystości Jego intencji, Jego bezinteresowność, oddanie sprawie robotniczej. Jego niezłomny patriotyzm.
Postać ks. Henryka Jankowskiego stała się symbolem orędownictwa dla prześladowanych, samarytanizmu dla rannych i chorych, ostatniej często nadziei dla umierających. Jest szczególnie ważna, pozostająca poza wszelkim materialnym wartościowaniem dziedzina, na której ks. Jankowski położył nieocenione zasługi. Jest to pomoc chorym i szpitalom, sprowadzanie i bezpłatne rozdawanie leków, zaopatrywanie instytucji medycznych w środki farmaceutyczne i aparaturę niezbędną dla ratowania życia i zdrowia. Ten odrębny chlubny rozdział w Jego działalności społecznej jest powszechnie znany i doceniany.
Rzucającą się w oczy zaciekłość służb bezpieczeństwa wywołuje podtrzymywanie i pielęgnowanie przez ks. H. Jankowskiego tradycji walk robotników, ich prawa ludzkie i obywatelskie, fakt, że nasz duszpasterz nie poddał się nakazowi przemilczania istnienia i działania NSZZ „Solidarności'. Nieraz fałszowano i kastrowano naszą historię i „poprawiano " nasze dzieje ojczyste, tym razem zamierza się okres naszej walki o „Solidarność" pokryć całunem milczenia, ich czołowych działaczy bezcześcić i znieważać. Złudne to nadzieje. Nie damy o tym zapomnieć, ani naszym braciom, ani naszym dzieciom.
Oświadczamy uroczyście, że podstępnej i pozbawionej zasad etyki próbie odebrania dobrego imienia i naszego zaufania do Lecha Wałęsy i ks. Henryka Jankowskiego przeciwstawiamy się wszystkimi dostępnymi nam środkami. Ostrzegamy, że prowadzenie nadal tej odrażającej kampanii spotka się z konkretnym i dotkliwym dla władz przeciwdziałaniem, do którego, na nasz apel, przyłączy się klasa robotnicza całego kraju. Niech się nikomu nie zdaje, że ostrzeżenie to można zlekceważyć. Podpisy delegatów Stoczni złożono na oryginale dokumentu historycznego, który został złożony w archiwum Ruchu Robotniczego i Związkowego.
W podpisie: Stocznia Gdańska im. Lenina w Gdańsku; Stocznia Północna im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku; Stocznia Remontowa im. Józefa Piłsudskiego w Gdańsku; Gdyńska Stocznia im. Komuny Paryskiej w Gdyni; Gdyńska Stocznia Remontowa w Gdyni; Stocznia Remontowa Nauta Gdańsk-Gdynia; Stocznia Remontowa Radunia Gdańsk-Gdynia; Stocznia Wisła w Gdańsku; Stocznia im. J. Conrada-Korzeniowskiego w Gdańsku; Robotnicy Rafinerii w Gdańsku; Robotnicy Zarządu Portu w Gdańsku; Robotnicy Zarządu Portu w Gdyni; Robotnicy Elmoru w Gdańsku.
Tekst niniejszy otrzymali: Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Warszawa; Prymas Polski J. Em. Ks. Kardynał Józef Glemp, Warszawa; J.E. Ks. Biskup Gdański, dr Lech Kaczmarek; Sekretariat Episkopatu Polski, Warszawa; Ks. Henryk Jankowski, Proboszcz parafii stoczniowej św. Brygidy w Gdańsku; Lech Wałęsa, Gdańsk
Umocniona już wtedy, w atmosferze nagonek i pogróżek ogromna popularność ks. Henryka Jankowskiego wśród swoich parafian procentowała i w wiele lat później. W czasie kolejnych nagonek pod zarzutami „antysemityzmu" w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy wierni z parafii Św. Brygidy znów jednomyślnie wystąpili w obronie swego proboszcza. I uniemożliwili triumf dobiegających z najbardziej wpływowych przekaziorów presji na rzecz usunięcia ks. Jankowskiego.
Spis treści

Polska jest źle rządzona
Głównym motywem kazań ks. prałata Jankowskiego po 1989 roku było jakże niewygodne dla elit politycznych bicie na alarm z powodu „źle rządzonej Polski", spadania kraju po równi pochyłej. Proboszcz ze Św. Brygidy należał do osób, które bardzo wcześnie zaczęły dawać wyraz swoim niepokojom, o drogę, jaką szli rządcy III Rzeczypospolitej. W zaledwie 9 miesięcy po powstaniu jakoby „naszego" rządu Tadeusza Mazowieckiego akcentował w liście z 30 czerwca 1990 roku do posłów i senatorów: (...) Moi Drodzy! Niekiedy Waszą inteligencją, zamiast sięgać do mądrości i racjonalności, ostrzycie jedynie języki dla efektownych uszczypliwości. W swojej pysze niektórzy z Was uważają się jedynie sami za mądrych i swoim partykularnym grupom próbują przypisać nową przewodnią rolę w narodzie. Chlubicie się kulturą, a brak Warn kultury politycznej wielkiego narodu. Odgrywacie przed kamerami jar-. marczne pyskówki, a w kuluarach planujecie wzajemne blokady i zasadzki. Zamiast zabiegać o dobro ojczyzny, to dobro uczynić celem nadrzędnym, walczycie o pozycje polityczne stworzonych przez siebie grup, partyjek, salonów, zamków itp. Zamiast zapalić i porwać za sobą naród do dzieł wielkich, do budowy naszej wymarzonej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej, wielu z Was okazało małość. Zamiast wartości narodowych ukazaliście urażone, nie zawsze zdrowe ambicje, ukazaliście pustkę (...).
Spis treści

Ostrzeżenia przed upadkiem Rzeczypospolitej
W kazaniu z 10 listopada 1991 roku mówił pełen smutku i najgorszych przeczuć co do przyszłych losów Polski: (...) Czuję się winny, czuję się winny razem z wami. Czuję się winny, jak wielu z was, że nie miałem dość siły, aby przyczynić się do powstrzymania tej rosnącej z tygodnia na tydzień zalewającej nas fali kramarskiego politykierstwa, cwaniackiego mydlenia oczu, prze-kraczającego wszelkie granice pustego gadulstwa, żarłoczności u żłobu, nie-kompetencji pokrywanej kuszącymi obietnicami, wobec zmiany, a więc tego wszystkiego, co doprowadziło do stanu, na jaki dziś naszymi pełnymi obaw oczyma patrzymy.
Z około 27 milionów dorosłych Polaków tylko niewiele ponad 10 milionów uznało za celowe dać wyraz swej trosce o przyszłość Rzeczypospolitej i wzięci udział w akcie najwyższej państwowej i obywatelskiej rangi. Pierwsza wpm, wojennych dziejach wolna i demokratyczna elekcja została zbagatelizowana przez blisko 17 milionów Polaków, a z pozostałych znaczna część oddała swój mandat w wyniku nieodpowiedzialnej gry politycznej, pogrobowcom idei nam obcych i dla Polski niebezpiecznych. I nie zasłaniajmy się argumentem, że wadliwa ordynacja wyborcza, że dziwaczny kalendarz uchwalania podstawowych aktów prawnych, że „ kontraktowy" Sejm, kończący swój żywot przy akompaniamencie zawstydzającej kampanii wyborczej - rozgrzeszają zdezorientowane i sfrustrowane społeczeństwo. Wszyscy jesteśmy winni. Czuję się winny razem z wami (...).
Ukochani w Chrystusie! Wiecie o budzących oburzenie i smutek faktach. Otacza nas atmosfera niepewności i lęku. Panoszy się zbrodnia, złodziejstwo, pijaństwo i kanciarstwo, mnożą się afery, oszustwa, zawiązują gangi przestępcze. Politycy szczerzą na siebie zęby. Jesteśmy świadkami ponurego pejzażu wzajemnych pomówień i zarzutów wśród-pożal się Boże - liderów 112 partii i partyjek, które zamieniły naszą scenę polityczną w prowincjonalną farsę, budzącą niesmak u obserwatorów zagranicznych. Nie brakną niej aktorów z kuflem piwa w ręku ani takich, którzy jakby ze źle maskowanym zadowoleniem znajdują satysfakcję w zjadliwych komentarzach i brudnych pyskówkach (...).
Spis treści

„Naród zażąda rachunku"
Jednym z najgłośniejszych krytycznych wystąpień ks. Jankowskiego pod adresem elit rządzących Polską było kazanie wygłoszone przez niego w bazylice Św. Brygidy 15 marca 1992 roku. Powiedział w nim między innymi: (...) Historyk, który z perspektywy czasu przystąpi kiedyś do oceny naszego świetnego zwycięstwa nad komunizmem, będzie odczuwał podziw przyćmiony smutkiem, że wszystko, co nadeszło po tym, tak niezbicie dowiodło słabości natury ludzkiej. Ostatnie lata przekonały nas jak wiele jednocześnie może być męstwa i jak mało honoru, jak dużo poświęceń i jak mało rozumu. Jak najwyższe ideały mogą być bezlitośnie wdeptane w błoto, skalane arogancją i chciwością, a energia i wytrwałość w walce zniweczona ślepym zacietrzewieniem i śliską obłudą. Wszystkie te przewiny należy uznać za grzech trudny do zmazania, gdyż jest połączony z bluźnierstwem, jako że zbyt wiele tych niegodziwości dzieje się z imieniem Boga na ustach. (...)
Źle idą sprawy w naszym kraju. Umieliśmy wywalczyć wolność, lecz nie umiemy jej spożytkować. Naród wyda kiedyś wyrok. Napiętnuje tych, którzy są odpowiedzialni za zniweczenie tego entuzjazmu ducha, jaki ożywiał miliony i mógł przynieść wspaniałe owoce. Gniew narodu zażąda rachunku od tych, którzy temu są winni. Ale nie możemy bezczynnie oczekiwać sądu historii. Musimy się bronić już dziś, bez zwłoki przejść do czynnego oporu, przeciw zalewającej nas brudnej fali złodziejstwa, korupcji, bandytyzmu i ignorancji. Nadszedł czas zwierania szeregów dla ratowania ojczyzny, do zerwania z apatią i rezygnacją, do demaskowania przejawów przekupstwa, niedbalstwa, kradzieży mienia, lekceważenia obowiązków, łamania na każdym szczeblu praw obywatelskich. Jest to walka trudna, wymagająca ofiar i wyrzeczeń. Każdy, kto ją podejmie, będzie narażony na groźby, szantaże i niebezpieczeństwa. Ale nie wolno nam opuszczać rąk. Jeśli kiedykolwiek ojczyzna nasza była w potrzebie, to właśnie teraz.
Kilka dni temu usłyszałem: „Państwo znalazło się w stanie totalnego rozkładu. Cynizm nowych elit i ich żądza bogacenia się za wszelką cenę nie ma granic. Staliśmy się krajem absurdów, a poziom upadku państwa i prawa czyni z nas pośmiewisko ". Z tych słów przemawia rozgoryczenie, może zbyt czarno malują one obraz, lecz niestety - wiele w tym jest racji. Staczamy się coraz niżej. Gorzko to słyszeć, a jednak to smutna prawda. Co mamy robić? Przede wszystkim bądźmy sami uczciwi. Zapewniam Was, że majątki i fortuny zdobyte drogą sprzedaży sumienia, kradzieżą lub oszustwem, nikomu nie dadzą szczęścia. (...) są wśród nas ludzie, od których wymagamy więcej, których i odpowiedzialność, i obowiązki są większe, gdyż obdarzyliśmy ich społecznym zaufaniem, w ich ręce złożyliśmy los kraju, im powierzyliśmy przyszłość naszą i naszych dzieci. Są to ludzie mający z naszego mandatu władzę ziemską, ci, którzy w naszym imieniu podejmują decyzje, którzy ustanawiają prawa, wykonują i rozsądzają bieg rzeczy według swojego sumienia. A nam przysługuje prawo żądać, aby ci ludzie z czynności swych zdawali społeczeństwu raport, będący dowodem, że w działaniach swych kierują się -jak mamy prawo od nich oczekiwać - nie czymkolwiek innym, jak tylko dążeniem do szczęścia m~ rodu. Gdyż taka winna być rola elity władzy. (...) A ci, którzy rządzą niech pamiętają, że najpierw należy spełniać swą szarą codzienną powinność i sumiennie wykonywać swe obowiązki, a później - najlepiej wcale - ubiegać się o zaszczyty i nagrody. Poklask i korzyści, to cele ludzi miernych i małych. Obiega dziś Polskę ponury w swej wymowie żart: w Ameryce trzeba najpierw zdobyć majątek, aby dojść do władzy, w Polsce trzeba najpierw dojść do władzy, aby szybko zdobyć majątek.
Jakże smutny jest fakt, że w życiu publicznym pojawiają się te sam(/przy-wary, które zarzucaliśmy komunistom. (...) Rosną miliardowe fortuny Uwalniane od podatków i ceł w czasie, gdy budżet państwa ratuje się przez jobcinanie rent i emerytur, kasowanie subwencji na kulturę, degradację pozycji nauki i szkolnictwa. Zza pyszałkowatych wypowiedzi i buńczucznych deklawcji wyziera nieudolność, nieuczciwość i nieodpowiedzialność. (...) (cyt. za P. Raina: „Ksiądz prałat Henryk Jankowski walczy o prawdą", Warszawa 1999, s. 187-189).
Spis treści

Obrażony - były premier J. K. Bielecki
Rzecz ciekawa, głównym obrażonym po tym kazaniu poczuł się jeszcze trzy miesiące przedtem pełniący urząd premiera RP, Jan Krzysztof Bielecki. W osobnym liście skierowanym do ks. Jankowskiego w dniu 26 maja 1992 roku Bielecki napisał: Wielebny Księże Prałacie, Z przykrością informuję, że kazanie Księdza wygłoszone w dniu 15 marca tego roku wykorzystywane jest w atakach na moją osobę. Pozostaję w głębokim szacunku (cyt. za: P. Raina: „Ksiądz prałat Henryk Jankowski walczy...", op. cit., s. 190).
Taki sposób reakcji byłego premiera na kazanie, w którym nie był przecież skrytykowany po nazwisku, musiał szokować. Czy stało się to na zasadzie: uderz w stół, a nożyce się odezwą? Trudno powiedzieć, co uznał za bezpośrednią aluzję do swoich rządów. Czy zarzuty o tym, że w Polsce trzeba najpierw dojść do władzy, aby szybko zdobyć majątek, czy twierdzenie, że: Rosną miliardowe fortuny zwalniane od podatków i ceł w czasie, gdy budżet państwa ratuje się przez obcinanie rent i emerytur, kasowanie subwencji na kulturę, degradację pozycji nauki i szkolnictwa! Czy może coś jeszcze innego? W każdym razie taki typ reakcji byłego premiera na wypowiadane bezimiennie zarzuty był czymś zadziwiającym i samokompromitującym dla J. K. Bieleckiego. Odpowiadając, ks. prałat Jankowski pisał 1 czerwca 1992 roku m.in.: (...) To naprawdę nie moja wina, że to, co mówię, nie wszystkim się podoba, razi ludzi u steru władzy i sprawia przykrość. Wiesz doskonale, że nigdy w swoich kazaniach nie prowadziłem gry politycznej, mówiłem i mówię to, co jako kapłanowi dyktuje mi moje serce i troska o los Ojczyzny (...) (cyt. za P. Raina: „Ksiądz prałat Henryk Jankowski walczy...", op. cit., s. 190).
Spis treści

Pakty między tymi, co dawniej „siedzieli", a tymi, co „wsadzali"
Kolejną, jakże przejmująco ponurą diagnozę upadania III Rzeczypospolitej już u jej zarania znajdujemy w obszernym syntetycznym szkicu ks. Jankowskiego wydrukowanym na łamach „Przeglądu Tygodniowego" z 6 grudnia 1992 roku pt. „Co się stało z etosem". Czytamy tam m.in. pełne przygnębienia słowa: (...) Brak przejrzystej koncepcji zahamowania narastającej katastrofy gospodarczej i nieumiejętność rozwiązywania podstawowych problemów społecznych idą ze sobą w parze. Spada produkcja, rośnie bezrobocie, postępuje inflacja. Szerzy się korupcja, bandytyzm i złodziejstwo w najgorszej brutalnej, zgoła bezczelnej postaci. Zmniejsza się wskaźnik wykrywalności przestępstw, bo policja nie ma pieniędzy, ale posłowie i senatorowie sukcesywnie podwyższają sobie diety. Prokuratorzy mają związane ręce, karane są płotki, rekiny bezkarnie grasują nadal. Upada kultura, zamyka się teatry, ale równocześnie mnożą się wybory miss nagich biustów dla dogodzenia najniższym instynktom ludzi o pełnym portfelu, którego zawartość rzadko jest owocem uczciwej pracy.
Prawda jest gorzka, lecz trzeba ją dopowiedzieć do końca. Niedawne autorytety zżera szybko postępująca korozja moralna. Pogłębia się deprawacja władzy. Coraz wyraźniej zawiera się pakty pomiędzy tymi, co dawniej „siedzieli" a tymi, co „wsadzali", a solidarność „solidarnościowców" już dawno przebrzmiała. (...) Reprezentanci elity władzy, odkąd polubili politykę, nie zajmują się zawodem wyuczonym, a prawdziwych fachowców trzyma się od foteli z dala. Zapewne ci zbytnio by przeszkadzali swym racjonalnym myśleniem w podniecającej grze koalicyjnych przepychanek i w dyskusjach wokół uznania Polski za pępek Europy. Nie represjonowany fachowiec jest -jak widać — gorszy od represjonowanego dyletanta. Kompetencja się nie liczy. Chciałoby się zapytać, skąd my to znamy? (...).
Spis treści

W starciu z Mieczysławem Wachowskim
W jednym z najdramatyczniejszych kazań - z lutego 1993 roku z gniewem zwracał się do „panów rządzących dziś Polską", mówiąc: (...) Patrząc na rozgrywające się wokół nas zdarzenia nieraz odczuwamy gorycz upokorzenia i piekący ból, połączony z rumieńcem wstydu. Często przychodzi nam na myśl Sienkiewiczowski wizerunek Rzeczypospolitej nierządnej, rozrywanej niby postaw szkarłatnego sukna, z którego każdy, kto ma choć ułamek władzy w ręku, chciałby dla siebie byle strzęp wydrzeć. Jak ponury cień czterech jeźdźców Apokalipsy, wisi nad naszym krajem nieprawość, żądza władzy, arogancja i żarłoczna chęć zdobycia bez pracy i wysiłku wielkiej fortuny (...).
Wkrótce powtórzył swe ostrzeżenia w artykule publikowanym 6 marca 1993 roku w głośnym cyklu „Plus-Minus" (dodatku do „Rzeczpospolitej") pt. „Co zrobiliśmy z naszą wolnością?". Pisał tam m.in.: Wypadki ostatnich miesięcy są gorzką lekcją wynaturzonejdemokracji. Wiele objawów naszego życia publicznego wskazuje na to, że Polska stoi na skraju pochyłości, po której może się stoczyć w przepaść bezładu. To może wcześniej czy później doprowadzić państwo do groźnych wstrząsów i zupełnego rozprężenia. W Sposób podejrzany ochrania się, a nawet popiera, członków dawnej komunistycznej nomenklatury, z których wielu nie traci tupetu i dobrego samopoczucie. W ofensywie są siły destrukcyjne, w zaniku siły twórcze. Rola inteligencji za* stała zepchnięta na margines, a spory widoczne w łonie kruchej koalicji rządowej ustawicznie grożą kolejnymi kryzysami, trudnymi do oceny w skutkach.
Życie gospodarcze nie odzyskuje swej kondycji sprzed 1989 r. Miliony bezrobotnych i tysiące bezdomnych stanowią materiał zapalny (...).
Niejednokrotnie ostro, po imieniu, mówił o osobach, nawet bardzo wpływowych, które szkodzą Polsce. Szybko, bo już wiosną 1992 roku zderzył się z wszechwładnym szefem gabinetu prezydenta Wałęsy, osławionym Mieczysławem Wachowskim. Wachowski w liście z 2 kwietnia 1992 roku w skrajnie gburowaty sposób zareagował na przesłanie mu przez ks. Jankowskiego pliku listów krytykujących władzę. Sztorcując ks. prałata za tę inicjatywę, Wachowski pisał m.in.: Nie rozumiemy (...) dlaczego przesyła nam Ksiądz listy, w których ludzie zwracają się z prośbą o pomoc bezpośrednio do Niego. Nie narzekamy na brak korespondencji, wręcz przeciwnie - mamy jej aż nadmiar. Wachowski „pouczał" ks. Jankowskiego: Nie życzymy sobie, aby gdziekolwiek interpretował Ksiądz publicznie słowa bądź działania Pana Prezydenta, czy angażował Jego autorytet. Prałat ze Świętej Brygidy zareagował na odpowiedź Wachow-skiego, kierując bezpośrednio list do Lecha Wałęsy (25 kwietnia 1992 roku). Stwierdzał w nim między innymi: (...) Panie Prezydencie! Od kilku miesięcy przekazywałem na adres Pana kancelarii napływające na moje ręce listy, zawierające różne skargi, wnioski i sugestie, głównie te, w których była zawarta prośba o wstawiennictwo u Pana jako najwyższego autorytetu w Państwie. Robiłem to z dwóch powodów: - Po pierwsze, niektórych z tych bolesnych dla obywateli spraw bez Pańskiego, Panie Prezydencie, orędownictwa nie dałoby się istotnie załatwić. - Po drugie, wiedząc, że nie jest Pan nieczuły na ludzką krzywdę i bieg spraw publicznych, miałem - i mam nadal - przekonanie, że jest zgodne z Pana życzeniem, aby wszelkie, a zwłaszcza krytyczne sygnały „z dołu " docierały do Pana wiadomości.
Z listu Pana Sekretarza Wachowskiego wywnioskowałem, że intencje moje były przyjmowane opacznie, a głosy ludzi skarżących się na obojętność lub niesprawiedliwość służb państwowych nigdy do Pana nie dochodziły. Jestem głęboko przekonany, że po zapoznaniu się ze sprawą wyciągnie Pan z tego odpowiednie wnioski. (...) Nie rozumiem życzeń Pana Sekretarza Wachowskiego co do interpretacji słów i działań Pana Prezydenta. Jednym z atrybutów wspólnie wywalczonej wolności i demokracji jest swoboda publicznego wyrażania opinii, nawet o najwyższych władzach państwowych.
Z przykrością stwierdzam, iż trudno oprzeć się wrażeniu, że samowola Pana Sekretarza Wachowskiego poczyna wybiegać poza granice, w ramach których Pan, jako jego zwierzchnik, pozwolił mu się poruszać. (...) (Fragmenty korespondencji z M. Wachowskim cytuję za P. Raina: „Ksiądz prałat Henryk Jankowski walczy...", op. cit., s. 189-190).
Ksiądz Jankowski nie ograniczył się do tego osobistego listu do Wałęsy ze swą krytyką Wachowskiego. Niejednokrotnie publicznie piętnował zachowanie Wachowskiego wykorzystującego na szkodę Polski swe ogromne wpływy u boku Wałęsy. Otwarcie skrytykował Wachowskiego za to, że: Nigdy nie raczył publicznie wypowiedzieć się na temat zarzutów o branie łapówek, domniemanej współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa, prowadzenia intryg personalnych. W wywiadzie udzielonym „Najwyższemu Czasowi!" 5 marca 1994 roku powiedział o Wachowskim m.in.: Dziwię się, że człowiek na takim stanowisku nie szanuje swego urzędu, degraduje go (...) wykopał on sobie polityczny grób: kiedy pogrzeb - nie wiem.
Piętnując patologie rządów w Polsce, niejednokrotnie mówił o występowaniu w kraju swego rodzaju „prostytucji politycznej" w zabieganiu o swoje miejsca i pozycje, o rządach cwaniaków, o partyjnych graczach, którzy wykorzystali „Solidarność". Ostrzegał przed skutkami, jakimi grozi coraz wyraźniej sza zdrada Narodu i „Solidarności" przez sprzedajne elity, mówił o pędzie ku narodowej samozagładzie.
Niezwykle ostro piętnował praktykę chałturzenia na konto „ Solidarności",—-chałturzenia na konto rewolucji. W wywiadzie udzielonym „Tygodnikowi Wieczór" 20 grudnia 1991 roku powiedział: Nasi ludzie w Warszawie uważają, że czas rewolucji jest najlepszy, bowiem można chałturzyć, hie brać odpowiedzialności za słowa, działać bezprogramowo. Demokracja stawia jednak też swoje wymogi - wyrobienia politycznego, prawidłowej oceny sytuacji, wyważonego działania. Tymczasem ludzie, którzy zorientowali się, że można mieć teczkę pod pachą, samochód i sekretarkę - postanowili zawalczyć o to. Z wielką krzywdą dla sprawy i dla siebie. Nic bowiem nie zyskali, a autorytet tracą. Tak samo przywódcy solidarnościowi, którzy dużo stracili w oczach społeczeństwa i -będą tracić nadal (...).
Wielokrotnie wskazywał na odpowiedzialność za upadanie kraju, jaką ponoszą ludzie bierni, unikający spełniania swych obowiązków wobec Narodu. W kazaniu z 29 sierpnia 1993 roku mówił z goryczą: (...) Wiecie zapewne, Najmilsi, o czym mówię. O odpowiedzialności każdego z nas za to, co się wokół nas dzieje i obowiązku działania każdego na swym polu, w imię naprawy Rzeczypospolitej. Czy zdajemy sobie sprawę, ile sprzeczności jest w stanowisku wyrażonym w słowach podkreślonych machnięciem ręki: „Nie pójdę do żadnych wyborów, mam dość tego całego bałaganu i niespełnionych obietnic. Wolę zostać w domu, obić pół litra i popatrzeć na kolejny odcinek kryminalnego serialu. Ta cała polityka to gnój i malaria ". Czy zdajemy sobie jasno sprawę, że taką właśnie postawą przyczyniamy się sami do zaśmiecania naszego domu, do tworzenia w nim enklaw korupcji, złodziejstwa, że idziemy na rękę aferzystom, cwaniakom i kanciarzom, tym, którzy w społecznej izolacji najwartościowszych jednostek i grup mogących coś dobrego zdziałać, widzą swą szansę na zrobienie podejrzanych karier i nieuczciwego majątku (...).
W kazaniu z 21 stycznia 2001 roku akcentował: (...) Łatwizna życiowa jest największym wrogiem współczesnej Polski. Nie tylko niekompetencja, ale i nieuczciwość ludzi kompetentnych, wykształconych, znających swoje zadania, nawet dobrze uposażonych może doprowadzić do straszliwej katastrofy naszej Ojczyzny. Chcę tu stwierdzić z ubolewaniem i całą odpowiedzialnością za wypowiedziane słowa - ogarnia nas miernota umysłowa ludzi nami rządzących. Oprócz nielicznych wyjątków u steru władzy są ludzie przypadkowi, źle przygotowani, często bez wyraźnego kręgosłupa moralnego (...).

Drodzy Rodacy!

Umiłowani Bracia i Siostry!

2 kwietnia o godzinie 21.37 Roku Pańskiego 2005 - w czasie trwania Apelu Jasnogórskiego i w Wigilię Święta Miłosierdzia Bożego zmarł jakże bardzo ukochany przez Cały Naród Polski i przez cały Świat Ojciec Święty Jan Paweł II - nasz największy Rodak, największa i najbardziej niezawodna ostoja chrześcijaństwa przełomu Tysiącleci, największy autorytet moralny naszych czasów.

Kilka dni wcześniej zmarł Edward Moskal - Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej, wielki przyjaciel Polski.

Mamy rok 2005 - trudny rok wyboru nowego Prezydenta R.P., rok wyborów do Sejmu i Senatu, powołania nowego Rządu i rok głosowania w referendum nad sprawą przyjęcia lub odrzucenia konstytucji Unii Europejskiej, w której brakuje odniesienia do Boga i chrześcijańskich korzeni Europy.

Ateiści, libertyni, liberałowie, masoni i postkomuniści zdominowali Europę i Polskę. Systematycznie niszczą niepotrzebny im Kościół Rzymsko - Katolicki. Każdy prawdziwy, rzetelny katolik świadomy swego miejsca wobec Boga, wobec drugiego człowieka, wobec swojej Ojczyzny i wobec swego środowiska - to ich wróg. Planowo niszczą więzy rodzinne i poczucie patriotyzmu. Dużą część naszego społeczeństwa zepchnęli na margines życia, pozbawiając pracy, domów, mieszkań, możliwości kształcenia i korzystania z dóbr kultury. Trwa planowa produkcja bezrobotnych i bezdomnych niewolników ekonomicznych bez środków do życia. Miliony dzieci, kobiet i mężczyzn, emerytów, rencistów - żyje w skrajnej nędzy, poniżej minimum biologicznego. Pozostali - w obawie przed losem tych nieszczęśników -w rytm niewolniczej pracy, od rana do nocy - gonią za pieniądzem.

Jedynym Bożkiem staje się Mamona. W przewrotny sposób ludzie, partyjne kliki spod znaku SLD, czy Platformy Obywatelskiej działają jak masoni. Wykorzystując media sterowane przez Adama Michnika i Jerzego Urbana oraz media uzależnione w 100% od kapitału zagranicznego, a nawet wykorzystując prostactwo i prymitywizm ludzi władzy - atakują Kościół Katolicki, ludzi i instytucje z nim związane, atakują religię, księży i chrześcijańskie wartości moralne.

Jednocześnie świadomie i celowo propagują narkomanię, alkoholizm, rozpustę, aborcję, pogardę dla wartości narodowych i chrześcijańskich, dla europejskich norm kultury opartej na klasycznych wzorcach greckich, rzymskich, chrześcijańskich, wreszcie - zbrodniczo propagują masową eutanazję.

Quo vadis? Dokąd idziesz świecie współczesny, świecie bez Boga, bez Kościoła, bez religii, bez Ojczyzny, bez honoru, bez norm moralnych. Świecie ateistów i masonów! Dokąd idziesz świecie z kultem siły, przemocy i pieniądza?

Odpowiedź jest tylko jedna. Taki świat zmierza ku zagładzie!!!

Jako Polak, Kapelan Honorowy Jana Pawła II i Kapelan "Solidarności" pytam: czy tak być musi? Czy o to walczyliśmy w 1980r. i 1989r.? Czy o to walczyliśmy również w latach 1956, 1970, 1976? Czy po to ginęły od kul tysiące patriotów polskich na rozkazy moskiewskich zbrodniarzy komunistycznych wykonywane rękami ich polskich służalców spod znaku PZPR, UB, SB?

Czy od 1989 r. samozwańcza elita polityczna sprawuje władzę naprawdę w imieniu i na rzecz Polaków?

Co zrobili dla Polski ci, którzy zastąpili po 1989 r. komunistów z PZPR? Nowe elity polityczne podzieliły się po połowie z komunistami majątkiem wypracowanym przez wieki przez Naród Polski. Dzisiaj gospodarka, aparat państwowy, prasa, radio i telewizja są w rękach byłych komunistów z PZPR, którzy przechrzcili się na SLD Millera i Oleksego, Socjaldemokrację byłego Marszałka Sejmu - Borowskiego, Unię Pracy wicepremier Jarugi-Nowackiej, a w drugiej połowie są w rękach byłej tzw. opozycji okrągłostołowej. Opozycji reglamentowanej i limitowanej, która paktowała z komunistami, jak podzielić Ojczyznę między siebie kosztem 10 milionów uczciwych członków "Solidarności" i ich rodzin, kosztem całego Narodu.

Rodacy!
Po 15 latach rzucania Was na kolana i wtrącania do śmietnika historii nie powinniście już więcej głosować na tych samych ludzi, którzy najpierw tworzyli KOR, czyli Komitet Obrony Robotników (a z "obroną robotników" mieli tyle wspólnego, ile tańcząca baletnica ma wspólnego z pracującym górnikiem lub hutnikiem), a następnie przed kolejnymi wyborami parlamentarnymi zmieniali nazwę swej partii - na Unię Demokratyczną, Kongres Liberalno - Demokratyczny, Unię Wolności, Partię Konserwatywno - Ludową, wreszcie…Platformę Obywatelską - Tuska i Rokity. To ta sama stugłowa hydra, wciąż odradzająca się pod nową nazwą. To ta głowa z twarzą Balcerowicza i Hanny Gronkiewicz-Waltz, którzy zaprzedali nasze rodzime banki obcym monopolom, tak bardzo dyktującym dzisiaj warunki ekonomiczne naszym przedsiębiorcom, a właściwie to stwarzającym im taką sytuację, by rzekomo oferowany przez nich kredyt był dla naszego rodzimego przedsiębiorcy w ogóle niedostępny. Te wszystkie partie, to jeden i wciąż ten sam mutant polityczny, sterowany przez Adama Michnika, który po 1989 r. zhańbił się deklarowaną publicznie przyjaźnią z Jerzym Urbanem i Wojciechem Jaruzelskim, który w Australii powiedział, że Polakami to się łatwo rządzi, bo Polacy to stado baranów, a sam wstydzi się nawet przyznać do swoich judaistycznych korzeni i do swego prawdziwego nazwiska! Ukrywa się więc pod nazwiskiem: Michnik!

Drodzy Rodacy!
Wzywam Was dla dobra Naszej Ojczyzny, wzywam Was dla Waszego Dobra, dla Dobra Waszych Dzieci i Wnuków - nie głosujcie na Partię Demokratyczną. Jej twórca - Frasyniuk to bliski współpracownik b. przewodniczącego Unii Wolności - osławionego Leszka Balcerowicza, ojca nędzy Polaków.

Drugi z ojców Partii Demokratycznej: Mazowiecki, twórca "grubej kreski" zaprzepaścił dorobek "Solidarności" i umożliwił komunistom po 1989 r. dalsze rozkradanie Polski.

Premier Belka i wicepremier Hausner z nowej Partii Demokratycznej - to księgowi rządzącego obozu SLD, którzy zrobili wszystko, by jak najbardziej obniżyć renty, emerytury, zasiłki rodzinne i zwiększyć Polakom podatki, a jednocześnie nie pobierali podatków od potężnych firm zagranicznych. Ludzie ci, to współczesna polska magnateria, zasiadająca m.in. w radach nadzorczych, gdzie za jedno posiedzenie płacą sobie po kilkadziesiąt tysięcy złotych.

"Errare humanum est" mawiali starożytni Rzymianie. "Błądzić jest rzeczą ludzką". Rodacy! Nie wolno nam powtarzać błędu czynionego przez ostatnie 15 lat. Nie głosujcie ani na SLD, ani na Platformę Obywatelską, ani na Partię Demokratyczną.

Ani czerwoni z SLD, ani różowi z PO, ani czerwono-różowi z PD, tj. Partii Demokratycznej - nie dadzą Wam obiecanej manny z nieba.

Oni wszyscy, to liberałowie - zwolennicy wielkiego kapitału. Dla nich zwykły uczciwy człowiek i jego rodzina - nic nie znaczą. Im szybciej ludzie znajdą się na śmietniku, tym szybciej dotychczasowe, samozwańcze "elity polityczne" będą miały tę kwestię rozwiązaną. Jeżeli będziecie głosować na Platformę Obywatelską Tuska i Rokity, albo na Partię Demokratyczną - Frasyniuka, Mazowieckiego, Belki, Hausnera - to pogłębicie swoją nędzę, a Wasze dzieci nie będą miały co jeść i w co się ubrać, nie będą mogły się uczyć, ani nie dostaną pracy. W najlepszym przypadku czeka je emigracja zarobkowa i łapanie pracy daleko od kraju - pracy jakiejkolwiek i za każde pieniądze. I gdzie tu praca zgodnie z wykształceniem, gdzie satysfakcja z pracy i życia, gdzie tu godność człowieka i poszanowanie Jego najświętszych wartości?

Gdzie tu człowieku Twój status Dziecka Bożego nadany Ci przez Samego Boga, Stwórcę Wszechdziejów?! Przecież sam Bóg nadał Ci swoją Wartość, swoją Godność, swoje Prawa w postaci Dekalogu - i wszystko, co wykracza poza te granice, jest wypaczeniem idei Życia, Wartości tego Życia i Godności Człowieka! Sprzeciwem wobec Boga!

Pamiętajcie, co ze służbą zdrowia zrobił minister Balicki - jeden z filarow Unii Wolności, a dziś członek Socjaldemokracji Borowskiego.

Szpitale nie mają pieniędzy na operacje i proste zabiegi ambulatoryjne. Na wizyty u specjalistów czeka się miesiącami. Wiele osób nie mających pieniędzy na prywatne leczenie - musi umierać. Szpitale często odmawiają przyjęcia nawet pacjentów dowożonych przez karetki pogotowia.

Nie głosujcie na Platformę Obywatelską i Partię Demokratyczną, których programy gospodarcze zmierzają do drastycznego ograniczenia dochodów jak największej liczby Polaków żyjących z uczciwej pracy, a zarazem zmierzają do zwiększenia krociowych zysków i szybkiego bogacenia się tylko nielicznej i wybranej grupie przedsiębiorców związanych z międzynarodowym, wielkim kapitałem zagranicznym.

Nie głosujcie na te wszystkie partie, które już sprawowały rządy w Polsce w ostatnich 15 latach i oczywiście nie głosujcie na bezpośrednich spadkobierców PZPR w postaci SLD, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy - Jarugi Nowackiej.

Wybierajcie na posłów i senatorów tylko ludzi nowych, nieuwikłanych w rządy, w afery gospodarcze lub współpracę ze służbami. Głosujcie na ludzi pewnych, swoich, którym ufacie i wiecie, że swoje obowiązki przyjmą naprawdę z sercem - w imię staropolskiej idei: pro publico bono. Niech to będą nasi rodzimi kupcy, przedsiębiorcy, rzemieślnicy, rolnicy, naukowcy, inteligenci, a nie tylko wyrobieni partyjni "gadacze", tak dobrze znani nam z telewizyjnych ekranów i pierwszych stron gazet.

Popatrzcie: przed wojną Naród Polski sam zbudował Port Gdynia, Centralny Okręg Przemysłowy. Dziś codziennie mówi się tylko o pieniądzach, które ma nam dać Unia. A gdzie jest nasz budżet, jeśli tylko mamy być na garnuszku Unii? Gdzie są nasze podatki, jedne z wyższych na świecie? Gdzie są pieniądze za sprzedane zakłady i to te najlepiej prosperujące? I jeszcze jedno: Narodowi Polskiemu potrzebny jest rzetelna wiedza o stanie Państwa Polskiego, o stopniu wyprzedaży majątku narodowego. Naród Polski musi znać pełną prawdę, - jeśli nie może pracować dla siebie, na konto swojej Umiłowanej Ojczyzny, to przynajmniej musi wiedzieć: u kogo i dla kogo pracuje? Kto za tę jego pracę ma Mu rzetelnie zapłacić, żeby ten Naród, tak wielokrotnie doświadczany w historii, który tyle razy przeszkadzał swoim sąsiadom samym faktem istnienia, tym, że jest i chce być samodzielny, że chce być Panem we własnym kraju - żeby ten Naród mógł godnie żyć, bo jest to przecież Jego najświętsze prawo.

Drodzy Rodacy!
Cierpliwość milionów oszukanych Polaków skończyła się. Czas podnieść się z kolan. Nadszedł czas rozliczeń tych wszystkich, którzy ograbili cały Naród z dorobku wielu pokoleń, czas rozliczeń dotychczasowych władców Polski i Czas Sprawiedliwości. Polacy muszą wziąć swoje sprawy w swoje ręce, muszą głosować tylko na ludzi z udowodnionym od pokoleń polskim nazwiskiem. Obywatele świata zadbają tylko o to, by im było dobrze w każdym miejscu na świecie.

Ustalmy w tych wyborach: głosujemy tylko na ludzi swoich, na ludzi pewnych, na ludzi o zdrowych zasadach moralnych, miłujących swoją Ojczyznę, miłujących swego Bliźniego jak siebie samego, miłujących Boga. Tylko tacy ludzie będą dobrymi Włodarzami naszej Kochanej Polski, tylko tacy ludzie są w stanie poprawić los Narodu Polskiego. Maksyma łacińska mówi "vox populi - vox Dei", czyli "głos ludu - głosem Boga". Oznacza to, że jeśli Polacy rzetelnie wybiorą nowych posłów i nowych senatorów, rzetelnych ludzi, oddanych sprawie publicznej naszego Państwa i Narodu, którzy dotychczas nie zasiadali w parlamencie - to będą mogli w ten prosty i skuteczny sposób zmienić warunki życia swoich rodzin na znacznie lepsze.

Popatrzcie jak jest w Sanhedrynie, Knesecie! Tam nie masz obcych! Tam tylko Sami Bracia Starsi w Wierze stanowią o sprawach swojego Narodu i Swojego Państwa! I nigdy nikt z obcych! A broń Boże, żeby tam znalazł się ktokolwiek z Polaków! Weźmy ten dobry przykład i postępujmy podobnie! Bo czyż ten człowiek, co obcemu pozwala rządzić w swoim domu, czy taki jest normalnym człowiekiem?

Drodzy Rodacy!
Nie wybierajcie do Sejmu i Senatu tych, na których głosowaliście przez ostatnie 15 lat i nie głosujcie na te partie, które desygnowały ministrów kolejnych rządów, które zawiodły nadzieje Polaków. To ludzie bez sumienia, których nie obchodził los i warunki życia milionów polskich dzieci, kobiet i mężczyzn.

To ludzie, którzy zapomnieli, że osoby działające w życiu publicznym w imieniu Narodu - powinny kierować się zasadą "Bóg, Honor, Ojczyzna". Debata o "samorozwiązaniu Sejmu" była tego przykładem i pokazała, że zasiadający w nim posłowie wyłaniani z list partyjnych poprzez kolejne mutacje tzw. metod proporcjonalnych, nie zapewnią sprawnego funkcjonowania Sejmu. Taki Sejm nie jest w stanie podejmować żadnych pozytywnych decyzji dla naszego dobra, bo nie nas reprezentuje.

Polacy! Wielka mądrość jest w rzymskiej maksymie: "vox popli - vox Dei". Zawiera ona prawdziwą myśl, że większość obywateli może rzeczywiście wybrać taki Sejm i Senat, które stworzą naprawdę Polski Rząd mający - oczekiwany przez Naród - program gospodarczy zmieniający dotychczasowe tragiczne warunki życia.

Każdy rozumny i inteligentny człowiek ma obowiązek zrobić wszystko, żeby zapewnić swoim najbliższym i sobie jak najlepsze warunki rozwoju biologicznego i intelektualnego.

Głęboki sens jest w sentencji: "cogito ergo sum" - "myślę, więc jestem".

Trzeba umieć i chcieć skorzystać z własnej inteligencji, rozumu i doświadczenia, by wybrać nowych polityków spoza ugrupowań, które przez ostatnie 15 lat sprawowały rządy, by zrealizować szansę zmian dotychczasowego życia na lepsze. To możliwość, ale i obowiązek każdego Polaka, każdego Patrioty!

Rodacy!
Nie ulegajcie podstępnej, złowrogiej, zabijającej Was, Wasze dzieci i Wasze wnuki - propagandzie ateistów i postkomunistów SLD: Oleksego i Janika, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy Jarugi Nowackiej, Unii Wolności, Partii Demokratycznej Belki, Mazowieckiego, Frasyniuka i Hausnera, Platformy Obywatelskiej Tuska, Rokity i Gilowskiej, Gronkiewicz-Waltz. Ci specjaliści od robienia wody z mózgu całemu Narodowi Polskiemu przy pomocy telewizji, radia, prasy, inspirowanych przez takich rzekomych przyjaciół jak: Adam Michnik i Jerzy Urban. To oni, jak rasowi masoni, wtłaczają do naszych polskich głów, że tylko oni są mądrzy, że tylko oni wiedzą, co dobre dla Polski i Polaków, że tylko na nich należy głosować.

Wtłaczają do głów uczciwym Polakom fałszywe przekonania, że tak naprawdę to Polacy nie mają wyboru i muszą glosować albo na czerwonych komunistów, albo na różowych postkomunistów.

Każdy, kto nie jest z SLD, UP, UW, PD, lub PO, to albo antysemita, albo …Hitler. Jakże żałosna jest logika tych partii, które podczas najbliższych wyborów parlamentarnych po wsze czasy winny zakończyć swój żywot, gdyż cały Naród Polski ma dosyć tych rządów. Nie sposób zwrócić Narodowi Polskiemu, milionom polskich rodzin wyrządzonych tymi rządami krzywd.

Czas najwyższy przypomnieć wszystkim startującym w wyborach, że poseł, senator, prezydent, premier, minister to nie kariera polityczna, ale ciężka służba dla Dobra całego Narodu Polskiego, bo to On jest gospodarzem w swoim własnym kraju, któremu od wieków na imię Rzeczpospolita Polska, co znaczy: Sprawa Wspólna Wszystkich Polaków! To Wola Narodu Polskiego ma być wypełniona podczas sprawowanych rządów. Przez ostatnich 15 lat było zupełnie odwrotnie i dlatego w imieniu Mojego Ukochanego Narodu, póki jeszcze czas mówię moim kapłańskim głosem: stop dla grabarzy Polski, bo ani Polska, ani cały Polski Naród na taką rzeczywistość sobie nie zasłużył.

Pytam, kto decydował o wysłaniu żołnierzy polskich do Iraku? Decyzję podjął sam Prezydent, a winien był to uczynić Sejm. Kto nadał polskie obywatelstwo 3 tysiącom Żydów? Uczynił to sam Minister Spraw Zagranicznych Bartoszewski, a powinien tym zadecydować Sejm. I tu mała uwaga: popatrzcie, jakim żółwim tempem realizowana jest idea powrotu do Ojczyzny choćby Polaków z Kazachstanu… I mówicie mi obecni: Panie Prezydencie, Panie Premierze, Panowie Ministrowie, Posłowie, Senatorowie, że rządzicie naprawdę w imieniu Narodu Polskiego i w imieniu Polaków!

Narodzie Polski!
Mówię Wam dziś wprost: głosowanie na: SLD, na Unię Wolności, na odrzuty z SLD i UW w postaci Partii Demokratycznej Frasyniuka, albo na nieróżniącą się od niej programem PO, to dla Polski akt samobójczy. To głosowanie na rzeczywistych wrogów Narodu Polskiego.

Rodacy!
Wszyscy pamiętamy, że przez ostatnie 15 lat, rządy sprawowali czerwoni postkomuniści z SLD, albo różowi z UW. Oni nigdy nie myśleli o Polsce i Polakach. Dla nich najważniejsza jest dziś Unia Europejska, dyrektywy z Brukseli, obcy kapitał międzynarodowy i organizacje zagraniczne.

Jeśli czerwoni z SLD i różowi z UW, Partii Demokratycznej i PO, kiedykolwiek myślą o Polakach, to tylko w ten sposób, jak wycisnąć z Polaków ostatni grosz, pod jakim pretekstem wyrzucić ich z pracy lub z ich własnych mieszkań, jak obniżyć ich renty i emerytury, a nawet je zabrać i to tylko po to, by jak najwięcej pieniędzy Polski przekazać do Brukseli na potrzeby ateistów z Unii Europejskiej.

Polacy!
Obudźcie się i opamiętajcie się! Jeżeli jeszcze raz przez przyzwyczajenie, roztargnienie, nieznajomość prawdy, lub zwykłe lenistwo zagłosujecie na tych wszystkich wielobarwnych ateistów: czerwonych, różowych, masonów, libertynów, rzekomych liberałów - to czeka Was jedyna nagroda - eutanazja, ich najnowszy, najbardziej skuteczny system "opieki" Państwa nad schorowanym obywatelem, I jeszcze będą rodzinie kazali suto za tę usługę zapłacić. Zaproponują Wam takie rozwiązanie wtedy, gdy będziecie nieuleczalnie chorzy i nie stać Was będzie na opłacenie pomocy lekarskiej w sprywatyzowanej służbie zdrowia.

Teraz czynią z Was bezrobotnych i bezdomnych, a potem uznają Was za niepotrzebnych, bezproduktywnych, ba nawet "zmęczonych życiem" i dokonają przymusowej eutanazji, nie pytając o zgodę. I to nie jest żadna fantazja, żadne strachy, to rzeczywistość! Bezbożni "Europejczycy" propagują eutanazję w obu jej formach na całym świecie, w tym także i w Polsce. Polskojęzyczne media prasowe i elektroniczne, udzielają już miejsca i czasu, by popularyzować i propagować w Polsce tę zbrodniczą praktykę ludobójstwa!

Drodzy Rodacy!
Te gorzkie i straszne słowa prawdy, spotykają się w faryzeuszowskiej propagandzie ateistów i postkomunistów z ich ulubionym, pseudoracjonalnym zarzutem, jakoby były przejawem "spiskowej teorii dziejów" dziejów nietolerancji. Bo sprytni i przewrotni, a w gruncie rzeczy zwyczajni karierowicze, jak Michnik i Urban, nie mają już żadnego logicznego i prawdziwego argumentu, by odrzucić kierowane do nich rzeczywiste zarzuty szkodzenia Państwu i Narodowi Polskiemu, to w imię własnych, ciemnych interesów obrzucają przeciwników politycznych stekiem wyzwisk i obelg, kończąc pseudofilozoficznym, nic nieznaczącym pustosłowiem o "spiskowej teorii dziejów".

Dlatego musimy postępować zgodnie ze słowami zamordowanego przez komunistycznych masonów - ks. Popiełuszki: "musimy głosić prawdę, gdy inni milczą", prawda zawsze zwycięży. Musimy zawsze dokonywać świadomego wyboru, zwłaszcza w czasie aktu wyborczego.

Jan Paweł II w Legnicy wyrażnie zobowiązał nas do działania: "Nie lękajcie się zatem brać odpowiedzialności za życie społeczne w naszej Ojczyźnie. To jest wielkie zadanie, jakie stoi przed człowiekiem: pójść do świata, kłaść podwaliny pod przyszłość, by była ona czasem poszanowania człowieka".

Tylko Polacy - myślący, mądrzy, rozsądni i aktywni, którzy pójdą głosować świadomie we wszystkich wyborach 2005 r. - wypełnią wolę naszego umiłowanego Ojca Świętego, Jana Pawła II. Oczywiście tylko ci wypełnią Jego wolę, którzy nie będą głosować na te partie polityczne, które w ciągu 15 lat nie tworzyły dobrych, rzetelnych polskich rządów. Wybierajmy na posłów i senatorów RP kandydatów uczciwych, nieuwikłanych w żadne afery, szanujących 2000 lat dorobku chrześcijaństwa na świecie i 1000 lat Kościoła Rzymsko-katolickiego w Polsce, szanujących tradycję, kulturę, historię, Wolę i Sumienie Narodu Polskiego.

Jan Paweł II w homilii w Krakowie zaledwie 3 lata temu mówił:"…arcybiskup Feliński głęboko angażował się w obronę wolności narodowej. Potrzeba tego i dzisiaj, kiedy różne siły - często kierujące się fałszywą ideologią wolności - starają się ten teren zawłaszczyć dla siebie. Kiedy hałaśliwa propaganda liberalizmu, wolności bez prawdy i odpowiedzialności nasila się również w naszym kraju".

Słusznie powiedział ks. prof. Janusz Nagórny z KUL-u: "…głosi się wprost, że kiedy sprzeciwiamy się różnym przejawom zła w życiu społecznym, to wówczas nie jesteśmy ludźmi tolerancyjnymi, że głosimy hasła nienawiści. Tak o różnych aktach słusznego sprzeciwu ze strony katolików, pisała często "Gazeta Wyborcza"…żąda się od nas, byśmy nie tylko odnosili się z szacunkiem do ludzi o odmiennych poglądach, ale byśmy także zaakceptowali wszelkie ich działania… tymczasem tolerancja dla człowieka nie oznacza akceptacji dla wszystkiego, co on czyni."

Jan Paweł II w książce "Osoba i czyn" stwierdził, że "uczestnictwo każdego człowieka - jako osoby - w życiu społecznym opiera się na dwóch wzajemnie dopełniających się zasadach: zasadzie solidarności i zasadzie sprzeciwu. Potrzebna jest solidarność z tym, co dobre, ale konieczny jest sprzeciw wobec zła… nie można być równocześnie solidarnym z ofiarą przestępstwa i z przestępcą, z człowiekiem okradanym i ze złodziejem!". "Tymczasem stało się w Polsce coś strasznego. My Polacy, my katolicy, daliśmy sobie wmówić, że każdy sprzeciw jest zły… przestaliśmy więc protestować, nie mamy odwagi sprzeciwić się temu, co ewidentnie szkodzi Polsce, uderza w naszą wiarę, demoralizuje… Część katolików rozumie otwartość Kościoła na świat jako zgodę na wszystko; przyjęli oni fałszywą wizję tolerancji, że trzeba wszystko akceptować. Objawia się w tym słabość wiary i lęk, że zostaną odrzuceni przez … samozwańcze elity, przez samozwańcze autorytety. Zapomnieli o papieskim, tak często ponawianym zawołaniu: "nie lękajcie się". Konieczny jest słuszny sprzeciw wobec tego, co niszczy nas i naszą Ojczyznę. Konieczny jest sprzeciw wobec fałszywej tolerancji".

Skoro wierzymy nauce Ojca Świętego, to nie możemy dalej tolerować działalności publicznej w Sejmie i Senacie, w Rządzie i na urzędzie Prezydenta RP - przedstawicieli SLD Oleksego i Janika, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy Jarugi Nowackiej, UW, Partii Demokratycznej Belki i Frasyniuka, oraz PO Tuska, Rokity i Gilowskiej.

Rodacy!
Przypomnę wezwanie 3-krotnego premiera Wincentego Witosa: "Kiedy nie było Polski - dążyć do Niej, gdy przyszła - pracować dla Niej, a gdyby była w potrzebie - bronić Jej". A Polska jest dziś, jak może nigdy przedtem swych dziejach, w wielkiej potrzebie. Brońmy Jej i nie poddawajmy się.

Wielki patriotyzm tchnie ze słów Jana Pawła II: "Nie oderwiemy się od (…) przeszłości! Ona jest treścią naszej tożsamości także i dzisiaj!" oraz Prymasa kard. Stefana Wyszyńskiego: "Naród, który odcina się od historii, który się jej wstydzi… to naród renegatów!".

Dlatego w referendum w sprawie Konstytucji europejskiej - odrzućmy ją i powiedzmy: Nie! Musimy głosować za jej odrzuceniem, bo zapomina ona o Bogu, o chrześcijańskich korzeniach Europy, o dorobku kulturowym i narodowym polskiego katolicyzmu. Słowami Prymasa Tysiąclecia ks. Kardynała Wyszyńskiego tej konstytucji mówimy "non possumus". Jest ona wynikiem dyktatur dwóch najsilniejszych państw europejskich: Francji i Niemiec oraz wynikiem tajnych, sekretnych porozumień niemieckich, libertyńskich polityków i francuskich masonów oraz porozumień zawartych przez ich wielkie loże.

Roman Dmowski słusznie przypomniał, że "historia wszystkich narodów uczy nas, jak często po pokoleniach marnych, moralnie słabych, niedołężnych - przychodziły pokolenia dzielne, z szerokimi aspiracjami, które wielkich rzeczy dokonywały".

Drodzy Rodacy!
Uwierzmy w siebie! Uwierzmy, że to My właśnie, Polscy Katolicy jesteśmy tym wielkim nowym pokoleniem naszego Bohaterskiego Narodu.

Polacy!
Aby tego dokonać odsuńmy w cień historii czerwonych SLD i jego odmian, różowych z UW, czerwono-różowych z Partii Demokratycznej oraz ich pobratymców PO, którzy pod flagami innych partii doprowadzili naszą Ojczyznę do skrajnej nędzy i to tylko w ciągu ostatnich 15 lat!

Domagajmy się stanowczo zmiany tzw. "proporcjonalnej" ordynacji wyborczej, która pozwala skompromitowanym politykom stale rządzić Polską, nie dając szans najlepszym, jeśli nie należą do partii. Tylko zmiana systemu wyborczego i wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych (JOW) usunie podstawową wadę ustrojową Państwa Polskiego i da szanse nowym ludziom, nowym programom. Obecna ordynacja uniemożliwia indywidualne ubieganie się o godność posła, ograniczając nasze bierne prawo wyborcze, a Sejm zostaje zawłaszczony przez krąg liderów partyjnych. Jan Paweł II powiedział: "Nasza Ojczyzna, to nasze być i nasze mieć. I nikt nie może nas zwolnić z tego obowiązku". Oznacza to, że powinniśmy stale szukać prawdy, interesować się sposobem wyłaniania kandydatów do władzy, wybierać mądrze posłów, gdyż to oni w naszym imieniu będą musieli zadbać o Ojczyznę. Muszą to być ludzie sumienia, dla których praca w Sejmie i Senacie będzie służeniem Narodowi, Ojczyźnie, Kościołowi, czyli nam wyborcom, nie zaś liderom partyjnym.

Juliusz Słowacki pisał o Polakach: "Ten naród się podniesie, zwycięży, miecze na wrogach połamie, a potem wroga myślą zabije, bo myśl jego ogniste ma ramię".

Pamiętajmy, że rządzący przez ostatnie 15 lat w tym także z PO, to ludzie, którzy zapomnieli o słowach prymasa Wyszyńskiego: "człowiek ujawnia swoją osobowość w sposobie traktowania bliźnich. Musimy się dzielić i chlebem i duchem chrześcijańskim". Przez ostatnich 15 lat rządzący zapomnieli podzielić się chlebem z Narodem. A jednocześnie powstały wielkie fortuny m.in. Michnika, wydawcy "Gazety Wyborczej" i Urbana, wydawcy tygodnika "Nie".

Zapomnieli też ci rządzący o słowach Jana Pawła II: "błąd kryje się w koncepcji ludzkiej wolności, oderwanej od posłuszeństwa prawdzie, a zatem również od obowiązku poszanowania praw innych ludzi. Treścią wolności staje się wówczas miłość samego siebie, posunięta aż do wzgardzenia Bogiem i bliźnim. Miłość, która prowadzi do bezgranicznej afirmacji własnej korzyści i nie daje się ograniczyć żadnymi nakazami sprawiedliwości".

Nadszedł czas przełomu, czas pokuty i powszechnej pogardy tych wszystkich, którzy wykorzystując braterski zryw Polaków w latach 80tych po ich trupach, trupach ofiar komunizmu, UB i SB - paktując z diabłem, czyli z długoletnimi służalcami Moskwy, z PZPR i agentami KGB i SB, osiągnęli w Polsce najwyższą władzę i ogromne majątki kosztem oszukanego Narodu Polskiego.

Afera goni aferę. Komisje śledcze rosną w Sejmie jak grzyby po deszczu. Afera Rywina, afera Orlenu, PZU i największa z afer, FOZZ, która może nigdy nie zostanie w pełni wyjaśniona. Miliardy złotych, miliardy dolarów i euro płyną szerokimi strumieniami do lepkich łap aferzystów.

Nici afer prowadzą do pałacu prezydenckiego, obejmują kolejnych premierów i ministrów, parlamentarzystów, wysokich urzędników, najbogatszych przedsiębiorców, także banki. Za ich plecami czają się agenci służb specjalnych polskich, rosyjskich i innych krajów, pociągając za sznureczki, szantażując teczkami i kartotekami UB i SB w archiwach IPN-u. Pamiętajmy, że jako pierwszy w archiwach MSW z tajnymi teczkami SB buszował przez kilka miesięcy Adam Michnik. Na tej mętnej wodzie swobodnie żeglują panowie dyskretnego zaufania polityków i biznesmenów: Dochnal, Kuna i Żagiel. A w tle wiecznie żywy, najlepszy agent KGB Ałganow, którego oczkiem w głowie była i jest Polska. Zawsze w pobliżu grupy trzymającej władzę, dystyngowani i pozornie nonszalanccy, rzekomo Polacy, najwięksi biznesmeni. Obok nich pierwsza dama RP - Jolanta Kwaśniewska zajęta "dystrybucją finansów" swojej Fundacji Charytatywnej.

Kto zajął miejsce po "Baraninie", twórcy najsłynniejszej organizacji przestępczej pod budzącą zaufanie nazwą "Fundacja Bezpieczna Służba" usadowionej w samym sercu MSW, jednego z najważniejszych organów rządu, którego naczelnym zadaniem jest zwalczanie przestępczości. Czy można dalej tolerować tego rodzaju kompromitację Państwa Polskiego? Raj dla wybranych w rozkwicie, przyjęcia, bale, najwyższe odznaczenia i ordery dla zasłużonych postkomunistów i związanych z nimi KOR-owców. Wręcza je były dygnitarz PZPR, prezydent III RP Aleksander Kwaśniewski.

Ale cierpliwość oszukiwanych przez 15 lat Polaków skończyła się! Nadszedł czas wyborów i czas rozliczeń.

Kardynał Wyszyński mówił: "iluż to świętych ludzi uchodzi za łotrów? iluż łotrów osłania się togą wielkości i szacunku". Czas by ten przerażający bal manekinów komunistycznych i postkomunistycznych z tzw. opozycji okrągło-stołowej, sprawujących rządy przez ostatnie 15 lat, tańczących w takt dyktowanej im muzyki przez służby specjalne różnych opcji - wreszcie się zakończył.

Abp I. Tokarczuk mówił w 2003 r.: "przede wszystkim powinniśmy zacząć głęboko myśleć. Nie przyjmować bezkrytycznie informacji lansowanych przez niektóre obce media, czy zasłyszanych w telewizji, lecz wyrabiać sobie poglądy".

Pamiętajmy o testamencie Jana Pawła II: "NIE LĘKAJCIE SIĘ"!

Drodzy Rodacy!
Aby każdy z nas uniknął hańby i mógł powiedzieć, że zachował godność ludzką i jest Polakiem, Patriotą musimy postępować zgodnie z zaleceniem Jana Pawła II: "potrzebna jest solidarność w tym, co dobre, ale konieczny jest sprzeciw wobec zła… nie można być równocześnie solidarnym z ofiarą przestępstwa i z przestępcą, człowiekiem okradanym i złodziejem".

Kierujmy się myślą, ale i sercem zgodnie z wierszem Zygmunta Krasińskiego:

"Wytrwaj, o wytrwaj w tym strasznym pochodzie
Śród dziejów świata, mój Polski Narodzie!
Bądź męstwem wielki, cierpliwością święty,
Bądź przed wrogami wolą nieugięty,
Niechaj Ci z serca nie wydrze Ojczyzny
Żaden gwałt ziemski, ni ziemska pokusa
- Nie wierz w podrzuty Pychy ni Wścieklizny
- wierz tylko w słowo i w przykład Chrystusa"

Pamiętajmy też o pieśni patriotycznej:

"Nie rzucim ziemi skąd nasz ród
Tak nam dopomóż Bóg".

Kończę słowami marszałka Józefa Piłsudskiego:

"całe życie walczyłem o znaczenie, co się zwie imponderabilia jak: Honor, Cnota, Męstwo"

prosząc o rozpowszechnienie tej odezwy w całej Polsce

Ks. Prałat Henryk Jankowski
Gdańsk, maj A.D. 2005